ทำไมนกแก้วอัจฉริยะจึงอดตายถ้าหนีออกไป?
1) ความเปราะบางในการอยู่รอดของนกแก้วที่มีสติปัญญาระดับไพรเมต
ขีดจำกัดร้ายแรงในป่าจากความสามารถทางความคิดสูงและนิสัยอ่อนไหว
ความสามารถเข้าใจภาษาเก่งกว่าบอร์เดอร์คอลลี่ 4 เท่า สติปัญญาเกือบระดับไพรเมต
แต่ถ้าหนีออกจากกรง ภายใน 3 วันมันก็ตายอย่างน่าอนาถ
ทำไม? เพราะฉลาดเกินไป มันทนสิ่งสกปรกไม่ได้
อุณหภูมิและอาหารต้องสมบูรณ์แบบทุกอย่าง และถ้าเครียด มันจะพังทลายพร้อมกรีดร้องหรือถอนขนตัวเอง
อาหารข้างถนน? ยอมอดตายดีกว่า
2) พลังชีวิตอันน่าทึ่งของนกพิราบและความสามารถในการปรับตัวในเมือง
นิสัยกินทุกอย่างที่ทิ้งหน้าตาและเจริญเติบโตในสภาพแวดล้อมที่แย่
นกพิราบต่างออกไป
ศักดิ์ศรีมันทิ้งไปนานแล้ว
เศษขนมปังบนถนน สิ่งปฏิกูล คราบน้ำมัน และถังขยะคือร้านอาหารหรู
คอมเพรสเซอร์แอร์ ราวระเบียง และช่องระบายอากาศคือบ้านแสนสบายสำหรับเลี้ยงลูก
ผลคือ?
ข้างนอกแทบไม่เคยเห็นนกแก้ว
ในทางกลับกัน นกพิราบครองเมือง
3) ความต่างระหว่างมนุษย์ประเภทนกแก้วกับประเภทนกพิราบในสังคม
ความต่างระหว่างการถอยหนีเพราะอ่อนไหวต่อสภาพแวดล้อม กับการสร้างเนื้อหาด้วยความยืดหยุ่น
มนุษย์ประเภทนกแก้วก็มีความคล้าย
คนที่ฉลาดและหน้าตาดี ถ้าสภาพแวดล้อมสกปรก ก็ทนได้… แค่ครู่เดียว
"ฉันไม่อยากทำงานในที่แบบนี้" ลาออก เงินชดเชยว่างงาน ลาออก ลาออก...
อีกหนึ่งคนเข้าไปอยู่ในรายชื่อ 'แค่พักผ่อน' ~~
ในทางกลับกัน มนุษย์ประเภทนกพิราบล่ะ?
ทิ้งหน้าตาแล้วเงียบๆ สะสมเงินและประสบการณ์ในที่ที่สกปรกและหนัก
ตอนแต่งงานก็เหมือนกัน ผู้หญิงที่ดูแค่ความมั่นคงและไม่ถือสาเรื่องหน้าตา กลับมีชีวิตที่ดี
บทสรุป: วิธีเอาตัวรอดที่กำหนดแผนที่โลกและข้อคิดจากพระคัมภีร์
คุณค่าของความสามารถในการปรับตัวที่เอาชนะความอัจฉริยะ และการทรงจัดเตรียมเรื่องเวลาและโอกาส
ในที่สุด สิ่งที่เขย่าโลกไม่ใช่อัจฉริยะ แต่คือท้องที่ทนความสกปรกได้หรือ?
"การแข่งขันไม่ได้เป็นของคนเร็ว อาหารไม่ได้เป็นของคนมีปัญญา ในที่สุด เวลาและโอกาสคือสิ่งที่กำหนด" (ปัญญาจารย์ 9:11)