Sugoi metoda „wyzwolenia” odkryta przez króla Salomona

Ciągle odkładamy radość na później. Jak zdam egzamin, jak znajdę pracę, jak kupię mieszkanie, wtedy się uśmiechnę. Ale to nie jest zwykły nawyk, tylko choroba. Są dwie osoby, które znalazły odpowiedź na tę chorobę już tysiące lat temu. Habakuk, który żył na dnie życia, i Salomon, który żył na jego szczycie. Co ciekawe, ich wnioski są identyczne.

Ból, za który płacisz VS ból, który cię wlecze

Ostre jedzenie, karuzele, sport. Wszystko to jest męczące, a ludzie płacą i jeszcze stoją w kolejce. Dlaczego? Bo sam to wybrałem, widać koniec i ma to sens. Dlatego jest przyjemnie.

Ale ból życia to dokładne przeciwieństwo. Choroba, utrata pracy, rozstanie. Nie wybrałem tego, nie wiem, kiedy się skończy, i nie wiem, dlaczego to przechodzę. Dlatego boli. A ból życia jest w większości właśnie taki.

Jest też gorsza wiadomość. Gdy kończy się jeden ból, przychodzi następny. Skończyła się epidemia — wojna, kolejna wojna, potem ceny, bezrobocie. W historii nie było ani jednego komunikatu: „Teraz wszystko się skończyło”. Następny pałkarz już się rozgrzewa.

① Dziecko z nizin w świecie, w którym panoszą się źli

Habakuk był człowiekiem, który patrzył, jak jego kraj upada. Jego skarga nie brzmi jak cudza historia. Prawo jest, ale nie działa. Kto żyje uczciwie, ten właśnie obrywa. Nawet gdy się modli, odpowiedzi chyba nie ma (Ha 1,2–4). Świat, w którym ciężka praca nie przynosi nagrody. To czasy Habakuka i dokładnie nasze czasy.

Ale odpowiedź Boga jest dziwna. Habakuk oczekiwał „Zaraz to załatwię”, a usłyszał „Poślę Babilończyków” (1,6). Nie rozwiązanie, lecz zapowiedź jeszcze większej burzy. Habakuk też się kłóci: „Chyba nie Chiny? Przecież oni są gorsi od nas!” (1,13). Tu jest czego się nauczyć. Wiara nie jest biletem na natychmiastową poprawę sytuacji. Ból, ponieważ jest ziarnem nowego stworzenia i nadziei, może też trwać bez końca.

② Dziecko z bogatego domu, które nie czuje przyjemności

Świadek z drugiej strony to ktoś, na kogo wymówki nie działają. Pieniądze, mądrość, władza, przyjemność, sukces. Kto miał wszystko, to Salomon. Tekst „To dlatego, że tego nie miałeś” na niego nie działa.

„Niczego nie odmówiłem oczom moim, czego pragnęły... Potem zwróciłem uwagę na... i oto: wszystko to marność i pogoń za wiatrem...” (Koh 2,10–11)
„Powiedziałem sobie: Nuże, doświadczę radości i zażyję szczęścia! Ale i to jest marnością”. (Koh 2,1)

Myślał, że na szczycie sukcesu mieszka radość, ale gdy wszedł na górę, znalazł adaptację hedoniczną, czyli pusty dom.

Jeśli połączyć słowa obu świadków, wniosek jest jeden. Radości nie ma na dnie ani na szczycie. Czyli radość nie jest kwestią tego, „gdzie jesteś”.

Radość nie jest wynikiem.

Istota choroby jest taka: wiara, że radość jest wynikiem. „Jak zdam, jak dostanę pracę, jak kupię mieszkanie, wtedy będę się cieszyć”. Koniec tej wiary łatwo policzyć. Całe życie się martwisz i całe życie odkładasz. Zanim przyjdzie wynik, martwisz się, a gdy przychodzi, otwiera się następna brama.

Jeszcze straszniejsze jest to. Jeśli radość jest wynikiem, przycisk pozwolenia na mój uśmiech trzyma świat. Gospodarka, wiadomości i źli ludzie decydują, czy wolno mi się śmiać. Dlatego potrzebna jest recepta. Są dwie.

Olśnienie① Habakuk — ciesz się, „nawet gdy nie ma”

W Księdze Habakuka 3,17–18 pojawia się jedno „choćby nie było” za drugim. Figi, winogrona, oliwki, zboże na polu, owce, bydło. To znaczy: choćby nie było wszystkiego, z czego się wtedy żyło. Mówiąc dzisiejszym językiem: choćby nie przyszła wiadomość o przyjęciu. Choćby konto się nie napełniło. Choćby nie było mieszkania. Choćby nikogo nie było obok. Choćby w wiadomościach nie było nadziei.

Na końcu Habakuk mówi: „A jednak ja będę się radował z powodu Boga”. To nie znaczy, że ma dobry nastrój. To postanowienie podjęte bez żadnego warunku.

Olśnienie ② Salomon — ciesz się „małymi rzeczami, teraz”

Lista, którą na końcu wskazał ten, kto miał wszystko, jest zaskakująca. Dzisiejszy posiłek, dzisiejszy kieliszek, czyste ubranie, osoba obok (Koh 2,24; 9,7–9). Wszystko takie małe.

Dlaczego małe rzeczy? Bo wielkie nie idą po twojej myśli, odbiera się je, a w końcu trzeba je komuś oddać, ale dzisiejszy stół i twarz, na którą dziś patrzysz, są teraz w twoich rękach. A Biblia mówi, że te małe rzeczy nie są błahe, lecz są „darem Boga” (Koh 3,13).

Jeśli nie śmiejesz się teraz, nie zaśmiejesz się nigdy.

„Dzień, w którym wolno się cieszyć”, na który czekasz, czyli dzień, gdy wszystkie wojny się skończą, gospodarka się ustabilizuje, a wszystkie twoje problemy się rozwiążą. Takiego dnia nie ma w kalendarzu. Odpowiedź to więc prosta arytmetyka. Jeśli nie cieszysz się teraz, nie ucieszysz się nigdy. To dlatego trzeba się śmiać, nawet widząc toczący się liść.

Wyzwolenie to usunięcie bólu, ale czy ból naprawdę zniknie? Myślę, że naprawdę realistyczna metoda wyzwolenia jest właśnie taka.
Mnie osobiście podoba się rada króla Salomona, by cieszyć się małymi darami. Nie bez powodu jest królem mądrości.