Her Zaman Sevinmemiz İçin Beş Neden

① Tanrı bizimle olduğu için.

İşin batabilir, alacaklılar peşine düşebilir, dava açılabilir, güvendiğin insanlar sana ihanet edebilir. Ailen bile seni anlamayabilir. Ama dünyadaki herkes beni bıraksa da Tanrı beni bırakmaz.

Kapkaranlık bir gece yolunda babasının elini tutup yürüyen çocuk işte biziz. Yol hâlâ karanlıktır ama çocuk korkmaz.

Sorun hemen çözülmese bile, her şeye gücü yeten Tanrı'nın durumumu bildiği ve benimle olduğu gerçeği bile sevinmek için bir nedendir.

② Sonsuz cehennemden cennete geçtiğimiz için.

Sonsuz cehennem azabındaki birine şöyle sorulsa ne olurdu?
"Seni yeniden dünyaya göndereceğim. Ama ömür boyu yoksul yaşayacak, borca batacak, haksız davalarla uğraşacak, hastalanıp sıkıntı çekeceksin. Yine de dönmek ister misin?"

Dostoyevski gençliğinde ölüm cezasına çarptırılıp idam mangasının karşısına dikildi. Ama ateş edilmeden hemen önce çarın cezayı hafifleten emri geldi. O andan sonra Sibirya sürgünündeyken bile hayatta olmayı başlı başına bir armağan saydı.

Biz İsa aracılığıyla sonsuz yıkımdan kurtulduk ve cennet umudunu kazandık. Yine de paramız yetmiyor diye, işimiz yürümüyor diye, hastayız diye, insanlar bizi hor görüyor diye sevincimizi kaybediyoruz.

③ Sıkıntı kısa, umut sonsuz olduğu için.

Büyük bir ameliyat geçiren hasta acı veren rehabilitasyona iyileşme umudu olduğu için dayanır. Doğum sancısı da çok büyüktür, ama bebek doğunca o acıyı unutturacak kadar sevinilir.

Biz de öyleyiz. Şu an işimiz zor olsa, hastalansak, borçlarla boğuşsak da bu sonsuza dek sürmez. Bu dünyada sorunların hepsi çözülmeyebilir. Ama Hristiyan'ın diriliş ve sonsuz yaşam vaadi vardır.

④ Kutsal Ruh sevinç verdiği için.

Horatio Spafford bir yangında servetinin büyük kısmını kaybetti, ardından bir gemi kazasında dört kızını birden kaybetti. Kızlarının öldüğü denizin üzerinden geçerken ünlü ilahisi "Ruhuma esenlik"i (It Is Well with My Soul) yazdı.

Aynı hastane odasında ağır hastalığı olan iki kişi düşünelim. Biri her gün yakınır: "Neden bu benim başıma geldi? Artık hayatım bitti." Diğeri dua eder. Ve hatta yanındaki hastayı teselli eder.

Onlar aslında güçlü oldukları için değil. Yüreklerinde Kutsal Ruh çalıştığı için. Sevinç zorla üretilen bir duygu değil, Kutsal Ruh'un verdiği meyvedir.

⑤ Tanrı'nın isteği ve buyruğu olduğu için.

Habakkuk peygamber incir ağacının çiçek açmadığı, asmada üzüm olmadığı, tarlalarda yiyecek yetişmediği, ağıllarda koyun ve sığır bile kalmadığı bir durumdan söz eder. Bugünün diliyle işin battığı, hesabın boşaldığı, geçim yolunun bile kapandığı bir durumdur.

Ama Habakkuk şöyle der: "Yine de RAB'de sevinç bulacak, kurtarıcım Tanrı'da coşacağım."

"Her zaman sevinin... Çünkü Mesih İsa'da sizin için Tanrı'nın isteği budur." (1. Selanikliler)
Bu, her koşulda Tanrı'yı sevincin kaynağı yapma buyruğudur.

Sonuç - Sevinci unutturan unutkanlık

Biz Tanrı'yla tanıştık. İsa aracılığıyla günahlarımız bağışlandı, Kutsal Ruh'u armağan olarak aldık ve sonsuz cennet umudunu kazandık.
Ama dünyada yaşarken bunu unutuyoruz.

Borç için gelen tek bir telefonla yüreğimiz çöker, mahkemeden gelen tek bir dava dilekçesiyle uyuyamayız, hastaneden aldığımız tek bir teşhis raporuyla bütün umudumuz kaybolmuş gibi hissederiz.

Luka'daki "kayıp oğul" benzetmesinde büyük oğul hep babasının evindeydi ve her şey onundu, ama sevinci yoktu. Biz de her şeyi çoktan almışken bunu unutup yaşayan büyük oğul olabiliriz.

Sevinemememizin suçlusu, yukarıdaki 5 nedeni unutturan "unutkanlık"tır.