สื่อลามกและความสุขทางเพศ! เผาฟิวส์สมอง
'วันไนต์สแตนด์' กับคู่ใหม่ตลอดให้สิ่งเร้ามหาศาลที่คาดไม่ถึงแก่สมอง
ผู้ชายไม่ลังเลที่จะจ่ายหลายแสนวอนทุกครั้งเพื่อสิ่งนั้น และผู้หญิงก็ลงทุนเวลาและค่าแต่งตัวมากมาย
ถ้าอินพุตความสุขสุดโต่งถูกทำซ้ำไม่จำกัด จากมุมมองประสาทวิทยาศาสตร์ จะเกิดอะไรขึ้นกับสมองของเรา?
แล้วเพื่อปกป้องเซลล์ประสาท สมองเองก็ลดจำนวนตัวรับโดพามีนหรือลดความไว
ในที่สุดฟิวส์สมองก็เสีย และเราเข้าสู่สภาวะที่ไม่รู้สึกอะไรกับสิ่งเร้าธรรมดา
ในความเป็นจริง ในงานวิจัยภาพถ่ายสมองยืนยันว่ารูปแบบการตอบสนองของวงจรรางวัลในคนที่มีพฤติกรรมทางเพศแบบบังคับคล้ายกับผู้ติดยาเสพติด
เมื่อก่อนแค่เห็นใบไม้ร่วงก็มีความสุข ตอนนี้เกณฑ์ในการรู้สึกถึงความสุขสูงอย่างไร้เหตุผล
ความสุขเล็กๆ ไม่รู้สึก และแม้แต่การคบหาแบบปกติหรือความสัมพันธ์ที่มั่นคงก็ทำให้เราเบื่ออย่างรุนแรงและชาด้านทางเพศ
ถ้าสิ่งเร้านี้ถูกทำซ้ำไม่จำกัด แกน HPA ที่หลั่งฮอร์โมนความเครียด (คอร์ติซอล) จะทำงานมากเกินไปอย่างเรื้อรัง และนำไปสู่การพังทางกายเป็นความเหนื่อยล้าเรื้อรัง ฮอร์โมนไม่สมดุล และภูมิคุ้มกันลดลง
ยิ่งไปกว่านั้น วันไนต์สแตนด์ที่ซ้ำๆ ใช้ออกซิโทซิน ฮอร์โมนแห่งความผูกพัน ไปโดยไม่มีเป้าหมายเฉพาะ ความสามารถในการสร้างความผูกพันทางอารมณ์ที่แท้จริงจึงค่อยๆ ทื่อลง
ความว่างเปล่า ภาวะซึมเศร้า และความวิตกกังวลอย่างรุนแรงท่วมท้น แล้วเราก็ถูกขังอยู่ใน 'วงจรอุบาทว์ของการเสพติด' ที่บังคับให้หาแต่สิ่งเร้าที่แรงกว่าเพื่อหนีจากความรู้สึกเหมือนนรกนี้
เพียงแต่ อาการถอนนี้ต่างจากเหล้าหรือยาเสพติด แก่นหลักคือความทุกข์ทางจิตใจ แต่ไม่ได้หมายความว่าน่ากลัวน้อยกว่า เพราะสมองถูกเดินสายใหม่แล้ว จึงยากมากที่จะออกมาคนเดียว
แต่เมื่อเวลาผ่านไปจะเกิดเรื่องมหัศจรรย์ ตัวรับโดพามีนที่ทื่อค่อยๆ ฟื้นตัว และสิ่งที่นานแล้วไม่รู้สึกอะไรก็เริ่มมีชีวิตชีวาอีกครั้ง
แสงแดดอุ่นๆ ข้าวอร่อยหนึ่งจาน เสียงหัวเราะของคนที่ชอบ สิ่งแบบนี้กลับมารู้สึกยิ่งใหญ่อีกครั้ง
เหมือนสำหรับคนที่อดอาหารมาหลายวัน แม้แต่ข้าวปั้นจากร้านสะดวกซื้อก็รู้สึกเหมือนงานเลี้ยง เมื่อวงจรรางวัลของสมองถูกรีเซ็ต ชีวิตประจำวันที่เรียบง่ายก็กลับเข้าสู่อาณาเขตของความสุขอีกครั้ง
อย่างย้อนแย้ง วิธีเดียวที่จะทวงคืนความสุขที่แท้จริงคือการปล่อยความสุขไปชั่วคราว
เอาละ ตอนนี้คุณยิ้มให้ใบไม้ที่ร่วงได้แล้ว พูดว่ากิมจิ แชะ
อ่านต้นฉบับ (ภาษาเกาหลี) →
ผู้ชายไม่ลังเลที่จะจ่ายหลายแสนวอนทุกครั้งเพื่อสิ่งนั้น และผู้หญิงก็ลงทุนเวลาและค่าแต่งตัวมากมาย
ถ้าอินพุตความสุขสุดโต่งถูกทำซ้ำไม่จำกัด จากมุมมองประสาทวิทยาศาสตร์ จะเกิดอะไรขึ้นกับสมองของเรา?
1. ฟิวส์สมองเสียเพราะโดพามีน
ความไม่แน่นอนว่า 'ครั้งนี้คู่จะเป็นแบบไหนนะ?' (รางวัลแบบไม่สม่ำเสมอ) ทำให้การหลั่งโดพามีนระเบิดจนควบคุมไม่ได้แล้วเพื่อปกป้องเซลล์ประสาท สมองเองก็ลดจำนวนตัวรับโดพามีนหรือลดความไว
ในที่สุดฟิวส์สมองก็เสีย และเราเข้าสู่สภาวะที่ไม่รู้สึกอะไรกับสิ่งเร้าธรรมดา
2. สูญเสียการควบคุมและรู้สึกยินดีไม่ได้
นี่คือหลักการเดียวกันทุกประการกับการเสพติดสล็อตแมชชีนในคาสิโน จึงหยุดด้วยการตัดสินใจของตัวเองไม่ได้ในความเป็นจริง ในงานวิจัยภาพถ่ายสมองยืนยันว่ารูปแบบการตอบสนองของวงจรรางวัลในคนที่มีพฤติกรรมทางเพศแบบบังคับคล้ายกับผู้ติดยาเสพติด
เมื่อก่อนแค่เห็นใบไม้ร่วงก็มีความสุข ตอนนี้เกณฑ์ในการรู้สึกถึงความสุขสูงอย่างไร้เหตุผล
ความสุขเล็กๆ ไม่รู้สึก และแม้แต่การคบหาแบบปกติหรือความสัมพันธ์ที่มั่นคงก็ทำให้เราเบื่ออย่างรุนแรงและชาด้านทางเพศ
3. ความแข็งแรงลดลงหรือเริ่มป่วย
ความตื่นตัวทางเพศคือสภาวะสู้รบอย่างหนักของร่างกาย ที่ทำให้หัวใจเต้นและความดันเลือดพุ่งสูงถ้าสิ่งเร้านี้ถูกทำซ้ำไม่จำกัด แกน HPA ที่หลั่งฮอร์โมนความเครียด (คอร์ติซอล) จะทำงานมากเกินไปอย่างเรื้อรัง และนำไปสู่การพังทางกายเป็นความเหนื่อยล้าเรื้อรัง ฮอร์โมนไม่สมดุล และภูมิคุ้มกันลดลง
ยิ่งไปกว่านั้น วันไนต์สแตนด์ที่ซ้ำๆ ใช้ออกซิโทซิน ฮอร์โมนแห่งความผูกพัน ไปโดยไม่มีเป้าหมายเฉพาะ ความสามารถในการสร้างความผูกพันทางอารมณ์ที่แท้จริงจึงค่อยๆ ทื่อลง
4. ความน่ากลัวของอาการถอน
ถ้าเงินหมดหรือแก่ตัวจนความสุขหยุดลง ระดับฮอร์โมนก็ดิ่งลงถึงก้นความว่างเปล่า ภาวะซึมเศร้า และความวิตกกังวลอย่างรุนแรงท่วมท้น แล้วเราก็ถูกขังอยู่ใน 'วงจรอุบาทว์ของการเสพติด' ที่บังคับให้หาแต่สิ่งเร้าที่แรงกว่าเพื่อหนีจากความรู้สึกเหมือนนรกนี้
เพียงแต่ อาการถอนนี้ต่างจากเหล้าหรือยาเสพติด แก่นหลักคือความทุกข์ทางจิตใจ แต่ไม่ได้หมายความว่าน่ากลัวน้อยกว่า เพราะสมองถูกเดินสายใหม่แล้ว จึงยากมากที่จะออกมาคนเดียว
5. ความสุขที่แท้จริงอาจเป็นการอดกลั้น
ถ้าเลิกสิ่งเร้าสุดโต่งอย่างสื่อลามก ไม่กี่วันแรกจะรู้สึกน่าเบื่อและว่างเปล่า เพราะสมองชินกับเกณฑ์ที่สูงแล้วแต่เมื่อเวลาผ่านไปจะเกิดเรื่องมหัศจรรย์ ตัวรับโดพามีนที่ทื่อค่อยๆ ฟื้นตัว และสิ่งที่นานแล้วไม่รู้สึกอะไรก็เริ่มมีชีวิตชีวาอีกครั้ง
แสงแดดอุ่นๆ ข้าวอร่อยหนึ่งจาน เสียงหัวเราะของคนที่ชอบ สิ่งแบบนี้กลับมารู้สึกยิ่งใหญ่อีกครั้ง
เหมือนสำหรับคนที่อดอาหารมาหลายวัน แม้แต่ข้าวปั้นจากร้านสะดวกซื้อก็รู้สึกเหมือนงานเลี้ยง เมื่อวงจรรางวัลของสมองถูกรีเซ็ต ชีวิตประจำวันที่เรียบง่ายก็กลับเข้าสู่อาณาเขตของความสุขอีกครั้ง
อย่างย้อนแย้ง วิธีเดียวที่จะทวงคืนความสุขที่แท้จริงคือการปล่อยความสุขไปชั่วคราว
เอาละ ตอนนี้คุณยิ้มให้ใบไม้ที่ร่วงได้แล้ว พูดว่ากิมจิ แชะ