De geheime doorgang naar een ontmoeting met God
'In de loopgraaf bestaan geen atheïsten.'
Dit gezegde is op het slagveld ontstaan: in een loopgraaf onder een regen van granaten gaan zelfs mensen die nooit in God geloofden bidden.
In de Bijbel neemt de verloren zoon zijn deel van het bezit van zijn vader, vertrekt naar een ver land en verkwist alles. Daarna, uitgehongerd, denkt hij als vanzelf aan het huis van zijn vader. Mensen zijn net zo. In zorgen, angst en pijn zoeken mensen instinctief naar hun vader.
Maar in dat verhaal staat nog een verbazingwekkend tafereel. De vader herkende zijn zoon toen die nog ver weg was, rende naar hem toe en omhelsde hem. Niet alleen de zoon zocht zijn vader: de vader zocht ook zijn zoon.
Als het leven rustig is, geloven mensen vaak dat ze baas zijn over hun eigen leven en dat hun huidige geluk zal blijven. Wat die wereld het hardst doet wankelen, is pijn. Maar pijn breekt niet alleen af; ze opent ook deuren van het hart die gesloten waren.
De psychologie noemt dit posttraumatische groei. Sommige mensen die een crisis doormaken, gaan diep beseffen hoe kostbaar het leven is, ontdekken hun relaties en innerlijke kracht opnieuw en ervaren dat hun spirituele en religieuze belangstelling dieper wordt. Na een ernstige ziekte opnieuw God zoeken is een verschijnsel dat echt is onderzocht.
Ook de Amerikaanse filosoof William James had aandacht voor de religieuze ervaringen van mensen die door wanhoop en machteloosheid heen een nieuwe zin in hun leven vonden.
Job verloor zijn bezit, zijn kinderen en zelfs zijn gezondheid. Omdat hij zijn lijden niet begreep, stelde hij vragen, protesteerde en schreeuwde hij, maar uiteindelijk beleed hij:
'Ik kende u alleen van horen zeggen, maar nu heb ik u met eigen ogen gezien.' (Job 42:5)
Vóór zijn lijden was God voor Job kennis van horen zeggen. Nadat hij erdoorheen was gegaan, werd God iemand die hij met eigen ogen had ontmoet.
De Bijbel zegt dit steeds opnieuw: 'Dicht bij de gebrokenen van hart is de HEER' (Psalm 34:19). Misschien is de kern van het geloof niet het verhaal van sterke mensen die God gaan zoeken, maar het verhaal van God die dichtbij komt bij mensen die zwak zijn geworden.
Ook mystici gingen deze weg. In de zestiende eeuw meende Johannes van het Kruis dat de ziel door de duisternis moet gaan om tot een diepere relatie met God te komen, en in de twintigste eeuw schreef de Franse denker Simone Weil dat ze midden in hevig lijden de aanwezigheid van goddelijke liefde had ervaren.
Zelfs wie als kind naar de kerk ging, kan als volwassene tientallen jaren leven zonder aan God te denken. En dan, wanneer er iets gebeurt dat het hele leven op zijn kop zet, wil je ineens de vergeten liederen weer horen en wil je bidden.
Waarom komt de aanwezigheid van God, die je in het gewone dagelijks leven niet voelde, in hevige pijn ineens zo dichtbij? Zouden we misschien een geheime doorgang hebben om God te ontmoeten?
Je hoeft niet te lijden om God te ontmoeten. Maar toen de hongerige verloren zoon aan het huis van zijn vader dacht, kwam zijn vader al vanaf het eind van de weg naar hem toe rennen.
Lees het origineel (Koreaans) →
Dit gezegde is op het slagveld ontstaan: in een loopgraaf onder een regen van granaten gaan zelfs mensen die nooit in God geloofden bidden.
In de Bijbel neemt de verloren zoon zijn deel van het bezit van zijn vader, vertrekt naar een ver land en verkwist alles. Daarna, uitgehongerd, denkt hij als vanzelf aan het huis van zijn vader. Mensen zijn net zo. In zorgen, angst en pijn zoeken mensen instinctief naar hun vader.
Maar in dat verhaal staat nog een verbazingwekkend tafereel. De vader herkende zijn zoon toen die nog ver weg was, rende naar hem toe en omhelsde hem. Niet alleen de zoon zocht zijn vader: de vader zocht ook zijn zoon.
1. Mensen zoeken God in pijn
Als het leven rustig is, geloven mensen vaak dat ze baas zijn over hun eigen leven en dat hun huidige geluk zal blijven. Wat die wereld het hardst doet wankelen, is pijn. Maar pijn breekt niet alleen af; ze opent ook deuren van het hart die gesloten waren.
De psychologie noemt dit posttraumatische groei. Sommige mensen die een crisis doormaken, gaan diep beseffen hoe kostbaar het leven is, ontdekken hun relaties en innerlijke kracht opnieuw en ervaren dat hun spirituele en religieuze belangstelling dieper wordt. Na een ernstige ziekte opnieuw God zoeken is een verschijnsel dat echt is onderzocht.
Ook de Amerikaanse filosoof William James had aandacht voor de religieuze ervaringen van mensen die door wanhoop en machteloosheid heen een nieuwe zin in hun leven vonden.
2. God zoekt mensen in pijn
Job verloor zijn bezit, zijn kinderen en zelfs zijn gezondheid. Omdat hij zijn lijden niet begreep, stelde hij vragen, protesteerde en schreeuwde hij, maar uiteindelijk beleed hij:
'Ik kende u alleen van horen zeggen, maar nu heb ik u met eigen ogen gezien.' (Job 42:5)
Vóór zijn lijden was God voor Job kennis van horen zeggen. Nadat hij erdoorheen was gegaan, werd God iemand die hij met eigen ogen had ontmoet.
De Bijbel zegt dit steeds opnieuw: 'Dicht bij de gebrokenen van hart is de HEER' (Psalm 34:19). Misschien is de kern van het geloof niet het verhaal van sterke mensen die God gaan zoeken, maar het verhaal van God die dichtbij komt bij mensen die zwak zijn geworden.
Ook mystici gingen deze weg. In de zestiende eeuw meende Johannes van het Kruis dat de ziel door de duisternis moet gaan om tot een diepere relatie met God te komen, en in de twintigste eeuw schreef de Franse denker Simone Weil dat ze midden in hevig lijden de aanwezigheid van goddelijke liefde had ervaren.
3. Pijn is een geheime doorgang naar een ontmoeting met God
Zelfs wie als kind naar de kerk ging, kan als volwassene tientallen jaren leven zonder aan God te denken. En dan, wanneer er iets gebeurt dat het hele leven op zijn kop zet, wil je ineens de vergeten liederen weer horen en wil je bidden.
Waarom komt de aanwezigheid van God, die je in het gewone dagelijks leven niet voelde, in hevige pijn ineens zo dichtbij? Zouden we misschien een geheime doorgang hebben om God te ontmoeten?
Je hoeft niet te lijden om God te ontmoeten. Maar toen de hongerige verloren zoon aan het huis van zijn vader dacht, kwam zijn vader al vanaf het eind van de weg naar hem toe rennen.
