Zou de God van de liefde zondaars in het hellevuur gooien?
Wat als de hel die ons is aangeleerd anders is dan we denken? Wat als de hel niet eeuwig is, wat als ook wie in de hel terechtkomt uiteindelijk gered wordt, of wat als de ziel gewoon verdwijnt?
We leren dat God een God van liefde en barmhartigheid is, maar een mens komt in zijn korte leven tot geloof binnen de omgeving waarin hij geboren is. Er zijn mensen die hun hele leven nooit het evangelie horen, mensen die oprecht in een andere religie geloven, en mensen die het wel horen maar het echt niet kunnen geloven.
Als deze mensen vanwege enkele tientallen jaren leven eeuwig in de hel zouden lijden, is dat dan echt de wil van de God van de liefde?
In de tweeduizend jaar christelijke geschiedenis zijn er grofweg drie ideeën over de hel geweest, en in twee daarvan zit hoop.
1. De eeuwige hel - de originele horrorversie
Dit is het bekendste idee. Wie naar de hel gaat, wordt eeuwig gestraft. Grote theologen als Augustinus leerden het zo.
2. Iedereen gered - de universele verzoening
Dit is het idee dat Gods liefde uiteindelijk iedereen redt. Ook als er een hel is, is die geen eeuwige gevangenis, maar een proces dat de mens reinigt. Origenes in de vroege kerk dacht in die richting, maar later werd dat binnen de kerk een probleem.
3. Het annihilationisme
Dit is het idee dat de ziel niet van nature eeuwig is, maar dat eeuwig leven een geschenk van God is. Wie niet gered wordt, lijdt niet eeuwig, maar verdwijnt gewoon. Men leest de woorden "het loon van de zonde is de dood" (Romeinen 6:23) letterlijk als "dood".
Dit is de zwaarste vraag. Niemand heeft ooit met eigen ogen gezien wat er na de dood komt, dus de theologie van hoop kan ongelijk hebben en de eeuwige hel kan waar zijn. Hoe moeten we dan leven?
Pascal, wiskundige en gelovige, maakte deze berekening. Als je leeft in geloof in God en God bestaat niet, verlies je weinig; maar als God wel bestaat, win je het oneindige. Dus is het verstandig om op geloof te wedden.
Pas je deze berekening toe op de vraag van de hel, dan komt er iets interessants uit. Welke leer over de hel ook klopt, wie leeft door God en de naaste lief te hebben, verliest niets. Of nu de eeuwige hel klopt, de redding van iedereen of het verdwijnen van de ziel, het maakt niet uit.
Natuurlijk is Pascals berekening bekritiseerd met de vraag: "Is geloven uit angst wel echt geloof?" Maar juist die kritiek is ook de kern van dit artikel. God volgen niet omdat je bang bent voor de hel, maar omdat je gelooft dat Hij werkelijk liefde is. Is dat niet, welk antwoord ook juist blijkt, de veiligste en vooral de meest oprechte keuze?
Lees het origineel (Koreaans) →
We leren dat God een God van liefde en barmhartigheid is, maar een mens komt in zijn korte leven tot geloof binnen de omgeving waarin hij geboren is. Er zijn mensen die hun hele leven nooit het evangelie horen, mensen die oprecht in een andere religie geloven, en mensen die het wel horen maar het echt niet kunnen geloven.
Als deze mensen vanwege enkele tientallen jaren leven eeuwig in de hel zouden lijden, is dat dan echt de wil van de God van de liefde?
Een theologie van hoop over de hel
In de tweeduizend jaar christelijke geschiedenis zijn er grofweg drie ideeën over de hel geweest, en in twee daarvan zit hoop.
1. De eeuwige hel - de originele horrorversie
Dit is het bekendste idee. Wie naar de hel gaat, wordt eeuwig gestraft. Grote theologen als Augustinus leerden het zo.
2. Iedereen gered - de universele verzoening
Dit is het idee dat Gods liefde uiteindelijk iedereen redt. Ook als er een hel is, is die geen eeuwige gevangenis, maar een proces dat de mens reinigt. Origenes in de vroege kerk dacht in die richting, maar later werd dat binnen de kerk een probleem.
3. Het annihilationisme
Dit is het idee dat de ziel niet van nature eeuwig is, maar dat eeuwig leven een geschenk van God is. Wie niet gered wordt, lijdt niet eeuwig, maar verdwijnt gewoon. Men leest de woorden "het loon van de zonde is de dood" (Romeinen 6:23) letterlijk als "dood".
En als na de dood de eeuwige hel toch echt blijkt te zijn?
Dit is de zwaarste vraag. Niemand heeft ooit met eigen ogen gezien wat er na de dood komt, dus de theologie van hoop kan ongelijk hebben en de eeuwige hel kan waar zijn. Hoe moeten we dan leven?
Pascal, wiskundige en gelovige, maakte deze berekening. Als je leeft in geloof in God en God bestaat niet, verlies je weinig; maar als God wel bestaat, win je het oneindige. Dus is het verstandig om op geloof te wedden.
Pas je deze berekening toe op de vraag van de hel, dan komt er iets interessants uit. Welke leer over de hel ook klopt, wie leeft door God en de naaste lief te hebben, verliest niets. Of nu de eeuwige hel klopt, de redding van iedereen of het verdwijnen van de ziel, het maakt niet uit.
Natuurlijk is Pascals berekening bekritiseerd met de vraag: "Is geloven uit angst wel echt geloof?" Maar juist die kritiek is ook de kern van dit artikel. God volgen niet omdat je bang bent voor de hel, maar omdat je gelooft dat Hij werkelijk liefde is. Is dat niet, welk antwoord ook juist blijkt, de veiligste en vooral de meest oprechte keuze?
