Worden ouders na hun dood voorouderlijke geesten?
Er zijn veel mensen die vragen om het bestaan van God te bewijzen, maar ik heb nog nooit iemand gezien die vroeg het bestaan van voorouderlijke geesten te bewijzen. God is religie, dus daar mag je kritisch over zijn; voorouders zijn kinderplicht, en zodra je daar kritisch over bent, ben je een ondankbaar kind.
Ouders die bij leven niet eens hun eigen ziekte konden genezen en niet over de toekomst van hun kinderen konden beslissen, zouden op het moment dat ze hun laatste adem uitblazen wezens worden die naar believen beschikken over de baan, het huwelijk, de gezondheid en het bezit van hun nakomelingen?
Sterven betekent je lichaam, je spraak en je handen verliezen. Als je, nadat je alles verloren hebt, juist een grotere macht zou krijgen, dan moet degene die dat gelooft daar het bewijs voor leveren.
Als overleden voorouders het lot van hun nakomelingen bepaalden, zouden ze toch gewoon een lottonummer kunnen doorgeven. Ze kunnen niet eens één goed aandeel aanwijzen, hoe zouden ze dan financiële zegen schenken?
Ook mensen in landen waar nooit een voorouderritueel wordt gehouden, worden rijk, leven lang en voeden hun kinderen goed op. En ziektes slaan geen huizen over omdat daar een rijk gedekte offertafel staat.
Ga je maar tien generaties terug, dan zijn er al meer dan duizend voorouderplaatsen. Als voorouders van verschillende families – van vaderskant en moederskant, tot de schoonfamilie van de schoonfamilie – elk zegen schonken en onheil zonden over dezelfde nakomeling, wiens wil zou dan winnen?
Broers en zussen worden elkaars vijanden om de erfenis van hun ouders, en op de dag van het ritueel komen ze samen om de weldaden van hun ouders te gedenken.
Als je geld toevertrouwt, kies je je bank met zorg, als je een arts kiest, controleer je zijn kunde, en zelfs als je één ding koopt, speur je de recensies na. Maar bij een ritueel dat zelfs tot echtscheidingen en ruzies leidt, vraag je niets en buig je meteen.
Vraag van overleden ouders geen macht die ze niet hebben. Ze hebben het bij leven al zwaar genoeg gehad.
Lees het origineel (Koreaans) →
Ouders die bij leven niet eens hun eigen ziekte konden genezen en niet over de toekomst van hun kinderen konden beslissen, zouden op het moment dat ze hun laatste adem uitblazen wezens worden die naar believen beschikken over de baan, het huwelijk, de gezondheid en het bezit van hun nakomelingen?
Sterven betekent je lichaam, je spraak en je handen verliezen. Als je, nadat je alles verloren hebt, juist een grotere macht zou krijgen, dan moet degene die dat gelooft daar het bewijs voor leveren.
Plaag de doden niet die geen macht hebben
Als overleden voorouders het lot van hun nakomelingen bepaalden, zouden ze toch gewoon een lottonummer kunnen doorgeven. Ze kunnen niet eens één goed aandeel aanwijzen, hoe zouden ze dan financiële zegen schenken?
Ook mensen in landen waar nooit een voorouderritueel wordt gehouden, worden rijk, leven lang en voeden hun kinderen goed op. En ziektes slaan geen huizen over omdat daar een rijk gedekte offertafel staat.
Ga je maar tien generaties terug, dan zijn er al meer dan duizend voorouderplaatsen. Als voorouders van verschillende families – van vaderskant en moederskant, tot de schoonfamilie van de schoonfamilie – elk zegen schonken en onheil zonden over dezelfde nakomeling, wiens wil zou dan winnen?
Conclusie: een merkwaardig gebruik
Broers en zussen worden elkaars vijanden om de erfenis van hun ouders, en op de dag van het ritueel komen ze samen om de weldaden van hun ouders te gedenken.
Als je geld toevertrouwt, kies je je bank met zorg, als je een arts kiest, controleer je zijn kunde, en zelfs als je één ding koopt, speur je de recensies na. Maar bij een ritueel dat zelfs tot echtscheidingen en ruzies leidt, vraag je niets en buig je meteen.
Vraag van overleden ouders geen macht die ze niet hebben. Ze hebben het bij leven al zwaar genoeg gehad.
