Ödül Yerine Gözetim mi? Yakışıklı Papazlar Neden Kaçıyor
Bir gün İsa haberler bölümünü açtı. Zimmete para geçirme, akraba kayırmacı makam devri, seks skandalları, yetki istismarı, dolandırıcılık.... Olay haberlerinde papazların isimleri arka arkaya sıralanmıştı. İsa iç çekti ve bir meleğe emir verdi:
"Bana haberlerde asla görünmeyecek papaz adayları seç."
Uzun bir süre sonra melek üç kişiyle geri döndü: tekerlekli sandalyedeki yaşlı bir adam, çok çirkin bir adam ve ChatGPT.
Freud libidoyu insanları harekete geçiren temel enerji olarak gördü, Jung ise onu bütün yaşam enerjisine genişletti.
Büyük bir kilise kurmak büyük yetenek ve liderlik ister, ama ödülleri zor gelir.
Servet arzusu: bağış dayatmak, zimmete para geçirmek, şeffaf olmayan mali işler, kiliseyi oğluna devretmek.
Cinsel arzu: cinsel taciz, ilişkiler, porno.
Güç arzusu: kiliseyi özel mülk gibi görmek, diktatörce yönetim, mezhep siyaseti, yetki istismarı, makama yapışmak.
Şan arzusu: kilise büyütmeye ya da inşaat projelerine odaklanmak. İsa'nın sevmediği lüks arabalar.
Geçmişte pek çok karizmatik papaz vardı. Mega kiliseleri çıplak elleriyle kurdular. Paraya göz dikmediler, karşı cinsten uzak durdular, övgü aramadılar ve iktidarı bıraktılar. Ama neredeyse hiç ödül almadılar. Aksine, yalnızca onları izleyen kameralar çoğaldı: araştırmacı televizyon programları ve benzerleri.
Bunu gören yetenekli gençler büyük şirketlere, girişimlere ve profesyonel kariyerlere yöneliyor. Sonunda kiliseye yalnızca yeteneksizler, çekici olmayanlar ve yapacak başka işi olmayanlar akın ediyor. İnsanın kiliseye gidesi gelmiyor.
Papaz olduğunda ödül yerine kendi cemaatinin elinde, seni günün 24 saati izleyen düzinelerce kamera alırsın. Daha yüksek bir maneviyat göstermen beklenir.
Mega kiliselerde yakışıklı papazlar o kadar çok ayartmayla karşılaşır ki tuhaf söylentiler yayılmaya başlar ve daha final turuna bile varmadan elenirler. Çekici olmayan papazlar ise rakipsiz yükselir. İnsanın kiliseye gidesi gelmiyor.
Güney Kore'de Hristiyanlık zayıfladıkça etik standartlar dibe vuruyor ve insanların hayatı birbirini dava edip suçlamakla geçiyor.
Pavlus şöyle dedi:
"Müjdeyi yaysam bile bu benim için bir övünç nedeni değil. Çünkü bu bana yüklenmiş bir zorunluluk. Müjdeyi yaymazsam vay hâlime!" (1. Korintliler 9:16)
İyi çobanlara emeklerine yakışan ödüller verilmeli. Bu mümkün değilse en azından küçük eleştirileri bile esirgemeliyiz.
Bunu bile yapamıyorsak o zaman sen kendin öne çıkmalısın. Yoksa kilise yalnızca yeteneksiz ve çekici olmayan din adamlarıyla dolacak ve herkes sonunda kiliseyi reddedecek.
Orijinalini oku (Korece) →
"Bana haberlerde asla görünmeyecek papaz adayları seç."
Uzun bir süre sonra melek üç kişiyle geri döndü: tekerlekli sandalyedeki yaşlı bir adam, çok çirkin bir adam ve ChatGPT.
Canlılar Ödülle Harekete Geçer
Freud libidoyu insanları harekete geçiren temel enerji olarak gördü, Jung ise onu bütün yaşam enerjisine genişletti.
Büyük bir kilise kurmak büyük yetenek ve liderlik ister, ama ödülleri zor gelir.
Servet arzusu: bağış dayatmak, zimmete para geçirmek, şeffaf olmayan mali işler, kiliseyi oğluna devretmek.
Cinsel arzu: cinsel taciz, ilişkiler, porno.
Güç arzusu: kiliseyi özel mülk gibi görmek, diktatörce yönetim, mezhep siyaseti, yetki istismarı, makama yapışmak.
Şan arzusu: kilise büyütmeye ya da inşaat projelerine odaklanmak. İsa'nın sevmediği lüks arabalar.
Bir Papazın Ödülü Eleştiri ve Yoksulluktur
Geçmişte pek çok karizmatik papaz vardı. Mega kiliseleri çıplak elleriyle kurdular. Paraya göz dikmediler, karşı cinsten uzak durdular, övgü aramadılar ve iktidarı bıraktılar. Ama neredeyse hiç ödül almadılar. Aksine, yalnızca onları izleyen kameralar çoğaldı: araştırmacı televizyon programları ve benzerleri.
Bunu gören yetenekli gençler büyük şirketlere, girişimlere ve profesyonel kariyerlere yöneliyor. Sonunda kiliseye yalnızca yeteneksizler, çekici olmayanlar ve yapacak başka işi olmayanlar akın ediyor. İnsanın kiliseye gidesi gelmiyor.
Sonuç: Araştırmacı Muhabirler, Neden Siz Papaz Olmayı Denemiyorsunuz?
Papaz olduğunda ödül yerine kendi cemaatinin elinde, seni günün 24 saati izleyen düzinelerce kamera alırsın. Daha yüksek bir maneviyat göstermen beklenir.
Mega kiliselerde yakışıklı papazlar o kadar çok ayartmayla karşılaşır ki tuhaf söylentiler yayılmaya başlar ve daha final turuna bile varmadan elenirler. Çekici olmayan papazlar ise rakipsiz yükselir. İnsanın kiliseye gidesi gelmiyor.
Güney Kore'de Hristiyanlık zayıfladıkça etik standartlar dibe vuruyor ve insanların hayatı birbirini dava edip suçlamakla geçiyor.
Pavlus şöyle dedi:
"Müjdeyi yaysam bile bu benim için bir övünç nedeni değil. Çünkü bu bana yüklenmiş bir zorunluluk. Müjdeyi yaymazsam vay hâlime!" (1. Korintliler 9:16)
İyi çobanlara emeklerine yakışan ödüller verilmeli. Bu mümkün değilse en azından küçük eleştirileri bile esirgemeliyiz.
Bunu bile yapamıyorsak o zaman sen kendin öne çıkmalısın. Yoksa kilise yalnızca yeteneksiz ve çekici olmayan din adamlarıyla dolacak ve herkes sonunda kiliseyi reddedecek.