Inwigilacja zamiast nagrody? Przystojni pastorzy uciekają
Pewnego dnia Jezus otworzył kronikę kryminalną. Defraudacje, przekazywanie kościoła w spadku, skandale seksualne, mobbing, oszustwa… Nazwiska pastorów ciągnęły się jedno za drugim w wiadomościach o przestępstwach i wypadkach. Jezus westchnął i rozkazał aniołowi:
„Wybierz kandydatów na pastorów, którzy nie trafią do kroniki kryminalnej”.
Po długim czasie anioł przyprowadził trzech: starca na wózku inwalidzkim, bardzo brzydkiego mężczyznę i ChatGPT.
Freud uważał libido za pierwotną energię poruszającą człowieka, a Jung rozszerzył je na całą energię życiową.
Do zbudowania dużego kościoła potrzeba wielkich zdolności i przywództwa, ale niełatwo dostać za to nagrodę.
Żądza bogactwa – nacisk na ofiary, defraudacje, nieprzejrzyste finanse, dziedziczenie kościoła.
Żądza seksualna – skandale seksualne, problemy z płcią przeciwną, porno.
Żądza władzy – prywatyzacja kościoła, dyktatura, polityka kościelna i wyznaniowa, mobbing, wieloletnie rządy.
Żądza sławy – skupienie na rozbudowie kościoła lub budowach, luksusowe auta, rzeczy, których Jezus nie lubi.
Dawniej było wielu charyzmatycznych duszpasterzy. Gołymi rękami budowali wielkie kościoły. Nie pożądali pieniędzy, trzymali się z dala od płci przeciwnej, nie szukali pochwał, rezygnowali z władzy. Ale nie dostawali prawie żadnej nagrody. Przeciwnie, przybywało tylko kamer, które ich śledziły: „PD Suchop”, „Chcę to wiedzieć” i tak dalej.
Widząc to, młodzi zdolni ludzie idą do wielkich korporacji, zakładają firmy, wybierają zawody specjalistyczne. W końcu do kościoła trafiają tylko nieudolni, brzydcy i ci, którzy nie mają nic innego do roboty. Nie chce się chodzić do kościoła.
Gdy zostaniesz pastorem, zamiast nagrody przez 24 godziny na dobę obserwują cię dziesiątki kamer obsługiwanych przez wiernych. Wymaga się od ciebie jeszcze większej duchowości.
W dużych kościołach przystojni duszpasterze często mają wiele pokus, krążą o nich dziwne plotki i odpadają, zanim w ogóle dotrą do finału. Brzydcy duszpasterze awansują, korzystając na cudzej walce. Nie chce się chodzić do kościoła.
Gdy koreańskie chrześcijaństwo słabnie, poczucie etyki spada na samo dno i życie kończy się na pozwach i donosach.
Paweł powiedział:
„Bo jeśli głoszę Ewangelię, nie mam się czym chlubić, gdyż jest to dla mnie przymus. Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!” (1 Kor 9,16)
Dobrym pasterzom trzeba dawać stosowną nagrodę. A jeśli nie możemy tego zrobić, powinniśmy przynajmniej powstrzymać się nawet od drobnej krytyki.
A jeśli nawet tego nie potrafisz, musisz wystąpić sam. W przeciwnym razie kościół zapełni się wyłącznie nieudolnymi i brzydkimi sługami i wszyscy staną się zwolennikami chrześcijaństwa bez Kościoła.
Czytaj oryginał (po koreańsku) →
„Wybierz kandydatów na pastorów, którzy nie trafią do kroniki kryminalnej”.
Po długim czasie anioł przyprowadził trzech: starca na wózku inwalidzkim, bardzo brzydkiego mężczyznę i ChatGPT.
Istoty żywe kierują się nagrodą
Freud uważał libido za pierwotną energię poruszającą człowieka, a Jung rozszerzył je na całą energię życiową.
Do zbudowania dużego kościoła potrzeba wielkich zdolności i przywództwa, ale niełatwo dostać za to nagrodę.
Żądza bogactwa – nacisk na ofiary, defraudacje, nieprzejrzyste finanse, dziedziczenie kościoła.
Żądza seksualna – skandale seksualne, problemy z płcią przeciwną, porno.
Żądza władzy – prywatyzacja kościoła, dyktatura, polityka kościelna i wyznaniowa, mobbing, wieloletnie rządy.
Żądza sławy – skupienie na rozbudowie kościoła lub budowach, luksusowe auta, rzeczy, których Jezus nie lubi.
Nagrodą pastora jest krytyka i bieda
Dawniej było wielu charyzmatycznych duszpasterzy. Gołymi rękami budowali wielkie kościoły. Nie pożądali pieniędzy, trzymali się z dala od płci przeciwnej, nie szukali pochwał, rezygnowali z władzy. Ale nie dostawali prawie żadnej nagrody. Przeciwnie, przybywało tylko kamer, które ich śledziły: „PD Suchop”, „Chcę to wiedzieć” i tak dalej.
Widząc to, młodzi zdolni ludzie idą do wielkich korporacji, zakładają firmy, wybierają zawody specjalistyczne. W końcu do kościoła trafiają tylko nieudolni, brzydcy i ci, którzy nie mają nic innego do roboty. Nie chce się chodzić do kościoła.
Wniosek: „PD Suchop”! Spróbuj sam zostać pastorem
Gdy zostaniesz pastorem, zamiast nagrody przez 24 godziny na dobę obserwują cię dziesiątki kamer obsługiwanych przez wiernych. Wymaga się od ciebie jeszcze większej duchowości.
W dużych kościołach przystojni duszpasterze często mają wiele pokus, krążą o nich dziwne plotki i odpadają, zanim w ogóle dotrą do finału. Brzydcy duszpasterze awansują, korzystając na cudzej walce. Nie chce się chodzić do kościoła.
Gdy koreańskie chrześcijaństwo słabnie, poczucie etyki spada na samo dno i życie kończy się na pozwach i donosach.
Paweł powiedział:
„Bo jeśli głoszę Ewangelię, nie mam się czym chlubić, gdyż jest to dla mnie przymus. Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!” (1 Kor 9,16)
Dobrym pasterzom trzeba dawać stosowną nagrodę. A jeśli nie możemy tego zrobić, powinniśmy przynajmniej powstrzymać się nawet od drobnej krytyki.
A jeśli nawet tego nie potrafisz, musisz wystąpić sam. W przeciwnym razie kościół zapełni się wyłącznie nieudolnymi i brzydkimi sługami i wszyscy staną się zwolennikami chrześcijaństwa bez Kościoła.