ทำไมฉันต้องประกาศข่าวประเสริฐให้คนอื่น?
หลายคนถามว่า "แค่ฉันแอบเชื่อพระเยซูดีๆ คนเดียวแล้วเข้าสวรรค์ก็พอไม่ใช่หรือ? ทำไมต้องลำบากประกาศจนโดนคนด่า?"
แค่ฉันนมัสการ สรรเสริญ และอธิษฐานอย่างขยันคนเดียวก็พอ
นี่เหมือนคำถามว่า "ทำไมเงินที่ฉันหามาอย่างยากลำบากต้องแบ่งให้คนแปลกหน้าหรือจ่ายเป็นภาษีมากขึ้น?"
แต่ตรงนี้มีกับดักซ่อนอยู่
การอยากให้คนที่เรารักมีชีวิตที่แข็งแรงขึ้น มีความสุขขึ้น และงดงามขึ้น คือสัญชาตญาณ
ถ้าฉันแก้ปัญหาทั้งหมดได้ด้วยการอธิษฐานและทำความฝันในชีวิตให้เป็นจริงได้ด้วยพระคัมภีร์ ความรักที่แท้จริงคือการบอกเคล็ดลับที่แน่นอนนั้นแก่คนที่ฉันรักและเข้าไปยุ่งในชีวิตของเขา
บอกว่าที่ปลายทางของความสุขทางโลกในที่สุดคือความเน่าเปื่อยและเหตุการณ์น่าเศร้า แล้วช่วยให้เขาใช้ชีวิตอย่างชอบธรรมและงดงาม
ฉันอยากบอกว่าในยามวิกฤต การอธิษฐานหนึ่งชั่วโมงก็คลี่คลายชีวิตที่ยุ่งเหยิงอย่างสุขภาพ ธุรกิจ และความสัมพันธ์ได้
คุณไม่มีคนที่คุณรักเลยหรือ? แต่พระคัมภีร์บอกให้เราตั้งใจเพิ่มเป้าหมายแห่งความรักของเรา เหมือนชาวสะมาเรียผู้ใจดี
พระบัญญัติแก่นของพระคัมภีร์คือ "จงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง"
การลืมแก่นนี้แล้วเฝ้าเดี่ยวคนเดียว นมัสการคนเดียว และรักษาแต่ความสงบในใจตัวเองอยู่ในห้อง จากภายนอกดูสมบูรณ์แบบ แต่จริงๆ แล้วคืออะไร?
นั่นเหมือน "คนโสดตั้งแต่เกิดที่ซ้อมสารภาพรักคนเดียวไม่หยุด" และเหมือน "พ่อครัวที่นั่งในครัวท่องแต่สูตรอาหารแต่ไม่เคยทำอาหาร" ที่สำคัญคือการให้ความช่วยเหลือที่แท้จริงแก่พวกเขา
นักดับเพลิงที่กระโจนเข้ากองไฟไม่ได้เข้าไปเพราะไม่รู้จักความสบาย
นักสู้เพื่อเอกราชที่มอบทรัพย์สินทั้งหมดเพื่อช่วยชาติไม่ได้เลือกทางนั้นเพราะไม่รู้จักความลำบาก
ฆาตกรในโลกจะโหดร้ายแค่ไหน ถ้าเห็นใครตกหลุมลึกกลางทางและร้องขอความช่วยเหลือ อย่างน้อยเขาก็จะยื่นมือดึงขึ้นมา นั่นคือธรรมชาติพื้นฐานของมนุษย์
แล้วการเห็นเพื่อนมนุษย์อยู่ในหลุมฝ่ายวิญญาณแล้วทำเป็นไม่รู้ นั่นคือชีวิตแห่งความเชื่อจริงหรือ?
พระเยซูจะชมว่า "ว้าว ดีมาก" หรือ?
ในกฎของจักรวาล พลังงานรวมของความทุกข์และความยินดีเท่ากันเสมอ
การประกาศเป็นเรื่องเจ็บปวดและไม่สบายใจแน่นอน แต่เบื้องหลังความทุกข์ที่มีค่าทุกครั้ง ความยินดีฝ่ายวิญญาณอันยิ่งใหญ่ตามมาแน่นอน
ถ้าเราเผชิญและเพลิดเพลินกับความทุกข์อย่างเต็มใจ ความทุกข์ก็เล็กลง แต่ถ้าเราหลีกเลี่ยงเพื่อความสบายชั่วครู่ ภายหลังความทุกข์ที่ใหญ่กว่าจะมาเหมือนคลื่น
บางทีพระเจ้าอาจแอบเก็บพรไว้ให้เรา เท่ากับที่เราประกาศพอดี
แค่ฉันนมัสการ สรรเสริญ และอธิษฐานอย่างขยันคนเดียวก็พอ
นี่เหมือนคำถามว่า "ทำไมเงินที่ฉันหามาอย่างยากลำบากต้องแบ่งให้คนแปลกหน้าหรือจ่ายเป็นภาษีมากขึ้น?"
แต่ตรงนี้มีกับดักซ่อนอยู่
1. คุณไม่มีคนที่คุณรักเลยหรือ?
การอยากให้คนที่เรารักมีชีวิตที่แข็งแรงขึ้น มีความสุขขึ้น และงดงามขึ้น คือสัญชาตญาณ
ถ้าฉันแก้ปัญหาทั้งหมดได้ด้วยการอธิษฐานและทำความฝันในชีวิตให้เป็นจริงได้ด้วยพระคัมภีร์ ความรักที่แท้จริงคือการบอกเคล็ดลับที่แน่นอนนั้นแก่คนที่ฉันรักและเข้าไปยุ่งในชีวิตของเขา
บอกว่าที่ปลายทางของความสุขทางโลกในที่สุดคือความเน่าเปื่อยและเหตุการณ์น่าเศร้า แล้วช่วยให้เขาใช้ชีวิตอย่างชอบธรรมและงดงาม
ฉันอยากบอกว่าในยามวิกฤต การอธิษฐานหนึ่งชั่วโมงก็คลี่คลายชีวิตที่ยุ่งเหยิงอย่างสุขภาพ ธุรกิจ และความสัมพันธ์ได้
คุณไม่มีคนที่คุณรักเลยหรือ? แต่พระคัมภีร์บอกให้เราตั้งใจเพิ่มเป้าหมายแห่งความรักของเรา เหมือนชาวสะมาเรียผู้ใจดี
2. ความเชื่อคือ "จงรักเพื่อนบ้าน" แต่รักตัวเองหรือ?
พระบัญญัติแก่นของพระคัมภีร์คือ "จงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง"
การลืมแก่นนี้แล้วเฝ้าเดี่ยวคนเดียว นมัสการคนเดียว และรักษาแต่ความสงบในใจตัวเองอยู่ในห้อง จากภายนอกดูสมบูรณ์แบบ แต่จริงๆ แล้วคืออะไร?
นั่นเหมือน "คนโสดตั้งแต่เกิดที่ซ้อมสารภาพรักคนเดียวไม่หยุด" และเหมือน "พ่อครัวที่นั่งในครัวท่องแต่สูตรอาหารแต่ไม่เคยทำอาหาร" ที่สำคัญคือการให้ความช่วยเหลือที่แท้จริงแก่พวกเขา
3. แม้แต่คนชั่วก็ยังดึงคนที่ตกหลุมขึ้นมา
นักดับเพลิงที่กระโจนเข้ากองไฟไม่ได้เข้าไปเพราะไม่รู้จักความสบาย
นักสู้เพื่อเอกราชที่มอบทรัพย์สินทั้งหมดเพื่อช่วยชาติไม่ได้เลือกทางนั้นเพราะไม่รู้จักความลำบาก
ฆาตกรในโลกจะโหดร้ายแค่ไหน ถ้าเห็นใครตกหลุมลึกกลางทางและร้องขอความช่วยเหลือ อย่างน้อยเขาก็จะยื่นมือดึงขึ้นมา นั่นคือธรรมชาติพื้นฐานของมนุษย์
แล้วการเห็นเพื่อนมนุษย์อยู่ในหลุมฝ่ายวิญญาณแล้วทำเป็นไม่รู้ นั่นคือชีวิตแห่งความเชื่อจริงหรือ?
พระเยซูจะชมว่า "ว้าว ดีมาก" หรือ?
บทสรุป: พรมาตามที่เราประกาศ
ในกฎของจักรวาล พลังงานรวมของความทุกข์และความยินดีเท่ากันเสมอ
การประกาศเป็นเรื่องเจ็บปวดและไม่สบายใจแน่นอน แต่เบื้องหลังความทุกข์ที่มีค่าทุกครั้ง ความยินดีฝ่ายวิญญาณอันยิ่งใหญ่ตามมาแน่นอน
ถ้าเราเผชิญและเพลิดเพลินกับความทุกข์อย่างเต็มใจ ความทุกข์ก็เล็กลง แต่ถ้าเราหลีกเลี่ยงเพื่อความสบายชั่วครู่ ภายหลังความทุกข์ที่ใหญ่กว่าจะมาเหมือนคลื่น
บางทีพระเจ้าอาจแอบเก็บพรไว้ให้เรา เท่ากับที่เราประกาศพอดี
- เงินถวายควรให้ใคร?
- สิบลดคือภาษีศาสนา? หรือเมล็ดพันธุ์แห่งความสำเร็จ?
- ความลับในการสร้างคริสตจักรที่ใหญ่ที่สุดในโลก
- วิธีทำให้ความปรารถนาเป็นจริง
- เลี้ยงสัตว์มากๆ แล้วจะได้รับพรไหม?