ทางลับสู่การพบพระเจ้า
"ในสนามเพลาะไม่มีคนไม่เชื่อพระเจ้า"
นี่คือสำนวนที่เกิดในสนามรบ: ในสนามเพลาะที่ถูกกระสุนปืนใหญ่ถล่ม แม้แต่คนที่ไม่เชื่อพระเจ้าก็ยังอธิษฐานในที่สุด
บุตรน้อยหลงหายในพระคัมภีร์รับส่วนแบ่งทรัพย์สมบัติของบิดา ไปยังเมืองไกล ผลาญทุกอย่างจนหมด แล้วท่ามกลางความอดอยาก เขาก็นึกถึงบ้านของบิดาราวกับเป็นสัญชาตญาณ มนุษย์ก็เช่นกัน ท่ามกลางความกระวนกระวาย ความกลัว และความทุกข์ มนุษย์แสวงหาพระบิดาโดยสัญชาตญาณ
แต่ในเรื่องนั้นยังมีอีกฉากหนึ่งที่น่าตกใจ บิดาจำบุตรได้ก่อนตั้งแต่ยังอยู่ไกล แล้ววิ่งออกไปรับและสวมกอดเขา ไม่ใช่แค่บุตรที่แสวงหาบิดา บิดาเองก็กำลังแสวงหาบุตรอยู่เช่นกัน
เมื่อชีวิตสงบ มนุษย์มักเชื่อว่าตนเองเป็นนายของชีวิต และความสุขในตอนนี้จะคงอยู่ต่อไป สิ่งที่สั่นคลอนโลกเช่นนั้นได้รุนแรงที่สุดคือความทุกข์ แต่ความทุกข์ไม่ได้แค่ทำลาย มันยังเปิดประตูใจที่ปิดมานานด้วย
ในทางจิตวิทยา สิ่งนี้เรียกว่าการเติบโตหลังบาดแผลทางใจ บางคนที่ผ่านวิกฤตจะตระหนักอย่างลึกซึ้งว่าชีวิตมีค่าเพียงใด ค้นพบความสัมพันธ์ระหว่างผู้คนและพลังภายในอีกครั้ง และประสบความเปลี่ยนแปลงคือความสนใจด้านจิตวิญญาณและศาสนาที่ลึกซึ้งขึ้น การกลับมาแสวงหาพระเจ้าหลังผ่านโรคร้ายเป็นปรากฏการณ์ที่มีการศึกษาวิจัยจริง
นักปรัชญาชาวอเมริกัน วิลเลียม เจมส์ ก็ให้ความสนใจกับประสบการณ์ทางศาสนาของผู้คนที่พบความหมายใหม่ของชีวิตหลังผ่านความสิ้นหวังและความไร้กำลัง
โยบสูญเสียทุกอย่าง: ทรัพย์สมบัติ ลูกๆ แม้แต่สุขภาพ เพราะไม่อาจเข้าใจความทุกข์ของตน เขาจึงถาม โต้แย้ง และร้องตะโกน แต่ในที่สุดเขาก็สารภาพเช่นนี้
"ข้าพระองค์ได้ยินถึงพระองค์ด้วยหู แต่บัดนี้ตาของข้าพระองค์เห็นพระองค์" (โยบ 42:5)
สำหรับโยบก่อนความทุกข์ พระเจ้าคือความรู้ที่ได้ยินด้วยหู แต่หลังผ่านความทุกข์ พระเจ้ากลายเป็นพระองค์ที่ได้พบด้วยตา
พระคัมภีร์กล่าวเรื่องนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า "พระยาห์เวห์ทรงอยู่ใกล้คนที่ใจชอกช้ำ" (สดุดี 34:18) แก่นของความเชื่ออาจไม่ใช่เรื่องของมนุษย์ผู้แข็งแรงที่แสวงหาพระเจ้า แต่เป็นเรื่องของพระเจ้าที่เข้าใกล้มนุษย์ผู้อ่อนแอ
นักพรตก็เดินทางเดียวกัน นักบุญยอห์นแห่งไม้กางเขนในศตวรรษที่ 16 เห็นว่าจิตวิญญาณต้องผ่านความมืดเพื่อไปถึงความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกว่ากับพระเจ้า และนักคิดชาวฝรั่งเศสในศตวรรษที่ 20 ซีโมน แวย์ ก็บันทึกว่าเธอได้สัมผัสการประทับอยู่ของความรักของพระเจ้าท่ามกลางความทุกข์อย่างหนัก
แม้คนที่ตอนเด็กไปโบสถ์อย่างขยันขันแข็ง ก็อาจลืมพระเจ้าไปหลายสิบปีเมื่อเป็นผู้ใหญ่ แล้วเมื่อมีเหตุการณ์ที่สั่นคลอนชีวิตเกิดขึ้น เขาก็อยากฟังเพลงสรรเสริญที่ลืมไปนานอีกครั้ง และอยากอธิษฐานขึ้นมาทันที
ทำไมการดำรงอยู่ของพระเจ้าที่ไม่รู้สึกในชีวิตประจำวันธรรมดา จึงรู้สึกใกล้ชิดขึ้นมาทันทีท่ามกลางความทุกข์หนัก? เป็นไปได้ไหมว่าเรามีทางลับสู่การพบพระเจ้า?
เราไม่จำเป็นต้องทุกข์เพื่อจะพบพระเจ้า แต่เมื่อบุตรน้อยหลงหายผู้อดอยากนึกถึงบ้านของบิดา บิดาก็วิ่งมาจากปลายทางแล้ว
นี่คือสำนวนที่เกิดในสนามรบ: ในสนามเพลาะที่ถูกกระสุนปืนใหญ่ถล่ม แม้แต่คนที่ไม่เชื่อพระเจ้าก็ยังอธิษฐานในที่สุด
บุตรน้อยหลงหายในพระคัมภีร์รับส่วนแบ่งทรัพย์สมบัติของบิดา ไปยังเมืองไกล ผลาญทุกอย่างจนหมด แล้วท่ามกลางความอดอยาก เขาก็นึกถึงบ้านของบิดาราวกับเป็นสัญชาตญาณ มนุษย์ก็เช่นกัน ท่ามกลางความกระวนกระวาย ความกลัว และความทุกข์ มนุษย์แสวงหาพระบิดาโดยสัญชาตญาณ
แต่ในเรื่องนั้นยังมีอีกฉากหนึ่งที่น่าตกใจ บิดาจำบุตรได้ก่อนตั้งแต่ยังอยู่ไกล แล้ววิ่งออกไปรับและสวมกอดเขา ไม่ใช่แค่บุตรที่แสวงหาบิดา บิดาเองก็กำลังแสวงหาบุตรอยู่เช่นกัน
1. มนุษย์แสวงหาพระเจ้าท่ามกลางความทุกข์
เมื่อชีวิตสงบ มนุษย์มักเชื่อว่าตนเองเป็นนายของชีวิต และความสุขในตอนนี้จะคงอยู่ต่อไป สิ่งที่สั่นคลอนโลกเช่นนั้นได้รุนแรงที่สุดคือความทุกข์ แต่ความทุกข์ไม่ได้แค่ทำลาย มันยังเปิดประตูใจที่ปิดมานานด้วย
ในทางจิตวิทยา สิ่งนี้เรียกว่าการเติบโตหลังบาดแผลทางใจ บางคนที่ผ่านวิกฤตจะตระหนักอย่างลึกซึ้งว่าชีวิตมีค่าเพียงใด ค้นพบความสัมพันธ์ระหว่างผู้คนและพลังภายในอีกครั้ง และประสบความเปลี่ยนแปลงคือความสนใจด้านจิตวิญญาณและศาสนาที่ลึกซึ้งขึ้น การกลับมาแสวงหาพระเจ้าหลังผ่านโรคร้ายเป็นปรากฏการณ์ที่มีการศึกษาวิจัยจริง
นักปรัชญาชาวอเมริกัน วิลเลียม เจมส์ ก็ให้ความสนใจกับประสบการณ์ทางศาสนาของผู้คนที่พบความหมายใหม่ของชีวิตหลังผ่านความสิ้นหวังและความไร้กำลัง
2. พระเจ้าแสวงหามนุษย์ที่กำลังทุกข์
โยบสูญเสียทุกอย่าง: ทรัพย์สมบัติ ลูกๆ แม้แต่สุขภาพ เพราะไม่อาจเข้าใจความทุกข์ของตน เขาจึงถาม โต้แย้ง และร้องตะโกน แต่ในที่สุดเขาก็สารภาพเช่นนี้
"ข้าพระองค์ได้ยินถึงพระองค์ด้วยหู แต่บัดนี้ตาของข้าพระองค์เห็นพระองค์" (โยบ 42:5)
สำหรับโยบก่อนความทุกข์ พระเจ้าคือความรู้ที่ได้ยินด้วยหู แต่หลังผ่านความทุกข์ พระเจ้ากลายเป็นพระองค์ที่ได้พบด้วยตา
พระคัมภีร์กล่าวเรื่องนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า "พระยาห์เวห์ทรงอยู่ใกล้คนที่ใจชอกช้ำ" (สดุดี 34:18) แก่นของความเชื่ออาจไม่ใช่เรื่องของมนุษย์ผู้แข็งแรงที่แสวงหาพระเจ้า แต่เป็นเรื่องของพระเจ้าที่เข้าใกล้มนุษย์ผู้อ่อนแอ
นักพรตก็เดินทางเดียวกัน นักบุญยอห์นแห่งไม้กางเขนในศตวรรษที่ 16 เห็นว่าจิตวิญญาณต้องผ่านความมืดเพื่อไปถึงความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกว่ากับพระเจ้า และนักคิดชาวฝรั่งเศสในศตวรรษที่ 20 ซีโมน แวย์ ก็บันทึกว่าเธอได้สัมผัสการประทับอยู่ของความรักของพระเจ้าท่ามกลางความทุกข์อย่างหนัก
3. ความทุกข์คือทางลับสู่การพบพระเจ้า
แม้คนที่ตอนเด็กไปโบสถ์อย่างขยันขันแข็ง ก็อาจลืมพระเจ้าไปหลายสิบปีเมื่อเป็นผู้ใหญ่ แล้วเมื่อมีเหตุการณ์ที่สั่นคลอนชีวิตเกิดขึ้น เขาก็อยากฟังเพลงสรรเสริญที่ลืมไปนานอีกครั้ง และอยากอธิษฐานขึ้นมาทันที
ทำไมการดำรงอยู่ของพระเจ้าที่ไม่รู้สึกในชีวิตประจำวันธรรมดา จึงรู้สึกใกล้ชิดขึ้นมาทันทีท่ามกลางความทุกข์หนัก? เป็นไปได้ไหมว่าเรามีทางลับสู่การพบพระเจ้า?
เราไม่จำเป็นต้องทุกข์เพื่อจะพบพระเจ้า แต่เมื่อบุตรน้อยหลงหายผู้อดอยากนึกถึงบ้านของบิดา บิดาก็วิ่งมาจากปลายทางแล้ว
- ความทุกข์ "อัปเกรด" คุณให้กลายเป็นอีกคนหนึ่ง
- วิธี "บรรลุ" อันน่าทึ่งที่กษัตริย์ซาโลมอนค้นพบ
- ถ้าอยากมีความสุขทุกวัน จงหลอกสมองของคุณ