ما از پادشاهان قرون وسطی خوشبختتریم
آرزوی بیشتر مردم پول، عشق و سلامتی است. پس اگر همهٔ اینها را داشته باشیم، خوشبخت میشویم؟
در آغاز بله. اما اینکه با گذشت زمان هم خوشبخت بمانیم یا نه، جای تردید دارد.
چون در درون ما سازوکار ترسناکی به نام «سازگاری لذتجویانه» وجود دارد. هر چیزی هر قدر هم خوب باشد، وقتی به آن عادت کنیم بدیهی میشود، و وقتی بدیهی شد دیگر شادی نمیآورد.
پادشاه صدها خدمتکار داشت، اما یخچال نداشت. کولر هم نداشت. حتی یک دنداندرد را هم بهسختی میشد درست درمان کرد و ابتلا به عفونت ممکن بود به قیمت جانش تمام شود. یک سفر طولانی ماهها طول میکشید.
ما امروز چطور؟ در یخچال را باز میکنیم و غذا هست؛ دکمهای را میزنیم و خانه خنک میشود. پیش دندانپزشک میرویم و دندان پوسیده درمان میشود. سوار هواپیما میشویم و در یک روز به آن سوی زمین میرسیم.
امروز یک کارمند معمولی از چیزهایی بهره میبرد که حتی پادشاه قرون وسطی هم نداشت.
با این حال، ما در حالی که زندگیای داریم که حتی پادشاه به آن حسرت میخورد، هنوز دعوا و شکایت میکنیم.
تصور کنید یک روز صبح چشم باز میکنید و ناگهان خود را در دل قرون وسطی مییابید.
وقتی خورشید غروب میکند، باید با یک شمع تاریکی را تحمل کنید.
توالت یک گودال در گوشهٔ حیاط یا یک لگن است.
به جای اپلیکیشن سفارش غذا، باید به بازار بروید و اول یک مرغ زنده بخرید.
حتی در اوج تابستان باید بدون کولر، حتی بدون یک پنکه، عرقریزان تحمل کنید.
وقتی زمستان میرسد، باید به جنگل بروید و هیزم بشکنید تا از سرما نمیرید.
اگر سؤالی داشته باشید، باید از کشیش روستا یا یکی از ریشسفیدان بپرسید.
اگر تشنه شوید، باید تا چاه پیاده بروید و آب بکشید. تازه شاید آن آب دلدردتان کند.
برای خوردن یک تکه نان باید تمام روز در مزرعه کار کنید.
احتمالاً سه روز هم دوام نمیآورید و با گریه التماس میکنید که شما را به خانه برگردانند.
ما در راحتترین دوران تاریخ زندگی میکنیم. اما چون به راحتی عادت کردهایم، برعکس با کوچکترین ناراحتی هم آسانتر احساس بدبختی میکنیم.
در سال ۱۹۷۸، روانشناس آمریکایی فیلیپ بریکمن شادی برندگان لاتاری، افرادی که در حادثه فلج شده بودند و مردم عادی را با هم مقایسه کرد.
نتیجه شگفتانگیز بود. برندگان جایزههای بزرگ لاتاری بهطور خاص از مردم عادی شادتر نبودند. حتی از لذتهای کوچک روزمره، مثل گپ زدن با دوست یا خوردن یک صبحانهٔ خوشمزه، کمتر لذت میبردند. پس از چشیدن یک شادی بزرگ، شادیهای معمولی بیمزه شده بود.
انسان با رسیدن به آرزوهایش خوشبخت نمیشود. او آرزوی برآوردهشده را خیلی زود به یک «امر عادی» تازه تبدیل میکند.
آدم و حوا در باغ عدن زندگی میکردند.
خوراک فراوان بود، با خدا بودند و هیچ کمبودی نداشتند.
اما مشکلی پیش آمد.
این همه درخت بود که میتوانستند از آنها بخورند، اما چشمشان به همان یک درختی افتاد که خدا گفته بود از آن نخورند. سرانجام کار را خراب کردند.
سلیمان ثروتمندترین و حکیمترین پادشاه کتاب مقدس است.
او از ثروت و شکوه برخوردار بود و تقریباً هر چه میخواست داشت.
پس پرتکرارترین جمله در کتاب جامعه که او نوشت چیست؟
«بطالت بطالتها، بطالت بطالتها، همه چیز بطالت است.»
اعتراف مردی که همه چیز داشت «رضایت» نبود، بلکه «بطالت» بود.
در چشم پادشاه قرون وسطی، روز عادی ما مثل بهشت است. اما ما آنقدر به این بهشت عادت کردهایم که بیآنکه بدانیم بهشت است، در آن زندگی میکنیم.
شکرگزاری لبریز تنها پادزهری است که بر سازگاری لذتجویانه پیروز میشود.
خواندن متن اصلی (کرهای) →
در آغاز بله. اما اینکه با گذشت زمان هم خوشبخت بمانیم یا نه، جای تردید دارد.
چون در درون ما سازوکار ترسناکی به نام «سازگاری لذتجویانه» وجود دارد. هر چیزی هر قدر هم خوب باشد، وقتی به آن عادت کنیم بدیهی میشود، و وقتی بدیهی شد دیگر شادی نمیآورد.
1. اگر پادشاهی از قرون وسطی را به امروز بیاوریم، چقدر شگفتزده میشود؟
پادشاه صدها خدمتکار داشت، اما یخچال نداشت. کولر هم نداشت. حتی یک دنداندرد را هم بهسختی میشد درست درمان کرد و ابتلا به عفونت ممکن بود به قیمت جانش تمام شود. یک سفر طولانی ماهها طول میکشید.
ما امروز چطور؟ در یخچال را باز میکنیم و غذا هست؛ دکمهای را میزنیم و خانه خنک میشود. پیش دندانپزشک میرویم و دندان پوسیده درمان میشود. سوار هواپیما میشویم و در یک روز به آن سوی زمین میرسیم.
امروز یک کارمند معمولی از چیزهایی بهره میبرد که حتی پادشاه قرون وسطی هم نداشت.
با این حال، ما در حالی که زندگیای داریم که حتی پادشاه به آن حسرت میخورد، هنوز دعوا و شکایت میکنیم.
2. اگر شما به قرون وسطی بروید؟
تصور کنید یک روز صبح چشم باز میکنید و ناگهان خود را در دل قرون وسطی مییابید.
وقتی خورشید غروب میکند، باید با یک شمع تاریکی را تحمل کنید.
توالت یک گودال در گوشهٔ حیاط یا یک لگن است.
به جای اپلیکیشن سفارش غذا، باید به بازار بروید و اول یک مرغ زنده بخرید.
حتی در اوج تابستان باید بدون کولر، حتی بدون یک پنکه، عرقریزان تحمل کنید.
وقتی زمستان میرسد، باید به جنگل بروید و هیزم بشکنید تا از سرما نمیرید.
اگر سؤالی داشته باشید، باید از کشیش روستا یا یکی از ریشسفیدان بپرسید.
اگر تشنه شوید، باید تا چاه پیاده بروید و آب بکشید. تازه شاید آن آب دلدردتان کند.
برای خوردن یک تکه نان باید تمام روز در مزرعه کار کنید.
احتمالاً سه روز هم دوام نمیآورید و با گریه التماس میکنید که شما را به خانه برگردانند.
ما در راحتترین دوران تاریخ زندگی میکنیم. اما چون به راحتی عادت کردهایم، برعکس با کوچکترین ناراحتی هم آسانتر احساس بدبختی میکنیم.
3. حتی اگر لاتاری ببرید، شادی به جای اول خود برمیگردد
در سال ۱۹۷۸، روانشناس آمریکایی فیلیپ بریکمن شادی برندگان لاتاری، افرادی که در حادثه فلج شده بودند و مردم عادی را با هم مقایسه کرد.
نتیجه شگفتانگیز بود. برندگان جایزههای بزرگ لاتاری بهطور خاص از مردم عادی شادتر نبودند. حتی از لذتهای کوچک روزمره، مثل گپ زدن با دوست یا خوردن یک صبحانهٔ خوشمزه، کمتر لذت میبردند. پس از چشیدن یک شادی بزرگ، شادیهای معمولی بیمزه شده بود.
انسان با رسیدن به آرزوهایش خوشبخت نمیشود. او آرزوی برآوردهشده را خیلی زود به یک «امر عادی» تازه تبدیل میکند.
4. دعوا و نارضایتی همیشگی است
آدم و حوا در باغ عدن زندگی میکردند.
خوراک فراوان بود، با خدا بودند و هیچ کمبودی نداشتند.
اما مشکلی پیش آمد.
این همه درخت بود که میتوانستند از آنها بخورند، اما چشمشان به همان یک درختی افتاد که خدا گفته بود از آن نخورند. سرانجام کار را خراب کردند.
سلیمان ثروتمندترین و حکیمترین پادشاه کتاب مقدس است.
او از ثروت و شکوه برخوردار بود و تقریباً هر چه میخواست داشت.
پس پرتکرارترین جمله در کتاب جامعه که او نوشت چیست؟
«بطالت بطالتها، بطالت بطالتها، همه چیز بطالت است.»
اعتراف مردی که همه چیز داشت «رضایت» نبود، بلکه «بطالت» بود.
سخن پایانی: ما همین حالا جلوی دروازهٔ بهشت زندگی میکنیم
در چشم پادشاه قرون وسطی، روز عادی ما مثل بهشت است. اما ما آنقدر به این بهشت عادت کردهایم که بیآنکه بدانیم بهشت است، در آن زندگی میکنیم.
شکرگزاری لبریز تنها پادزهری است که بر سازگاری لذتجویانه پیروز میشود.