Waarom we boeddhabeelden niet moeten kapotslaan
Een gedachte die bij me opkwam toen ik naar een boeddhabeeld keek
Shakyamuni was oorspronkelijk een groot filosoof die diep inzag in menselijk verlangen en lijden
Ik ben dominee. Vandaag kreeg ik in Gyeongju een gebakje in de vorm van Shakyamuni. Toen ik erover nadacht, besefte ik dat het niet verschilde van een standbeeld van Socrates. Het probleem zijn de latere generaties die mensen hem als god lieten aanbidden. Shakyamuni was oorspronkelijk een groot filosoof. Hij zag diep in menselijk verlangen en lijden en leerde: "Laat gehechtheid los." Op het moment dat iemand iets vastgrijpt, begint het te veranderen. Daarom zei hij: "De wortel van alle lijden is gehechtheid."
Ook de Bijbel waarschuwt tegen gehechtheid aan de wereld
Heb de wereld niet lief, noch wat in de wereld is
Ook de Bijbel zegt: "Heb de wereld niet lief, noch wat in de wereld is." Zijn hemel en hel in feite ook niet een oordeel, een eenmalig in plaats van een cyclus van wedergeboorte? Naar de kennis van zijn tijd was hij een opmerkelijk filosoof. Baäl is een echte afgod, maar een beeld van Shakyamuni is simpelweg een monument ter herinnering aan een filosoof. Aanbidding wordt niet aan een filosoof gebracht, maar alleen aan God. Filosofische bezinning onderscheiden van de kern van het geloof is belangrijk.
- Boeddhabeelden die Shakyamuni tarten
- Het Koreaanse boeddhisme zou Shakyamuni schokken
- Begonnen bij verlichting, eindstation bezweringen