Chamenei… Władza budowana przez 37 lat – w 15 godzin
Upadek 60 metrów pod ziemią i nagła śmierć najwyższego przywódcy Iranu
Próżnia władzy po ataku bombami penetrującymi i wstrząs na Bliskim Wschodzie60 metrów pod ziemią. To głębokość, którą z trudem przebija nawet bomba atomowa. A jednak ją przebito. O świcie 28 lutego 2026 roku około 30 bomb penetrujących amerykańskiego wojska zrównało z ziemią podziemną rezydencję najwyższego przywódcy Iranu Chameneiego. Bomba penetrująca to precyzyjna bomba kierowana, zaprojektowana tak, by przebić grubą warstwę betonu i głęboko położone obiekty, a wybuchnąć w środku. Gdy CIA zdobyła informację, że tego ranka w kompleksie przywództwa w Teheranie odbędzie się narada najwyższych władz, USA i Izrael jednocześnie rozpoczęły operację. 15 godzin po rozpoczęciu nalotów prezenter irańskiej telewizji państwowej ze łzami ogłosił: „Najwyższy przywódca zginął męczeńską śmiercią”. Iran ogłosił 40-dniową żałobę narodową, a władza, która przez 37 lat krwawo tłumiła dziesiątki milionów protestujących, z dnia na dzień znalazła się w próżni. Szokujące jest to, że na niektórych ulicach Teheranu rozległy się wiwaty i oklaski. Według analiz CIA istnieje duże prawdopodobieństwo, że władzę w Iranie przejmą jeszcze twardsze siły Korpusu Strażników Rewolucji. Bo miejsce po władzy zdobytej siłą zawsze wypełnia się siłą.
Napis na ścianie Baltazara i koniec tego, kto chciał zostać bogiem
Granice pychy wobec Władcy historii i biblijne ostrzeżenieW 5. rozdziale Księgi Daniela jest historia króla Baltazara. Baltazar, król imperium babilońskiego (na terenie dzisiejszego Iraku), urządził wystawną ucztę z dostojnikami, gdy nagle w powietrzu pojawiła się ręka i napisała słowa na ścianie. W tłumaczeniu „mene, mene, tekel” znaczy: „policzono, zważono i znaleziono zbyt lekkim”. Tej samej nocy Baltazar zginął, a królestwo upadło. Koniec w jedną noc, którego nikt się nie spodziewał. Chamenei również rządził przez 37 lat „w imię Boga”, ale ostatecznie spotkał go ten sam koniec. „Przed upadkiem chodzi pycha, a przed zgubą wyniosłość ducha” (Prz 16,18). Kto pożyczał imię Boga, a sam chciał stać się bogiem, zawsze kończy w ten sposób.