เวลาสนทนา จำไว้แค่ข้อเดียว — "ความเคารพ"
ในหนึ่งวันมนุษย์พูดคำมากมาย แต่แปลกที่เราทำงานหลายชั่วโมงเพื่อเงิน แต่ไม่เคยนับสักครั้งว่าได้และเสียไปเท่าไรผ่านปาก
สุภาษิตเกาหลีบอกว่า ด้วยคำพูดคำเดียวเราใช้หนี้พันตำลึงได้ ด้วยคำพูดดีๆ คำเดียวเราชนะใจคน และด้วยคำพูดที่โพล่งออกไปส่งเดชคำเดียวเราสูญเสียคนที่ใกล้ชิดที่สุด
บางทีปากอาจเป็นเครื่องมือหาเงินตลอดวัน และในเวลาเดียวกันก็เป็นอาวุธที่อันตรายที่สุดที่แทงคน
มีคำพูดที่ทำให้ใจสว่างหลังได้ยิน
"ไม่เป็นไรนะ" "เหนื่อยมามากแล้ว" "ก็มีเรื่องที่ทำได้ดีเหมือนกันนะ"
ไม่เสียเงินสักบาท แต่ชนะใจคน นี่คือดอกไม้ที่บานจากปาก
ในทางกลับกัน มีคำพูดที่ทิ้งบาดแผลที่ลบไม่ได้แม้จ่ายด้วยเงิน
"ทำศัลยกรรมก็ยังไม่ได้" "แค่นี้ก็ทำไม่ได้?" "ยังไม่รู้อีกหรือว่าผิดอะไร?"
บาดแผลจากดาบอย่างน้อยยังหายได้ แต่บาดแผลจากคำพูดหายยากในความทรงจำของคนคนนั้น
แต่หลักการสนทนามีมากเกินไป
สิ่งที่คนพูดเพื่อการสนทนาที่ดีมีไม่รู้จบ
ฟัง เห็นอกเห็นใจ ใส่ใจ ยอมรับ ถาม เคารพความรู้สึก อย่าตำหนิ อย่าเปรียบเทียบ ระวังคำพูด ดูสีหน้า
มีกี่คนที่จำทั้งหมดนี้ได้แล้วค่อยสนทนา?
ฉันจึงอยากทำให้มันง่ายขึ้น
ถ้ารวมส่วนที่ซ้ำกัน ในที่สุดก็กลั่นเหลือสามข้อใหญ่
ความเคารพ ความเห็นอกเห็นใจ การควบคุมตนเอง
ฟังคำพูดของผู้อื่น คิดถึงจุดยืนของเขา และไม่เทสิ่งที่อยากพูดออกมาทั้งหมด
แต่นี่ก็ยังมากอยู่ ยิ่งต้องจำมาก มนุษย์ยิ่งพลาดสิ่งที่สำคัญที่สุดได้ง่าย
ถ้าจะเหลือไว้แค่ข้อเดียวจริงๆ ข้อนี้ข้อเดียวพอ
ก่อนพูด ถามสักครั้ง
"คำพูดนี้เคารพคนคนนั้นไหม?"
ถ้าเคารพ เราจะไม่ประชดประชันส่งเดช
ถ้าเคารพ เราจะไม่แทงจุดอ่อนของเขา
ถ้าเคารพ เราจะไม่เปรียบเทียบคน
ถ้าเคารพ เราจะไม่เพิกเฉยต่อความรู้สึกของผู้อื่น
ถ้าเคารพ แม้โกรธ เราจะแยกแยะคำที่ไม่ควรพูดได้
ตั้งแต่นานมาแล้วก็มีข้อพระคัมภีร์ข้อหนึ่งที่พูดเรื่องเดียวกัน
"มีคนหนึ่งที่พูดพล่อยๆ เหมือนดาบแทง แต่ลิ้นของปราชญ์นำการรักษามา" (สุภาษิต 12:18)
อ่านต้นฉบับ (ภาษาเกาหลี) →
สุภาษิตเกาหลีบอกว่า ด้วยคำพูดคำเดียวเราใช้หนี้พันตำลึงได้ ด้วยคำพูดดีๆ คำเดียวเราชนะใจคน และด้วยคำพูดที่โพล่งออกไปส่งเดชคำเดียวเราสูญเสียคนที่ใกล้ชิดที่สุด
บางทีปากอาจเป็นเครื่องมือหาเงินตลอดวัน และในเวลาเดียวกันก็เป็นอาวุธที่อันตรายที่สุดที่แทงคน
จากปากเดียวกันออกมาทั้งดาบและดอกไม้
มีคำพูดที่ทำให้ใจสว่างหลังได้ยิน
"ไม่เป็นไรนะ" "เหนื่อยมามากแล้ว" "ก็มีเรื่องที่ทำได้ดีเหมือนกันนะ"
ไม่เสียเงินสักบาท แต่ชนะใจคน นี่คือดอกไม้ที่บานจากปาก
ในทางกลับกัน มีคำพูดที่ทิ้งบาดแผลที่ลบไม่ได้แม้จ่ายด้วยเงิน
"ทำศัลยกรรมก็ยังไม่ได้" "แค่นี้ก็ทำไม่ได้?" "ยังไม่รู้อีกหรือว่าผิดอะไร?"
บาดแผลจากดาบอย่างน้อยยังหายได้ แต่บาดแผลจากคำพูดหายยากในความทรงจำของคนคนนั้น
แต่หลักการสนทนามีมากเกินไป
สิ่งที่คนพูดเพื่อการสนทนาที่ดีมีไม่รู้จบ
ฟัง เห็นอกเห็นใจ ใส่ใจ ยอมรับ ถาม เคารพความรู้สึก อย่าตำหนิ อย่าเปรียบเทียบ ระวังคำพูด ดูสีหน้า
มีกี่คนที่จำทั้งหมดนี้ได้แล้วค่อยสนทนา?
ฉันจึงอยากทำให้มันง่ายขึ้น
สรุปเหลือสาม แล้วเหลือหนึ่ง
ถ้ารวมส่วนที่ซ้ำกัน ในที่สุดก็กลั่นเหลือสามข้อใหญ่
ความเคารพ ความเห็นอกเห็นใจ การควบคุมตนเอง
ฟังคำพูดของผู้อื่น คิดถึงจุดยืนของเขา และไม่เทสิ่งที่อยากพูดออกมาทั้งหมด
แต่นี่ก็ยังมากอยู่ ยิ่งต้องจำมาก มนุษย์ยิ่งพลาดสิ่งที่สำคัญที่สุดได้ง่าย
ถ้าจะเหลือไว้แค่ข้อเดียวจริงๆ ข้อนี้ข้อเดียวพอ
ความเคารพ
ก่อนพูด ถามสักครั้ง
"คำพูดนี้เคารพคนคนนั้นไหม?"
ถ้าเคารพ เราจะไม่ประชดประชันส่งเดช
ถ้าเคารพ เราจะไม่แทงจุดอ่อนของเขา
ถ้าเคารพ เราจะไม่เปรียบเทียบคน
ถ้าเคารพ เราจะไม่เพิกเฉยต่อความรู้สึกของผู้อื่น
ถ้าเคารพ แม้โกรธ เราจะแยกแยะคำที่ไม่ควรพูดได้
ตั้งแต่นานมาแล้วก็มีข้อพระคัมภีร์ข้อหนึ่งที่พูดเรื่องเดียวกัน
"มีคนหนึ่งที่พูดพล่อยๆ เหมือนดาบแทง แต่ลิ้นของปราชญ์นำการรักษามา" (สุภาษิต 12:18)