เพราะพระเจ้าทรงอยู่ คนชอบธรรมจึงต้องลำบาก
ผู้คนถามว่า "ถ้าพระเจ้ามีจริง ทำไมคนชั่วถึงรุ่งเรือง?"
ฉันอยากถามกลับว่า ในโลกนี้มีอะไรที่ได้มาฟรีบ้าง?
สิ่งที่ได้เสพสุขบนโลกนี้ ก็คือสิ่งที่ได้รับบนโลกนี้แล้ว ในลูกา 16 เศรษฐีในนรกวิงวอนขอความช่วยเหลือจากอับราฮัมท่ามกลางความทุกข์ทรมาน คำตอบของอับราฮัมเรียบง่ายจนน่าตกใจ "เจ้าได้รับสิ่งดีตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ ส่วนลาซารัสได้รับสิ่งเลว ตอนนี้เขาได้รับการปลอบโยนที่นี่ ส่วนเจ้าต้องทนทุกข์"
อับราฮัมไม่ได้ไล่เรียงบาปของเศรษฐีทีละข้อ เขาเพียงบอกว่า "เจ้าได้รับไปแล้ว" นี่คือวิธีคิดบัญชีของสวรรค์ ถ้าไม่มีพระเจ้า การคิดบัญชีแบบนี้ก็ไม่มี เพราะพระเจ้าทรงอยู่ คนที่ได้รับก่อนบนโลกนี้จึงไม่มีอะไรเหลือให้รับภายหลัง
พระวจนะของพระเยซูกลับหัวกลับหางตั้งแต่ต้นจนจบ คนยากจนเป็นสุข คนมั่งมีวิบัติ คนที่ร้องไห้ตอนนี้จะหัวเราะ คนที่หัวเราะตอนนี้จะร้องไห้ (ลูกา 6) คนที่เป็นคนต้นจะเป็นคนสุดท้าย และคนสุดท้ายจะเป็นคนต้น (มัทธิว 20) อูฐลอดรูเข็มยังง่ายกว่าคนมั่งมีเข้าแผ่นดินของพระเจ้า (มัทธิว 19)
พระเยซูตรัสถึงคนหน้าซื่อใจคดอย่างพวกฟาริสีว่า พวกเขาให้ทาน อธิษฐาน และอดอาหารเพื่อให้คนเห็น และ "พวกเขาได้รับบำเหน็จของตนแล้ว" (มัทธิว 6) คำว่า "ได้รับแล้ว" ตรงนี้เดิมเป็นคำที่พ่อค้าเขียนบนใบเสร็จ "ได้รับเงินครบแล้ว" พวกเขาได้รับคำชมจากผู้คนแล้ว บัญชีจึงปิดไปแล้ว
ก่อนเรื่องเศรษฐีกับลาซารัสพอดี พระเยซูตรัสว่า "สิ่งที่มนุษย์ยกย่อง เป็นที่น่าสะอิดสะเอียนในสายพระเนตรของพระเจ้า" (ลูกา 16:15) พระองค์ตรัสว่าเวลาจัดงานเลี้ยง อย่าเชิญคนมั่งมีที่ตอบแทนได้ แต่จงเชิญคนยากจนที่ตอบแทนไม่ได้ เพราะพวกเขาตอบแทนไม่ได้ เจ้าจึงจะได้รับการตอบแทนในสวรรค์ (ลูกา 14)
หนังสือวิวรณ์กล่าวถึงบาบิโลนว่า นางยกย่องตัวเองและใช้ชีวิตฟุ่มเฟือยมากเท่าใด ก็จงตอบแทนนางด้วยความทุกข์ทรมานมากเท่านั้น (วิวรณ์ 18:7) เกณฑ์ไม่ใช่รายการบาป แต่เป็นปริมาณที่ได้เสพสุข
พระวจนะเหล่านี้ล้วนชี้ไปทางเดียวกัน ถ้าได้รับบนโลกแล้ว ในสวรรค์ก็ไม่มีอะไรให้รับอีก
พระคัมภีร์ไม่ปิดบังความจริงที่คนชั่วรุ่งเรือง ผู้เขียนสดุดี 73 สารภาพว่าเมื่อเห็นคนชั่วรุ่งเรืองก็เกิดความอิจฉาจนเกือบจะสะดุดล้ม ปัญญาจารย์ 7 กล่าวว่าคนชอบธรรมพินาศทั้งที่ทำความชอบธรรม ส่วนคนชั่วมีอายุยืนทั้งที่ทำความชั่ว หนังสือโยบเป็นเรื่องของคนชอบธรรมที่สูญเสียทุกสิ่งโดยไม่มีเหตุผล
บรรดาผู้เผยพระวจนะก็ทูลถามพระเจ้าเช่นกัน เยเรมีย์ถามว่า "ทำไมทางของคนชั่วจึงเจริญ?" (เยเรมีย์ 12:1) ฮาบากุกถามว่าทำไมพระองค์ทรงนิ่งเฉยขณะที่คนชั่วกลืนกินคนชอบธรรม (ฮาบากุก 1:13) แต่พระเจ้าไม่เคยตอบแม้แต่ครั้งเดียวว่า "คนชั่วจะพินาศบนโลกนี้"
ตรงกันข้าม พระคัมภีร์บอกว่าอำนาจของโลกนี้อยู่ในมือของใคร ในถิ่นทุรกันดาร ซาตานกล่าวว่าศักดิ์ศรีของทุกอาณาจักรในโลกได้มอบไว้แก่มัน และมันจะให้แก่ผู้ใดก็ได้ตามที่มันต้องการ และพระเยซูก็ไม่ได้ปฏิเสธ (ลูกา 4) พระเยซูทรงเรียกซาตานว่า "เจ้าแห่งโลกนี้" (ยอห์น 12:31) ถ้าผู้ที่แจกจ่ายศักดิ์ศรีของโลกคือมารร้าย การที่คนชั่วรุ่งเรืองก็เป็นเรื่องธรรมดา
ความจริงในวันนี้ก็เหมือนกัน สตาลินและเหมาเจ๋อตง ผู้ต้องรับผิดชอบต่อการตายของคนหลายสิบล้าน ตายบนเตียงขณะที่ยังกุมอำนาจไว้ในมือ ในเกาหลี ความเสียหายจากแก๊งคอลเซ็นเตอร์เมื่อปีที่แล้วพุ่งสูงถึง 1.2578 ล้านล้านวอน แต่ทีมสืบสวนเฉพาะกิจใช้เวลาสี่ปีตามคืนมาได้เพียง 36,000 ล้านวอน คนที่ปล้นได้เสพสุข ส่วนคนที่ถูกปล้นไม่ได้คืน
ความไม่ยุติธรรมไม่ใช่หลักฐานว่าพระเจ้าไม่มี แต่หมายความว่าการคิดบัญชียังไม่จบ
สิ่งที่สวรรค์มองไม่ใช่ยอดเงินในบัญชี แต่เป็นว่าคนคนนั้นเสพสุขเพื่อตัวเองไปมากเท่าใด
ไม่มีใครที่ทั้งดีและอยู่สุขสบาย หาเงินได้มากนั้นเป็นไปได้ แต่ถ้าแบ่งสิ่งที่หามาได้ ส่วนของตัวเองก็ลดลง เศรษฐีที่ดีจริง ต่อให้หาได้มากแค่ไหน ตัวเองก็ต้องอยู่อย่างประหยัดและลำบาก คนที่ใช้จ่ายและสะสมเพื่อตัวเองแล้วอยู่อย่างสุขสบาย ยากที่จะเรียกว่าคนดี การใช้ชีวิตอย่างดีงามไปพร้อมกับเสพสุขอย่างเต็มที่จึงเป็นเรื่องขัดแย้งกัน
งานวิจัยก็แสดงให้เห็นเช่นนี้ ในงานวิจัยของอเมริกาที่ติดตามคนหลายพันคนเป็นเวลาหลายสิบปี คนที่ใจดีและยอมคนเก่งมีรายได้น้อยกว่าคนที่ไม่เป็นแบบนั้น ในผู้ชาย ส่วนต่างอยู่ที่ประมาณ 18 เปอร์เซ็นต์ นอกจากนี้ คนจนยังบริจาคเป็นสัดส่วนของรายได้มากกว่าคนรวย คนที่แบ่งปันไม่ได้กลายเป็นคนรวย และคนรวยก็แบ่งปันน้อยกว่า
คนที่ทั้งชั่วและจนก็มี แต่พวกเขาส่วนใหญ่ก็ใช้ชีวิตแบบเสพสุขเช่นกัน แม้ไม่มีเงิน ก็เติมวันด้วยความสุขราคาถูกและง่ายดายอย่างเหล้า บุหรี่ และสื่อลามก ไม่อดทน อยากได้อะไรก็เอาทันที ตรงกันข้าม คนดีแม้ยากจนก็ยังอดทน และในสภาพนั้นก็ยังแบ่งปัน ความจนเหมือนกัน แต่ฝ่ายหนึ่งคือความจนที่เสพสุข อีกฝ่ายคือความจนที่อดทน
พระเยซูตรัสให้แบกกางเขนของตนและตามพระองค์มา พระองค์ไม่เคยบอกให้ตามอย่างสบาย พระเยซูเองสิ้นพระชนม์บนกางเขน และสาวกส่วนใหญ่ใช้ชีวิตยากจนและถูกข่มเหง เปาโลกล่าวว่าทุกคนที่ตั้งใจจะดำเนินชีวิตอย่างเลื่อมใสในพระเจ้าจะถูกข่มเหง (2 ทิโมธี 3:12)
โมเสสเป็นเจ้าชายแห่งอียิปต์ แต่แทนที่จะเสพสุขในบาปชั่วคราว เขาเลือกที่จะทนทุกข์ร่วมกับประชากรของพระเจ้า เขาถือว่าความอับอายนั้นเป็นทรัพย์ที่มีค่ามากกว่าสมบัติทั้งหมดของอียิปต์ เพราะเขามองไปที่บำเหน็จ (ฮีบรู 11) พระคัมภีร์เรียกความทุกข์ยากว่า "ทรัพย์สมบัติ"
พระเยซูตรัสว่าอย่าสะสมทรัพย์สมบัติไว้บนแผ่นดินโลก แต่จงสะสมไว้ในสวรรค์ (มัทธิว 6) เปาโลกล่าวว่าความทุกข์ลำบากเล็กน้อยชั่วคราวในตอนนี้ กำลังสร้างสง่าราศีนิรันดร์ที่ยิ่งใหญ่เกินเปรียบให้แก่เรา (2 โครินธ์ 4:17) ความทุกข์ไม่ได้หายไป มันถูกสะสมไว้
ถ้ายอม ส่วนของเราก็ลดลง ถ้าซื่อสัตย์ ก็เสียเปรียบ คนที่หลอกลวงและแย่งชิงจากคนอื่นขึ้นไปได้เร็วกว่า นี่ไม่ใช่เพราะโลกหมุนผิด แต่โลกหมุนไปตรงตามที่พระเยซูตรัสไว้ตั้งแต่แรก
ถามว่าพระเจ้าทรงอยู่แล้วทำไมคนชั่วยังรุ่งเรืองหรือ? เพราะพระเจ้าทรงอยู่ คนชั่วจึงรุ่งเรือง พวกเขากำลังได้รับบนโลกนี้อยู่แล้ว
เพราะพระเจ้าทรงอยู่ คนชอบธรรมจึงทนทุกข์ พวกเขายังไม่ได้รับ
ในโลกนี้ไม่มีอะไรฟรี คนที่เสพสุขบนโลกได้รับไปแล้ว ส่วนคนที่อดทนบนโลกยังมีสิ่งที่จะได้รับเหลืออยู่
แต่อย่าเสียใจเลย สิ่งดีจะเกิดขึ้นกับคนที่สะสมความทุกข์ไว้มากพอ
ดูโยบสิ เขาสูญเสียทรัพย์สมบัติ ลูกๆ และสุขภาพภายในวันเดียว เพื่อนๆ รุมกล่าวหาว่าเขาถูกลงโทษเพราะทำบาป แต่โยบอดทนจนถึงที่สุด และพระเจ้าประทานให้เขาเป็นสองเท่าของที่เคยมี (โยบ 42)
ดูโยเซฟสิ เขาถูกพี่ชายขายไปเป็นทาส และถูกใส่ร้ายจนติดคุก แต่ในตอนท้ายของความทุกข์นั้น เขากลายเป็นอัครมหาเสนาบดีแห่งอียิปต์ และเขาพูดกับพี่ชายที่ขายเขาว่า "พวกพี่คิดร้ายต่อข้า แต่พระเจ้าทรงเปลี่ยนให้เป็นดี" (ปฐมกาล 50)
ความทุกข์ของโยบและความทุกข์ของโยเซฟล้วนไม่สูญเปล่า ความทุกข์ที่คุณอดทนมาก็จะไม่หายไปแม้แต่นิดเดียว
ดังนั้นต้องมองโลกแบบกลับด้าน
อ่านต้นฉบับ (ภาษาเกาหลี) →
ฉันอยากถามกลับว่า ในโลกนี้มีอะไรที่ได้มาฟรีบ้าง?
สิ่งที่ได้เสพสุขบนโลกนี้ ก็คือสิ่งที่ได้รับบนโลกนี้แล้ว ในลูกา 16 เศรษฐีในนรกวิงวอนขอความช่วยเหลือจากอับราฮัมท่ามกลางความทุกข์ทรมาน คำตอบของอับราฮัมเรียบง่ายจนน่าตกใจ "เจ้าได้รับสิ่งดีตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ ส่วนลาซารัสได้รับสิ่งเลว ตอนนี้เขาได้รับการปลอบโยนที่นี่ ส่วนเจ้าต้องทนทุกข์"
อับราฮัมไม่ได้ไล่เรียงบาปของเศรษฐีทีละข้อ เขาเพียงบอกว่า "เจ้าได้รับไปแล้ว" นี่คือวิธีคิดบัญชีของสวรรค์ ถ้าไม่มีพระเจ้า การคิดบัญชีแบบนี้ก็ไม่มี เพราะพระเจ้าทรงอยู่ คนที่ได้รับก่อนบนโลกนี้จึงไม่มีอะไรเหลือให้รับภายหลัง
1. บัญชีของสวรรค์เดินกลับด้าน
พระวจนะของพระเยซูกลับหัวกลับหางตั้งแต่ต้นจนจบ คนยากจนเป็นสุข คนมั่งมีวิบัติ คนที่ร้องไห้ตอนนี้จะหัวเราะ คนที่หัวเราะตอนนี้จะร้องไห้ (ลูกา 6) คนที่เป็นคนต้นจะเป็นคนสุดท้าย และคนสุดท้ายจะเป็นคนต้น (มัทธิว 20) อูฐลอดรูเข็มยังง่ายกว่าคนมั่งมีเข้าแผ่นดินของพระเจ้า (มัทธิว 19)
พระเยซูตรัสถึงคนหน้าซื่อใจคดอย่างพวกฟาริสีว่า พวกเขาให้ทาน อธิษฐาน และอดอาหารเพื่อให้คนเห็น และ "พวกเขาได้รับบำเหน็จของตนแล้ว" (มัทธิว 6) คำว่า "ได้รับแล้ว" ตรงนี้เดิมเป็นคำที่พ่อค้าเขียนบนใบเสร็จ "ได้รับเงินครบแล้ว" พวกเขาได้รับคำชมจากผู้คนแล้ว บัญชีจึงปิดไปแล้ว
ก่อนเรื่องเศรษฐีกับลาซารัสพอดี พระเยซูตรัสว่า "สิ่งที่มนุษย์ยกย่อง เป็นที่น่าสะอิดสะเอียนในสายพระเนตรของพระเจ้า" (ลูกา 16:15) พระองค์ตรัสว่าเวลาจัดงานเลี้ยง อย่าเชิญคนมั่งมีที่ตอบแทนได้ แต่จงเชิญคนยากจนที่ตอบแทนไม่ได้ เพราะพวกเขาตอบแทนไม่ได้ เจ้าจึงจะได้รับการตอบแทนในสวรรค์ (ลูกา 14)
หนังสือวิวรณ์กล่าวถึงบาบิโลนว่า นางยกย่องตัวเองและใช้ชีวิตฟุ่มเฟือยมากเท่าใด ก็จงตอบแทนนางด้วยความทุกข์ทรมานมากเท่านั้น (วิวรณ์ 18:7) เกณฑ์ไม่ใช่รายการบาป แต่เป็นปริมาณที่ได้เสพสุข
พระวจนะเหล่านี้ล้วนชี้ไปทางเดียวกัน ถ้าได้รับบนโลกแล้ว ในสวรรค์ก็ไม่มีอะไรให้รับอีก
2. พระคัมภีร์ไม่ปิดบังความไม่ยุติธรรม
พระคัมภีร์ไม่ปิดบังความจริงที่คนชั่วรุ่งเรือง ผู้เขียนสดุดี 73 สารภาพว่าเมื่อเห็นคนชั่วรุ่งเรืองก็เกิดความอิจฉาจนเกือบจะสะดุดล้ม ปัญญาจารย์ 7 กล่าวว่าคนชอบธรรมพินาศทั้งที่ทำความชอบธรรม ส่วนคนชั่วมีอายุยืนทั้งที่ทำความชั่ว หนังสือโยบเป็นเรื่องของคนชอบธรรมที่สูญเสียทุกสิ่งโดยไม่มีเหตุผล
บรรดาผู้เผยพระวจนะก็ทูลถามพระเจ้าเช่นกัน เยเรมีย์ถามว่า "ทำไมทางของคนชั่วจึงเจริญ?" (เยเรมีย์ 12:1) ฮาบากุกถามว่าทำไมพระองค์ทรงนิ่งเฉยขณะที่คนชั่วกลืนกินคนชอบธรรม (ฮาบากุก 1:13) แต่พระเจ้าไม่เคยตอบแม้แต่ครั้งเดียวว่า "คนชั่วจะพินาศบนโลกนี้"
ตรงกันข้าม พระคัมภีร์บอกว่าอำนาจของโลกนี้อยู่ในมือของใคร ในถิ่นทุรกันดาร ซาตานกล่าวว่าศักดิ์ศรีของทุกอาณาจักรในโลกได้มอบไว้แก่มัน และมันจะให้แก่ผู้ใดก็ได้ตามที่มันต้องการ และพระเยซูก็ไม่ได้ปฏิเสธ (ลูกา 4) พระเยซูทรงเรียกซาตานว่า "เจ้าแห่งโลกนี้" (ยอห์น 12:31) ถ้าผู้ที่แจกจ่ายศักดิ์ศรีของโลกคือมารร้าย การที่คนชั่วรุ่งเรืองก็เป็นเรื่องธรรมดา
ความจริงในวันนี้ก็เหมือนกัน สตาลินและเหมาเจ๋อตง ผู้ต้องรับผิดชอบต่อการตายของคนหลายสิบล้าน ตายบนเตียงขณะที่ยังกุมอำนาจไว้ในมือ ในเกาหลี ความเสียหายจากแก๊งคอลเซ็นเตอร์เมื่อปีที่แล้วพุ่งสูงถึง 1.2578 ล้านล้านวอน แต่ทีมสืบสวนเฉพาะกิจใช้เวลาสี่ปีตามคืนมาได้เพียง 36,000 ล้านวอน คนที่ปล้นได้เสพสุข ส่วนคนที่ถูกปล้นไม่ได้คืน
ความไม่ยุติธรรมไม่ใช่หลักฐานว่าพระเจ้าไม่มี แต่หมายความว่าการคิดบัญชียังไม่จบ
3. เกณฑ์ไม่ใช่เงิน แต่คือการเสพสุข
สิ่งที่สวรรค์มองไม่ใช่ยอดเงินในบัญชี แต่เป็นว่าคนคนนั้นเสพสุขเพื่อตัวเองไปมากเท่าใด
ไม่มีใครที่ทั้งดีและอยู่สุขสบาย หาเงินได้มากนั้นเป็นไปได้ แต่ถ้าแบ่งสิ่งที่หามาได้ ส่วนของตัวเองก็ลดลง เศรษฐีที่ดีจริง ต่อให้หาได้มากแค่ไหน ตัวเองก็ต้องอยู่อย่างประหยัดและลำบาก คนที่ใช้จ่ายและสะสมเพื่อตัวเองแล้วอยู่อย่างสุขสบาย ยากที่จะเรียกว่าคนดี การใช้ชีวิตอย่างดีงามไปพร้อมกับเสพสุขอย่างเต็มที่จึงเป็นเรื่องขัดแย้งกัน
งานวิจัยก็แสดงให้เห็นเช่นนี้ ในงานวิจัยของอเมริกาที่ติดตามคนหลายพันคนเป็นเวลาหลายสิบปี คนที่ใจดีและยอมคนเก่งมีรายได้น้อยกว่าคนที่ไม่เป็นแบบนั้น ในผู้ชาย ส่วนต่างอยู่ที่ประมาณ 18 เปอร์เซ็นต์ นอกจากนี้ คนจนยังบริจาคเป็นสัดส่วนของรายได้มากกว่าคนรวย คนที่แบ่งปันไม่ได้กลายเป็นคนรวย และคนรวยก็แบ่งปันน้อยกว่า
คนที่ทั้งชั่วและจนก็มี แต่พวกเขาส่วนใหญ่ก็ใช้ชีวิตแบบเสพสุขเช่นกัน แม้ไม่มีเงิน ก็เติมวันด้วยความสุขราคาถูกและง่ายดายอย่างเหล้า บุหรี่ และสื่อลามก ไม่อดทน อยากได้อะไรก็เอาทันที ตรงกันข้าม คนดีแม้ยากจนก็ยังอดทน และในสภาพนั้นก็ยังแบ่งปัน ความจนเหมือนกัน แต่ฝ่ายหนึ่งคือความจนที่เสพสุข อีกฝ่ายคือความจนที่อดทน
4. ติดตามพระเจ้าแล้วเสียเปรียบเป็นเรื่องปกติ
พระเยซูตรัสให้แบกกางเขนของตนและตามพระองค์มา พระองค์ไม่เคยบอกให้ตามอย่างสบาย พระเยซูเองสิ้นพระชนม์บนกางเขน และสาวกส่วนใหญ่ใช้ชีวิตยากจนและถูกข่มเหง เปาโลกล่าวว่าทุกคนที่ตั้งใจจะดำเนินชีวิตอย่างเลื่อมใสในพระเจ้าจะถูกข่มเหง (2 ทิโมธี 3:12)
โมเสสเป็นเจ้าชายแห่งอียิปต์ แต่แทนที่จะเสพสุขในบาปชั่วคราว เขาเลือกที่จะทนทุกข์ร่วมกับประชากรของพระเจ้า เขาถือว่าความอับอายนั้นเป็นทรัพย์ที่มีค่ามากกว่าสมบัติทั้งหมดของอียิปต์ เพราะเขามองไปที่บำเหน็จ (ฮีบรู 11) พระคัมภีร์เรียกความทุกข์ยากว่า "ทรัพย์สมบัติ"
พระเยซูตรัสว่าอย่าสะสมทรัพย์สมบัติไว้บนแผ่นดินโลก แต่จงสะสมไว้ในสวรรค์ (มัทธิว 6) เปาโลกล่าวว่าความทุกข์ลำบากเล็กน้อยชั่วคราวในตอนนี้ กำลังสร้างสง่าราศีนิรันดร์ที่ยิ่งใหญ่เกินเปรียบให้แก่เรา (2 โครินธ์ 4:17) ความทุกข์ไม่ได้หายไป มันถูกสะสมไว้
ถ้ายอม ส่วนของเราก็ลดลง ถ้าซื่อสัตย์ ก็เสียเปรียบ คนที่หลอกลวงและแย่งชิงจากคนอื่นขึ้นไปได้เร็วกว่า นี่ไม่ใช่เพราะโลกหมุนผิด แต่โลกหมุนไปตรงตามที่พระเยซูตรัสไว้ตั้งแต่แรก
บทสรุป
ถามว่าพระเจ้าทรงอยู่แล้วทำไมคนชั่วยังรุ่งเรืองหรือ? เพราะพระเจ้าทรงอยู่ คนชั่วจึงรุ่งเรือง พวกเขากำลังได้รับบนโลกนี้อยู่แล้ว
เพราะพระเจ้าทรงอยู่ คนชอบธรรมจึงทนทุกข์ พวกเขายังไม่ได้รับ
ในโลกนี้ไม่มีอะไรฟรี คนที่เสพสุขบนโลกได้รับไปแล้ว ส่วนคนที่อดทนบนโลกยังมีสิ่งที่จะได้รับเหลืออยู่
แต่อย่าเสียใจเลย สิ่งดีจะเกิดขึ้นกับคนที่สะสมความทุกข์ไว้มากพอ
ดูโยบสิ เขาสูญเสียทรัพย์สมบัติ ลูกๆ และสุขภาพภายในวันเดียว เพื่อนๆ รุมกล่าวหาว่าเขาถูกลงโทษเพราะทำบาป แต่โยบอดทนจนถึงที่สุด และพระเจ้าประทานให้เขาเป็นสองเท่าของที่เคยมี (โยบ 42)
ดูโยเซฟสิ เขาถูกพี่ชายขายไปเป็นทาส และถูกใส่ร้ายจนติดคุก แต่ในตอนท้ายของความทุกข์นั้น เขากลายเป็นอัครมหาเสนาบดีแห่งอียิปต์ และเขาพูดกับพี่ชายที่ขายเขาว่า "พวกพี่คิดร้ายต่อข้า แต่พระเจ้าทรงเปลี่ยนให้เป็นดี" (ปฐมกาล 50)
ความทุกข์ของโยบและความทุกข์ของโยเซฟล้วนไม่สูญเปล่า ความทุกข์ที่คุณอดทนมาก็จะไม่หายไปแม้แต่นิดเดียว
ดังนั้นต้องมองโลกแบบกลับด้าน