เงินเดือนที่ฮุนไดที่มีสหภาพหัวรุนแรง vs โตโยต้าที่มีสหภาพแบบร่วมมือ
สหภาพขุนนางในบริษัทเล็ก
ถ้าเปรียบเทียบฮุนไดกับโตโยต้าในฐานะตัวแทนของบริษัทที่มีความสัมพันธ์แรงงานแบบเผชิญหน้าและแบบร่วมมือ ผลลัพธ์น่าสนใจ
เงินเดือนเฉลี่ยของพนักงานฮุนไดสูงกว่าโตโยต้าราว 25% ถ้าดูแค่ค่าแรง ฮุนไดเหนือกว่า
แต่ขนาดบริษัทกลับตรงกันข้าม ตามปีงบประมาณ 2025 รายได้ของโตโยต้ามากกว่า 2.5 เท่าของฮุนได ช่องว่างกำไรจากการดำเนินงานยิ่งกว้างกว่า ราว 3 เท่า มูลค่าตลาดของโตโยต้าก็มากกว่าสองเท่าของฮุนได (ณ กรกฎาคม 2026)
หมายความว่า ฮุนไดจ่ายค่าแรงสูงกว่า แต่รายได้และกำไรที่ค้ำจุนค่าแรงนั้นใหญ่กว่าหลายเท่าที่โตโยต้า ช่องว่างนี้เห็นได้ชัดในอัตราส่วนค่าแรงต่อรายได้
สหภาพขุนนางในประเทศยากจน
ถ้าสหภาพแรงงานแข็งแกร่งเกินไป บริษัทมักเลือกขยายระบบอัตโนมัติ เพิ่มการผลิตในต่างประเทศ และลดการรับสมัครใหม่เพื่อรับภาระค่าแรงที่สูงขึ้น พนักงานเดิมได้รับการคุ้มครอง แต่โอกาสงานของคนหนุ่มสาวอาจลดลง
สหภาพของโตโยต้าตรวจสอบความสามารถในการแข่งขันของบริษัทก่อนและเรียกร้องภายในขอบเขตนั้น และได้ข้อสรุปผ่านการเจรจาแทนการนัดหยุดงาน ด้วยวิธีนั้นบริษัทจึงรักษาความสามารถในการแข่งขันในตลาดโลกและได้การส่งออกและกำไรมากขึ้น ผลลัพธ์กลับคืนสู่เศรษฐกิจของชาติทั้งหมด ไม่ใช่แค่ผ่านค่าแรง แต่ยังผ่านการลงทุน การจ้างงาน ภาษีนิติบุคคล ภาษีเงินได้ และการเติบโตของบริษัทคู่ค้า
จงจำซังยง
มีสิ่งที่ไม่ควรลืมตรงนี้ ค่าแรงสูงที่อยู่ได้นานในที่สุดเป็นไปได้ก็ต่อเมื่อมีบริษัทที่แข็งแกร่ง ถ้าบริษัทสั่นคลอน โต๊ะเจรจาค่าแรงเองก็หายไป
ซังยงจนถึงตอนนี้ยังอยู่ในชื่อ KG Mobility แต่เพราะข้อถกเถียงเรื่องการรั่วไหลของเทคโนโลยีโดย SAIC การถอนตัวของมหินทรา การพึ่งพา SUV ดีเซลมากเกินไป บวกกับความขัดแย้งด้านแรงงานที่รุนแรง ผู้ผลิตรถยนต์ที่เคยเป็นอันดับ 4 ในประเทศรายนี้จึงแทบถูกผลักออกจากตลาด