Ufo's vallen de mensheid werkelijk aan
Aliens die de mensheid vernietigen, komen in films in ruimteschepen die de hemel verduisteren. Maar de aliens in de werkelijkheid zijn een beetje anders. Ze hebben zich nooit laten zien, maar knagen nu al beetje bij beetje aan onze tijd, ons geld en de relaties tussen mensen. Er is nog geen beslissend bewijs dat aliens naar de aarde zijn gekomen. Maar de kosten van het zoeken naar, wachten op en bewijzen van die aliens bestaan wel degelijk.
Het eerste wat verdwijnt, is tijd. Zet je voor het slapengaan één ufovideo aan, dan volgen de aanbevolen video's elkaar eindeloos op. Gelekte documenten, getuigenissen van klokkenluiders, video's die deze keer wél echt zijn. Na één video zoek je de weerlegging, en daarna de video die de weerlegging weer weerlegt.
Stel dat het een uur per dag is. Dan is het 365 uur per jaar. Zelfs gerekend tegen maar 15.000 won per uur besteedt één persoon zo'n 5,48 miljoen won aan tijd per jaar. Als 100.000 mensen hetzelfde leven leiden, komt dat voor de hele samenleving op meer dan 500 miljard won. Dit is natuurlijk geen echte statistiek, maar een berekening die de waarde omrekent van tijd die je aan iets anders had kunnen besteden. Je kunt niet zeggen dat ook de tijd die je voor je plezier keek allemaal verlies is.
Tegenwoordig komt er een nieuwe kostenpost bij. Dankzij kunstmatige intelligentie is een geloofwaardige ufovideo in een paar minuten gemaakt. Maar om vast te stellen dat hij nep is, moet je het origineel zoeken, de opnamelocatie nagaan, vliegroutes vergelijken en de beweging van het object analyseren. Als het maken van een video 10 minuten kost en het controleren 5 uur, dan kost het maken van 1.000 nepvideo's nog geen 170 uur, maar het controleren 5.000 uur. Ongefundeerde beweringen worden goedkoop gemaakt, en de kosten van het opruimen betalen anderen.
De onthulling over aliens komt al tientallen jaren "binnenkort". Komt ze dit jaar niet, dan wacht men op volgend jaar, en komt er geen bewijs, dan volgt de uitleg dat de doofpot dus zo grondig is. Komt er bewijs, dan bewijst dat dat men gelijk had; komt er geen bewijs, dan bewijst dat dat het verborgen werd. In zo'n structuur kan geen enkele uitkomst het geloof beëindigen.
Ook klokkenluiders die zeggen iets belangrijks te weten en op het beslissende moment zwijgen, scheppen dezelfde structuur. Of ze het niet kunnen onthullen vanwege de wet, het gevaar of de aandacht, weet niemand, maar het feit dat ze niet kunnen praten levert zelf alweer nieuwe aandacht op. En wie de onthulling met zelfs een datum garandeerde, neemt geen verantwoordelijkheid als de belofte niet uitkomt. Je noemt gewoon de volgende datum.
Interessant is dat de gelovigen in aliens zelf deze vermoeidheid zijn gaan toegeven. In de ufocommunity op Reddit circuleerde de term "onthullingsmoeheid", en verschenen berichten van mensen die uitgeput raakten door het nieuws dat de onthulling nog een paar jaar zou worden uitgesteld. Wachten zonder einde put mensen uit, en ondertussen blijven tijd en aandacht erin gaan.
Hier is een vreemde markt. Ook als de beloofde gebeurtenis niet plaatsvindt, gaat de handel gewoon door. Op Reddit verschenen zelfs berichten die het kritisch openlijk de "onthullingsindustrie" noemen.
Boeken worden verkocht, betaalde abonnementen worden verlengd, podcastaantallen stijgen, en er worden kaartjes voor lezingen en ufo-reizen verkocht. Er zijn zelfs betaalde apps die beloven je te leren hoe je direct contact maakt met aliens. Een gebruiker schreef in een recensie dat hij zo'n app had gekocht, teleurgesteld was en zijn geld had teruggekregen. Dat is natuurlijk maar de ervaring van één persoon, en niet iedereen die uit nieuwsgierigheid of voor vermaak geld uitgeeft, is een slachtoffer. Het probleem zijn de gevallen waarin geld wordt geïnd door mensen te laten hopen op onbevestigde resultaten.
Op deze markt komen er juist meer gespreksonderwerpen naarmate de onthulling langer uitblijft. Waarom ze uitblijft, wie haar tegenhoudt, wat er de volgende keer komt. Het wachten zelf wordt een product.
Ook publiek geld is geen uitzondering. Het vroegere Amerikaanse ufo-onderzoeksprogramma zou ongeveer 22 miljoen dollar hebben gekost. Onderzoek naar ongeïdentificeerde vliegende objecten voor luchtvaartveiligheid en nationale veiligheid kun je geen verspilling noemen. Maar als beweringen die al niet door de controle zijn gekomen steeds opnieuw onderzocht moeten worden, verliezen dat geld en die mensen de kans om ergens anders te worden ingezet.
Er zijn ook verliezen die niet in cijfers te vangen zijn. Als elk gesprek begint af te glijden naar aliens en doofpotten van de overheid, lopen gesprekken met familie en vrienden scheef. De overheid, wetenschappers, de media: alles wordt verdacht, en uiteindelijk voel je je alleen nog op je gemak bij mensen die hetzelfde denken. Je verliest echte relaties en verdwijnt alleen nog in een onlinegemeenschap.
Ook de verwachting dat aliens de mensheid zullen redden, kost iets. Zodra je gelooft dat met de onthulling van buitenaardse technologie energie- en klimaatproblemen in één keer opgelost worden, neemt de energie af voor problemen die nu opgelost moeten worden. Terwijl je op redding wacht, wordt de inspanning van vandaag uitgesteld.
Ironisch genoeg lijdt ook de echte ruimtewetenschap verlies. Terwijl miljoenen mensen op een video van onbekende herkomst afkomen, raakt het onderzoek van wetenschappers die met telescopen naar exoplaneten zoeken en sporen van leven analyseren uit beeld. Juist de kant die echt een kans heeft om buitenaards leven te vinden, wordt stilletjes begraven.
Geloven in aliens is op zich geen probleem. De mogelijkheid dat er ergens in het heelal leven is, blijft open. Alleen verlaagt de wetenschap haar kosten door foute hypotheses los te laten, terwijl een eindeloos geloof zijn kosten verhoogt telkens als het wordt weerlegd.
Misschien zijn de aliens die de mensheid vernietigen er al. Alleen kwamen ze niet in een ruimteschip, maar op de belofte dat "het binnenkort onthuld wordt". Daarom moeten we de vraag veranderen. Niet wanneer de aliens verschijnen, maar hoeveel we hebben uitgegeven terwijl we wachtten op de belofte dat ze zullen verschijnen, en in wiens zakken dat geld terechtkwam.
Lees het origineel (Koreaans) →
1. Ook zonder bewijs verdwijnt er tijd
Het eerste wat verdwijnt, is tijd. Zet je voor het slapengaan één ufovideo aan, dan volgen de aanbevolen video's elkaar eindeloos op. Gelekte documenten, getuigenissen van klokkenluiders, video's die deze keer wél echt zijn. Na één video zoek je de weerlegging, en daarna de video die de weerlegging weer weerlegt.
Stel dat het een uur per dag is. Dan is het 365 uur per jaar. Zelfs gerekend tegen maar 15.000 won per uur besteedt één persoon zo'n 5,48 miljoen won aan tijd per jaar. Als 100.000 mensen hetzelfde leven leiden, komt dat voor de hele samenleving op meer dan 500 miljard won. Dit is natuurlijk geen echte statistiek, maar een berekening die de waarde omrekent van tijd die je aan iets anders had kunnen besteden. Je kunt niet zeggen dat ook de tijd die je voor je plezier keek allemaal verlies is.
Tegenwoordig komt er een nieuwe kostenpost bij. Dankzij kunstmatige intelligentie is een geloofwaardige ufovideo in een paar minuten gemaakt. Maar om vast te stellen dat hij nep is, moet je het origineel zoeken, de opnamelocatie nagaan, vliegroutes vergelijken en de beweging van het object analyseren. Als het maken van een video 10 minuten kost en het controleren 5 uur, dan kost het maken van 1.000 nepvideo's nog geen 170 uur, maar het controleren 5.000 uur. Ongefundeerde beweringen worden goedkoop gemaakt, en de kosten van het opruimen betalen anderen.
2. De onthulling komt altijd "binnenkort"
De onthulling over aliens komt al tientallen jaren "binnenkort". Komt ze dit jaar niet, dan wacht men op volgend jaar, en komt er geen bewijs, dan volgt de uitleg dat de doofpot dus zo grondig is. Komt er bewijs, dan bewijst dat dat men gelijk had; komt er geen bewijs, dan bewijst dat dat het verborgen werd. In zo'n structuur kan geen enkele uitkomst het geloof beëindigen.
Ook klokkenluiders die zeggen iets belangrijks te weten en op het beslissende moment zwijgen, scheppen dezelfde structuur. Of ze het niet kunnen onthullen vanwege de wet, het gevaar of de aandacht, weet niemand, maar het feit dat ze niet kunnen praten levert zelf alweer nieuwe aandacht op. En wie de onthulling met zelfs een datum garandeerde, neemt geen verantwoordelijkheid als de belofte niet uitkomt. Je noemt gewoon de volgende datum.
Interessant is dat de gelovigen in aliens zelf deze vermoeidheid zijn gaan toegeven. In de ufocommunity op Reddit circuleerde de term "onthullingsmoeheid", en verschenen berichten van mensen die uitgeput raakten door het nieuws dat de onthulling nog een paar jaar zou worden uitgesteld. Wachten zonder einde put mensen uit, en ondertussen blijven tijd en aandacht erin gaan.
3. Ook zonder onthulling wordt er geld verdiend
Hier is een vreemde markt. Ook als de beloofde gebeurtenis niet plaatsvindt, gaat de handel gewoon door. Op Reddit verschenen zelfs berichten die het kritisch openlijk de "onthullingsindustrie" noemen.
Boeken worden verkocht, betaalde abonnementen worden verlengd, podcastaantallen stijgen, en er worden kaartjes voor lezingen en ufo-reizen verkocht. Er zijn zelfs betaalde apps die beloven je te leren hoe je direct contact maakt met aliens. Een gebruiker schreef in een recensie dat hij zo'n app had gekocht, teleurgesteld was en zijn geld had teruggekregen. Dat is natuurlijk maar de ervaring van één persoon, en niet iedereen die uit nieuwsgierigheid of voor vermaak geld uitgeeft, is een slachtoffer. Het probleem zijn de gevallen waarin geld wordt geïnd door mensen te laten hopen op onbevestigde resultaten.
Op deze markt komen er juist meer gespreksonderwerpen naarmate de onthulling langer uitblijft. Waarom ze uitblijft, wie haar tegenhoudt, wat er de volgende keer komt. Het wachten zelf wordt een product.
Ook publiek geld is geen uitzondering. Het vroegere Amerikaanse ufo-onderzoeksprogramma zou ongeveer 22 miljoen dollar hebben gekost. Onderzoek naar ongeïdentificeerde vliegende objecten voor luchtvaartveiligheid en nationale veiligheid kun je geen verspilling noemen. Maar als beweringen die al niet door de controle zijn gekomen steeds opnieuw onderzocht moeten worden, verliezen dat geld en die mensen de kans om ergens anders te worden ingezet.
4. Wat je mist terwijl je naar de hemel kijkt
Er zijn ook verliezen die niet in cijfers te vangen zijn. Als elk gesprek begint af te glijden naar aliens en doofpotten van de overheid, lopen gesprekken met familie en vrienden scheef. De overheid, wetenschappers, de media: alles wordt verdacht, en uiteindelijk voel je je alleen nog op je gemak bij mensen die hetzelfde denken. Je verliest echte relaties en verdwijnt alleen nog in een onlinegemeenschap.
Ook de verwachting dat aliens de mensheid zullen redden, kost iets. Zodra je gelooft dat met de onthulling van buitenaardse technologie energie- en klimaatproblemen in één keer opgelost worden, neemt de energie af voor problemen die nu opgelost moeten worden. Terwijl je op redding wacht, wordt de inspanning van vandaag uitgesteld.
Ironisch genoeg lijdt ook de echte ruimtewetenschap verlies. Terwijl miljoenen mensen op een video van onbekende herkomst afkomen, raakt het onderzoek van wetenschappers die met telescopen naar exoplaneten zoeken en sporen van leven analyseren uit beeld. Juist de kant die echt een kans heeft om buitenaards leven te vinden, wordt stilletjes begraven.
Geloven in aliens is op zich geen probleem. De mogelijkheid dat er ergens in het heelal leven is, blijft open. Alleen verlaagt de wetenschap haar kosten door foute hypotheses los te laten, terwijl een eindeloos geloof zijn kosten verhoogt telkens als het wordt weerlegd.
Misschien zijn de aliens die de mensheid vernietigen er al. Alleen kwamen ze niet in een ruimteschip, maar op de belofte dat "het binnenkort onthuld wordt". Daarom moeten we de vraag veranderen. Niet wanneer de aliens verschijnen, maar hoeveel we hebben uitgegeven terwijl we wachtten op de belofte dat ze zullen verschijnen, en in wiens zakken dat geld terechtkwam.
