Salomo met 700 vrouwen of de celibataire monnik: wat kiest u?

Een koning die genoot van talloze vrouwen en genoegens.
Een monnik die zijn hele leven geen vrouw kende en bad.
Als ze allebei gered worden, waarom zou je dan nog de weg van de monnik kiezen?

These: Salomo, die genoot

Salomo was de koning die om wijsheid vroeg en God daarmee behaagde, die de tempel bouwde en een deel van de Bijbel schreef. In Spreuken leerde hij zich te verheugen in de vrouw van je jeugd, en God had gewaarschuwd dat de koning niet veel vrouwen mocht nemen.

Maar hij ging verder dan Gods gebod en breidde uit wat hij bezat. Zevenhonderd vorstinnen, driehonderd bijvrouwen. En toen hij oud werd, neigde zijn hart naar andere goden.

Wie vastgrijpt wat hij ontvangen heeft, kan uiteindelijk zijn hart verliezen.

Antithese: de monnik, die afstand deed

Moet je dan juist alles opgeven?

Ook de monnik wint niet automatisch. Het celibaat is geen verdienste, maar een gave, en al gaf ik mijn lichaam om verbrand te worden, als ik de liefde niet heb, baat het mij niets.

Bovendien is ook de monnik die alles opgaf eigenlijk iemand die veel ontvangen heeft: tijd, een lichaam, vrijheid, de kracht om te bidden. En hij kan zelfs vastgrijpen waar hij afstand van deed, als verdienste: ik heb zoveel verdragen.

In Jezus' gelijkenis van de arbeiders in de wijngaard houden de mensen die vanaf de ochtend hebben gewerkt de heer hun inspanning voor als een vordering. Waarom stelt U ons gelijk aan hen? Op het moment dat afstand doen een transactie wordt, wordt de monnik een Salomo in een andere gedaante.

Dus noch de 1.000 van Salomo, noch de 0 van de monnik zijn de eenheid van het loon.

Synthese: Jezus, die Zich gaf

In de woestijn bood Satan Hem de macht en de heerlijkheid van alle koninkrijken van de wereld aan. Jezus weigerde de weg waarin Hij macht en heerlijkheid voor Zichzelf zou nemen.

Toch was Hij ook geen asceet die de wereld de rug toekeerde. Hij ging naar feesten, at en dronk, en was midden tussen de mensen. Maar niets greep Hij voor Zichzelf vast. Genieten noch afstand doen was voor Hem een doel. Als een graankorrel gaf Hij Zichzelf.

De ware koning werd geen koning door meer te nemen, en ook niet door meer op te geven. Hij werd koning door Zichzelf te geven.

Daarom heeft God Hem uitermate verhoogd, en de hemel zingt dat het Lam dat geslacht is waardig is de kracht, de rijkdom, de wijsheid en de heerlijkheid te ontvangen.

En de hemel

Is verlangen naar hemels loon dan uiteindelijk niet gewoon een langere berekening?

De oudsten van Openbaring 4 geven het antwoord. Ze ontvangen kronen, maar houden ze niet vast. Ze leggen ze opnieuw neer voor de troon. Aan het eind van de liefde blijft zelfs niet over wat ik ontvangen heb.

Salomo greep vast wat hij ontving en verloor zijn hart.
De monnik loopt het gevaar zelfs vast te grijpen waar hij afstand van deed.
Jezus gaf zelfs Zichzelf.
De oudsten in de hemel leggen zelfs het ontvangen loon weer neer.

De weg waarover het christendom spreekt, is genot noch ascese. Het is het hart dat naar zichzelf gebogen was en door de liefde wordt omgekeerd.

De wereld vraagt nog altijd hoeveel je genoten hebt. God vraagt iets anders.

Niet hoeveel je genoten hebt, en ook niet hoeveel je hebt opgegeven.
Voor wie je hebt gebruikt wat je ontving.