เพลงนมัสการเพลงเดียวเปลี่ยนชีวิต 40 ปี
1) เหตุการณ์การกลับใจที่เกิดขึ้นในงานฟื้นฟูนมัสการเมื่อ 45 ปีก่อน
ความจริงของพระเจ้าในฐานะบุคคลที่พบท่ามกลางการร้องเพลง 'จงพลุ่งขึ้นเถิด น้ำพุเอ๋ย' ซ้ำๆ
45 ปีก่อน
ศาสนาจารย์คิม นัมกุก ซึ่งตอนนั้นอายุ 18 ปี ได้ไปร่วมงานฟื้นฟูนมัสการ
วันนั้นผู้นำนมัสการ
"แม่น้ำแห่งน้ำธำรงชีวิตไหลจากข้าพเจ้า… จงพลุ่งขึ้นเถิด น้ำพุเอ๋ย…"
ร้องเพลงนมัสการเพลงเดียวนั้นซ้ำไปซ้ำมาเต็มๆ 50 นาที
ตอนนั้นท่าน ซึ่งยังไม่ได้พบพระเยซูเป็นการส่วนตัว
ในใจเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
'ห๊ะ เพลงเดียวร้องนานขนาดนี้เลยหรือ?'
แต่เพราะนั่นคือการนมัสการ
เขาก็เริ่มร้องตามไปเฉยๆ
ตอนนั้นเอง
ราวกับจากส่วนลึกที่สุดของใจ
มีบางอย่างระเบิด 'ตูม' ออกมา
แล้วเขาก็ตระหนัก
"อ้อ… พระเจ้าทรงพระชนม์อยู่จริง"
2) ถ่านไฟแห่งข่าวประเสริฐที่รักษาไว้ 40 ปีและชีวิตที่เดินไปด้วยกัน
การเดินทางที่เชื่อมั่นว่าการเป็นหนึ่งเดียวกับพระเยซู ไม่ใช่ผลงาน คือพลังเดียวที่เปลี่ยนโลก
ไฟเล็กๆ ดวงหนึ่งที่ถูกจุดไว้ในวันนั้น
ท่านวิ่งมาตลอด 40 ปีหลังจากนั้น
เพื่อไม่ให้ไฟนั้นดับ
ไม่ใช่เพื่อคว้าผลงานยิ่งใหญ่
เพียงแค่
ยึดพระเยซูผู้ทรงรักและทรงเรียกเขาไว้
และใช้ชีวิตร่วมกับพระเจ้า
ท่านบอกว่านั่นแหละ
คือชีวิตที่เปลี่ยนโลก พร้อมหลั่งน้ำตา
3) การประกาศที่ตรงไปตรงมาเพื่อปลุกจิตวิญญาณและปรัชญาการเลี้ยงดูฝูงแกะ
ท่าทีของผู้เลี้ยงแกะแท้ที่ประกาศพระวจนะของพระเจ้าตามที่เป็น ไม่ใช่เพื่อความพอใจของผู้เชื่อ
ดังนั้นในคำเทศนาของท่าน บางครั้ง
ก็กล่าวพระวจนะที่แข็งและตรงไปตรงมา
เหตุผลมีข้อเดียว
เพราะท่านหวังว่า
ไฟในตัวผู้เชื่อจะไม่ดับ
ความเชื่อมั่นว่าบางครั้ง
คำตักเตือนที่แหลมคมทำให้จิตวิญญาณมีชีวิตมากกว่าการปลอบโยนอย่างอ่อนโยน
และ
เสียงร้องที่มีแต่คน
ที่รักษาไฟซึ่งจุดไว้ในใจเมื่อ 40 ปีก่อนเท่านั้นจะพูดได้
"คุณไม่ได้เป็นศิษยาภิบาลที่ดีเพราะผู้เชื่อชอบคุณ
เมื่อประกาศพระวจนะของพระเจ้าโดยไม่เติมและไม่ตัด เมื่อนั้นคุณจึงเป็นศิษยาภิบาล"