Sekretne przejście do spotkania z Bogiem
„W okopach nie ma ateistów”.
To powiedzenie zrodziło się na polu bitwy: w okopie, na który spadają pociski, nawet ci, którzy nie wierzyli w Boga, zaczynają się modlić.
Biblijny syn marnotrawny bierze swoją część majątku ojca, wyrusza do dalekiego kraju i wszystko trwoni. Potem, głodny, jakby instynktownie przypomina sobie dom ojca. Ludzie są tacy sami. W zmartwieniu, strachu i bólu instynktownie szukamy ojca.
Ale w tej historii jest jeszcze jedna zdumiewająca scena. Ojciec rozpoznał syna, gdy ten był jeszcze daleko, wybiegł mu naprzeciw i go objął. Nie tylko syn szukał ojca, ojciec też szukał syna.
Gdy życie płynie spokojnie, człowiek skłonny jest wierzyć, że jest panem swojego życia, a obecne szczęście będzie trwać. Tym, co najmocniej wstrząsa tym światem, jest cierpienie. A jednak cierpienie nie tylko burzy, ale też otwiera zamknięte dotąd drzwi serca.
Psychologia nazywa to wzrostem potraumatycznym. Niektórzy ludzie, którzy przeszli kryzys, głęboko pojmują, jak cenne jest życie, na nowo odkrywają relacje i wewnętrzną siłę oraz doświadczają pogłębienia zainteresowań duchowych i religijnych. Powrót do Boga po ciężkiej chorobie to zjawisko, które rzeczywiście badano.
Także amerykański filozof William James zwracał uwagę na religijne doświadczenia ludzi, którzy przechodząc przez rozpacz i bezsilność, odnaleźli nowy sens życia.
Hiob stracił majątek, dzieci, a nawet zdrowie. Nie potrafiąc zrozumieć swojego cierpienia, pytał, protestował i krzyczał, ale na końcu wyznał:
„Tylko ze słyszenia wiedziałem o tobie, lecz teraz moje oko ujrzało cię”. (Księga Hioba 42,5)
Przed cierpieniem Bóg był dla Hioba wiedzą zasłyszaną. Po przejściu przez cierpienie stał się kimś, kogo spotkał na własne oczy.
Biblia powtarza to wielokrotnie: „Bliski jest Pan tym, którzy są skruszonego serca” (Psalm 34,19). Być może sedno wiary to nie historia silnych ludzi, którzy idą szukać Boga, lecz historia Boga, który zbliża się do ludzi, którzy osłabli.
Tą samą drogą szli mistycy. W XVI wieku święty Jan od Krzyża uważał, że dusza musi przejść przez ciemność, by dojść do głębszej relacji z Bogiem, a w XX wieku francuska myślicielka Simone Weil zapisała, że pośród skrajnego cierpienia doświadczyła obecności Bożej miłości.
Nawet ktoś, kto w dzieciństwie chodził do kościoła, może jako dorosły przez dziesiątki lat żyć, zapomniawszy o Bogu. A potem, gdy przychodzi wydarzenie, które wstrząsa całym życiem, nagle chce się usłyszeć zapomniane pieśni i chce się modlić.
Dlaczego obecność Boga, której nie czuło się w zwykłej codzienności, nagle staje się tak bliska pośród skrajnego bólu? Czy to możliwe, że mamy sekretne przejście do spotkania z Bogiem?
Nie trzeba cierpieć, by spotkać Boga. Ale gdy głodny syn marnotrawny pomyślał o domu ojca, ojciec już biegł do niego z końca drogi.
Czytaj oryginał (po koreańsku) →
To powiedzenie zrodziło się na polu bitwy: w okopie, na który spadają pociski, nawet ci, którzy nie wierzyli w Boga, zaczynają się modlić.
Biblijny syn marnotrawny bierze swoją część majątku ojca, wyrusza do dalekiego kraju i wszystko trwoni. Potem, głodny, jakby instynktownie przypomina sobie dom ojca. Ludzie są tacy sami. W zmartwieniu, strachu i bólu instynktownie szukamy ojca.
Ale w tej historii jest jeszcze jedna zdumiewająca scena. Ojciec rozpoznał syna, gdy ten był jeszcze daleko, wybiegł mu naprzeciw i go objął. Nie tylko syn szukał ojca, ojciec też szukał syna.
1. Człowiek szuka Boga w cierpieniu
Gdy życie płynie spokojnie, człowiek skłonny jest wierzyć, że jest panem swojego życia, a obecne szczęście będzie trwać. Tym, co najmocniej wstrząsa tym światem, jest cierpienie. A jednak cierpienie nie tylko burzy, ale też otwiera zamknięte dotąd drzwi serca.
Psychologia nazywa to wzrostem potraumatycznym. Niektórzy ludzie, którzy przeszli kryzys, głęboko pojmują, jak cenne jest życie, na nowo odkrywają relacje i wewnętrzną siłę oraz doświadczają pogłębienia zainteresowań duchowych i religijnych. Powrót do Boga po ciężkiej chorobie to zjawisko, które rzeczywiście badano.
Także amerykański filozof William James zwracał uwagę na religijne doświadczenia ludzi, którzy przechodząc przez rozpacz i bezsilność, odnaleźli nowy sens życia.
2. Bóg szuka człowieka w cierpieniu
Hiob stracił majątek, dzieci, a nawet zdrowie. Nie potrafiąc zrozumieć swojego cierpienia, pytał, protestował i krzyczał, ale na końcu wyznał:
„Tylko ze słyszenia wiedziałem o tobie, lecz teraz moje oko ujrzało cię”. (Księga Hioba 42,5)
Przed cierpieniem Bóg był dla Hioba wiedzą zasłyszaną. Po przejściu przez cierpienie stał się kimś, kogo spotkał na własne oczy.
Biblia powtarza to wielokrotnie: „Bliski jest Pan tym, którzy są skruszonego serca” (Psalm 34,19). Być może sedno wiary to nie historia silnych ludzi, którzy idą szukać Boga, lecz historia Boga, który zbliża się do ludzi, którzy osłabli.
Tą samą drogą szli mistycy. W XVI wieku święty Jan od Krzyża uważał, że dusza musi przejść przez ciemność, by dojść do głębszej relacji z Bogiem, a w XX wieku francuska myślicielka Simone Weil zapisała, że pośród skrajnego cierpienia doświadczyła obecności Bożej miłości.
3. Cierpienie jest sekretnym przejściem do spotkania z Bogiem
Nawet ktoś, kto w dzieciństwie chodził do kościoła, może jako dorosły przez dziesiątki lat żyć, zapomniawszy o Bogu. A potem, gdy przychodzi wydarzenie, które wstrząsa całym życiem, nagle chce się usłyszeć zapomniane pieśni i chce się modlić.
Dlaczego obecność Boga, której nie czuło się w zwykłej codzienności, nagle staje się tak bliska pośród skrajnego bólu? Czy to możliwe, że mamy sekretne przejście do spotkania z Bogiem?
Nie trzeba cierpieć, by spotkać Boga. Ale gdy głodny syn marnotrawny pomyślał o domu ojca, ojciec już biegł do niego z końca drogi.