0,01% – Shincheonji, które nazywa 2,7 miliarda ludzi „heretykami”
Shincheonji nazywa siebie obiecanym w Biblii „nowym niebem i nową ziemią”. Spośród chrześcijan na całym świecie wyznawców Shincheonji jest nieco ponad 300 tysięcy, czyli 0,01%. I właśnie te 0,01% nazywa resztę chrześcijaństwa „odstępczym Babilonem”.
Począwszy od Kościoła Prezbiteriańskiego Korei (Tonghap) w 1995 roku, większość głównych denominacji w kraju uznała Shincheonji za herezję. Shincheonji twierdzi, że to niesprawiedliwe. Przyjrzyjmy się najpierw, dlaczego utrzymują, że nie są herezją, i sprawdźmy, czy te argumenty się bronią.
Shincheonji nie uznaje orzeczeń zgromadzeń ogólnych denominacji o herezji. Twierdzą, że to tylko ludzie, którzy zebrali się i zagłosowali, a prawdziwą miarą jest Biblia. A jeśli mierzyć Biblią, to heretykami są raczej tradycyjne Kościoły, które nie potrafią nawet wyłożyć Apokalipsy.
Ze słowami „miarą jest Biblia” nikt się nie spiera. Problem zaczyna się dalej. Shincheonji trzyma Biblię i tradycyjne Kościoły też trzymają Biblię. Spór nie dotyczy tego, czy chodzi o Biblię, czy nie, lecz tego, czyja interpretacja jest właściwa.
Tymczasem „prawidłowa odpowiedź”, o której mówi Shincheonji, to ostatecznie interpretacja przewodniczącego Lee Man-hee, przy której podobno nawet Kalwin i Wesley by się rozpłakali. Decyzje denominacji odrzuca się jako „ludzki osąd”, a własną interpretację nazywa się „samą Biblią”. Zawodnik zajął także miejsce sędziego.
Sercem doktryny Shincheonji jest „silsang”, czyli „rzeczywiste wypełnienie”. Chodzi o to, że proroctwa Apokalipsy dosłownie spełniły się w Korei.
Historia wygląda tak. W 1966 roku na górze Cheonggye w Gwacheon założono kościół o nazwie Świątynia Przybytku. Shincheonji twierdzi, że to „siedem złotych świeczników” z Apokalipsy. Upadek tego kościoła to „odstępstwo”, przejęcie go przez obcych pastorów to „zniszczenie”, a założenie Shincheonji przez Lee Man-hee 14 marca 1984 roku to „zbawienie”.
Tyle że przed 1966 rokiem nikt, czytając samą Apokalipsę, nie wskazał góry Cheonggye w Gwacheon. Gdy wszystko już się wydarzyło, otworzono Apokalipsę i dopasowano elementy. Poza tym czy tylko jeden kościół w Gwacheon podupadł, rozpadł się i przeszedł w cudze ręce? Takie kościoły istniały wszędzie przez dwa tysiące lat.
Apokalipsa to list do Kościołów Azji Mniejszej z I wieku. Niezliczone jak ziarnka piasku kościoły powstawały i upadały, więc dlaczego kluczem do zbawienia ludzkości ma być akurat Gwacheon? Shincheonji naucza, że w naszych czasach można być zbawionym tylko po wejściu do 12 pokoleń. Czyli bez Gwacheon nie ma zbawienia.
Shincheonji często przywołuje 24. rozdział Dziejów Apostolskich. Pawła również oskarżono jako „przywódcę sekty nazarejczyków”. Jezus też był odrzucany przez ówczesnych przywódców religijnych. Skoro tak, to fakt, że dziś się nas krytykuje, ma być dowodem, że jesteśmy prawdziwi.
Samolot lata. Piórko też lata. Ale to nie znaczy, że piórko jest samolotem. To, że kiedyś krytykowano kogoś sprawiedliwego, nie znaczy, że każdy krytykowany jest sprawiedliwy.
Jeszcze większym problemem jest sama konstrukcja. Jeśli ludzie przyjmują naukę, prawda zostaje uznana; jeśli się sprzeciwiają, prawda jest prześladowana. Cokolwiek się wydarzy, Shincheonji nigdy nie może okazać się herezją.
Shincheonji nazywa przewodniczącego Lee Man-hee „zwycięzcą” z Apokalipsy i „obiecanym pasterzem”. Twierdzą, że tak jak Jezus wypełnił proroctwa Starego Testamentu, tak istnieje też osobny człowiek, który wypełnił Apokalipsę.
Tyle że podstawą tego twierdzenia jest interpretacja samego Lee Man-hee. Gdy patrzy się na Apokalipsę przez interpretację Lee Man-hee, Apokalipsa wskazuje na Lee Man-hee. A więc Lee Man-hee jest obiecanym pasterzem, a więc jego interpretacja jest słuszna. Sam siebie dowodzi.
Czy Lee Man-hee jest jedyny? Nieżyjący już dyrektor Tak Myeong-hwan w 1994 roku w czasopiśmie „Hyeondae Jonggyo” (Współczesna religia) podał, że w samej Korei jest 37 przywódców sekt, którzy sami nazywają się mesjaszem albo powracającym Panem, oraz 13, którzy każą nazywać się „Pocieszycielem Duchem Świętym”, „Ojcem Niebieskim”, „nowym Bogiem”, „Panem Sędzią” i tak dalej. To już nie jacyś „obiecani pasterze”, ale ni mniej, ni więcej tylko Jezus Chrystus i sam Bóg. Za kim tu iść na tym małym skrawku ziemi?
Gdy rozszerzyć to na cały świat, nie da się ich nawet policzyć. Wissarion, były milicjant drogowy z Syberii, Inri Cristo, były kelner z Brazylii – na całym świecie są ludzie, którzy ogłaszają się powracającym Jezusem i mają swoich wyznawców. Wszyscy otwierają Biblię i mówią: „Ten werset to właśnie ja”.
Załóżmy, że w starej księdze jest zdanie „spadnie wielka gwiazda”. Jeśli prezydenci z całego świata będą jeden przez drugiego mówić: „Tą wielką gwiazdą jestem ja”, to który z nich jest prawdziwy?
0,01% może nazywać 2,7 miliarda heretykami. Ale jeśli tylko w Korei jest kilkadziesiąt osób mówiących to samo, to może czas już nie spierać się o interpretacje, tylko zebrać się wszyscy razem i rozstrzygnąć sprawę cudem – przejść po wodzie albo nakarmić tłumy pięcioma chlebami i dwiema rybami?
Czytaj oryginał (po koreańsku) →
Począwszy od Kościoła Prezbiteriańskiego Korei (Tonghap) w 1995 roku, większość głównych denominacji w kraju uznała Shincheonji za herezję. Shincheonji twierdzi, że to niesprawiedliwe. Przyjrzyjmy się najpierw, dlaczego utrzymują, że nie są herezją, i sprawdźmy, czy te argumenty się bronią.
Po pierwsze: 0,01% sądzi Kalwina i Wesleya
Shincheonji nie uznaje orzeczeń zgromadzeń ogólnych denominacji o herezji. Twierdzą, że to tylko ludzie, którzy zebrali się i zagłosowali, a prawdziwą miarą jest Biblia. A jeśli mierzyć Biblią, to heretykami są raczej tradycyjne Kościoły, które nie potrafią nawet wyłożyć Apokalipsy.
Ze słowami „miarą jest Biblia” nikt się nie spiera. Problem zaczyna się dalej. Shincheonji trzyma Biblię i tradycyjne Kościoły też trzymają Biblię. Spór nie dotyczy tego, czy chodzi o Biblię, czy nie, lecz tego, czyja interpretacja jest właściwa.
Tymczasem „prawidłowa odpowiedź”, o której mówi Shincheonji, to ostatecznie interpretacja przewodniczącego Lee Man-hee, przy której podobno nawet Kalwin i Wesley by się rozpłakali. Decyzje denominacji odrzuca się jako „ludzki osąd”, a własną interpretację nazywa się „samą Biblią”. Zawodnik zajął także miejsce sędziego.
Po drugie: najpierw wydarzenie, proroctwo potem
Sercem doktryny Shincheonji jest „silsang”, czyli „rzeczywiste wypełnienie”. Chodzi o to, że proroctwa Apokalipsy dosłownie spełniły się w Korei.
Historia wygląda tak. W 1966 roku na górze Cheonggye w Gwacheon założono kościół o nazwie Świątynia Przybytku. Shincheonji twierdzi, że to „siedem złotych świeczników” z Apokalipsy. Upadek tego kościoła to „odstępstwo”, przejęcie go przez obcych pastorów to „zniszczenie”, a założenie Shincheonji przez Lee Man-hee 14 marca 1984 roku to „zbawienie”.
Tyle że przed 1966 rokiem nikt, czytając samą Apokalipsę, nie wskazał góry Cheonggye w Gwacheon. Gdy wszystko już się wydarzyło, otworzono Apokalipsę i dopasowano elementy. Poza tym czy tylko jeden kościół w Gwacheon podupadł, rozpadł się i przeszedł w cudze ręce? Takie kościoły istniały wszędzie przez dwa tysiące lat.
Apokalipsa to list do Kościołów Azji Mniejszej z I wieku. Niezliczone jak ziarnka piasku kościoły powstawały i upadały, więc dlaczego kluczem do zbawienia ludzkości ma być akurat Gwacheon? Shincheonji naucza, że w naszych czasach można być zbawionym tylko po wejściu do 12 pokoleń. Czyli bez Gwacheon nie ma zbawienia.
Po trzecie: im bardziej krytykowani, tym bardziej prawdziwi
Shincheonji często przywołuje 24. rozdział Dziejów Apostolskich. Pawła również oskarżono jako „przywódcę sekty nazarejczyków”. Jezus też był odrzucany przez ówczesnych przywódców religijnych. Skoro tak, to fakt, że dziś się nas krytykuje, ma być dowodem, że jesteśmy prawdziwi.
Samolot lata. Piórko też lata. Ale to nie znaczy, że piórko jest samolotem. To, że kiedyś krytykowano kogoś sprawiedliwego, nie znaczy, że każdy krytykowany jest sprawiedliwy.
Jeszcze większym problemem jest sama konstrukcja. Jeśli ludzie przyjmują naukę, prawda zostaje uznana; jeśli się sprzeciwiają, prawda jest prześladowana. Cokolwiek się wydarzy, Shincheonji nigdy nie może okazać się herezją.
Po czwarte: ilu jest obiecanych pasterzy?
Shincheonji nazywa przewodniczącego Lee Man-hee „zwycięzcą” z Apokalipsy i „obiecanym pasterzem”. Twierdzą, że tak jak Jezus wypełnił proroctwa Starego Testamentu, tak istnieje też osobny człowiek, który wypełnił Apokalipsę.
Tyle że podstawą tego twierdzenia jest interpretacja samego Lee Man-hee. Gdy patrzy się na Apokalipsę przez interpretację Lee Man-hee, Apokalipsa wskazuje na Lee Man-hee. A więc Lee Man-hee jest obiecanym pasterzem, a więc jego interpretacja jest słuszna. Sam siebie dowodzi.
Czy Lee Man-hee jest jedyny? Nieżyjący już dyrektor Tak Myeong-hwan w 1994 roku w czasopiśmie „Hyeondae Jonggyo” (Współczesna religia) podał, że w samej Korei jest 37 przywódców sekt, którzy sami nazywają się mesjaszem albo powracającym Panem, oraz 13, którzy każą nazywać się „Pocieszycielem Duchem Świętym”, „Ojcem Niebieskim”, „nowym Bogiem”, „Panem Sędzią” i tak dalej. To już nie jacyś „obiecani pasterze”, ale ni mniej, ni więcej tylko Jezus Chrystus i sam Bóg. Za kim tu iść na tym małym skrawku ziemi?
Gdy rozszerzyć to na cały świat, nie da się ich nawet policzyć. Wissarion, były milicjant drogowy z Syberii, Inri Cristo, były kelner z Brazylii – na całym świecie są ludzie, którzy ogłaszają się powracającym Jezusem i mają swoich wyznawców. Wszyscy otwierają Biblię i mówią: „Ten werset to właśnie ja”.
Wniosek: pokażcie cud
Załóżmy, że w starej księdze jest zdanie „spadnie wielka gwiazda”. Jeśli prezydenci z całego świata będą jeden przez drugiego mówić: „Tą wielką gwiazdą jestem ja”, to który z nich jest prawdziwy?
0,01% może nazywać 2,7 miliarda heretykami. Ale jeśli tylko w Korei jest kilkadziesiąt osób mówiących to samo, to może czas już nie spierać się o interpretacje, tylko zebrać się wszyscy razem i rozstrzygnąć sprawę cudem – przejść po wodzie albo nakarmić tłumy pięcioma chlebami i dwiema rybami?