Plankton pojawił się niedawno
1) Zmierzona pewność zapisów osadów jeziornych (warw)
Struktura osadowa corocznych szczątków planktonu zachowanych w spokojnym środowisku dna
Plankton to maleńki mikroorganizm unoszący się w wodzie. Kiedy umiera, opada na dno i odkłada się warstwa po warstwie, a spokojne dno jeziora jest idealnym miejscem do zachowania tego zapisu. Ta tabela jest dokładniejsza niż jakikolwiek pomiar. Oficjalna nauka twierdzi, że plankton istnieje od 500 milionów lat. Według ich obliczeń, schodząc pod dno jeziora, materia organiczna i szczątki planktonu powinny pojawiać się tak samo. Ale gdy naprawdę wierci się w dnie jeziora, wynik jest odwrotny. Im głębiej, tym mniej planktonu, aż w pewnym momencie pojawia się warstwa błota, w której wszelki ślad życia urywa się jak ucięty nożem.
2) Gwałtowne urwanie warstw planktonu i granice fizyczne
Bariera dolnej warstwy błota znajdowana powszechnie w danych z odwiertów jezior na całym świecie
Nawet zapis warw jeziora Suigetsu w Japonii (Lake Suigetsu), uważany za najstarszy i najdokładniejszy, ma zmierzony odcinek bezpośrednio policzalny od kilku tysięcy do najwyżej 12 000 lat: reszta to szacunek teoretyczny. Także analizując dane z około stu głównych jezior świata, fizyczna granica wyraźnie sprawdzalna gołym okiem zatrzymuje się w okolicach 12 000 lat. Poniżej warstwy są silnie zgniecione albo drogę zagradza gruba, martwa warstwa błota, ślad wielkiego kataklizmu z przeszłości, i samo liczenie warstw rocznych staje się niemożliwe.
3) Hipotetyczny charakter datowania radiometrycznego i zderzenie ze zmierzonymi warwami
Pomiar pośredni zależny od subiektywnych modeli kalibracji i fizyczny wskaźnik przed oczami
Zakłopotani naukowcy twierdzą, że historia liczy setki milionów lat, na podstawie śladów planktonu znalezionych głęboko w dnie jeziora. Ale przestać liczyć warstwy i uzupełniać materię organiczną wyobraźnią to nie nauka. Naukowcy wyciągają uniwersalną sztuczkę datowania radiowęglowego i mówią, że udowodniono czas znacznie dłuższy niż 12 000 lat. Ale metody datowania to tylko narzędzia, których liczby mogą się bardzo zmieniać zależnie od założeń interpretującego i warunków początkowych składu atmosfery. Bez tej uniwersalnej sztuczki ewolucjonizm jest trupem. Rzeczywisty punkt krytyczny, który technika ludzka może najpewniej sprawdzić, krzyżując warwy, słoje drzew i rdzenie lodowe, ma granicę 12 000 lat.
Wniosek: krótka historia ekosystemu dowiedziona przez cienkie warstwy osadowe
Uczciwe dane geologiczne, które odrzucają nieskończoną chronologię wyobraźni
Fizyczny fakt, że plankton nagle pojawia się masowo w pewnej warstwie, a skała macierzysta lub warstwa błota pod nią są puste, intuicyjnie potwierdza, że historia działalności życia na tej Ziemi wcale nie jest długa. Długi czas setek milionów lat może nie być grubością warstw rzeczywiście istniejących, lecz złudzeniem stworzonym przez paradygmat i wiarę uczonych. Prawdziwa historia nie jest zapisana w niewidzialnych domysłach, lecz w uczciwych, cienkich warstwach osadowych, które widzimy przed oczami, i w urwanej warstwie błota pod nimi. Do warstw to nauka, dalej to powieść.
- Ewolucjonizm, który zegarem molekularnym zmienił nawet urodziny zwierząt
- Ewolucjoniści, którzy zmanipulowali nawet urodziny Ewy
- Wreszcie rozwiązano zagadkę cywilizacji sumeryjskiej.
- Bakterie bez wyczucia, które kpią z ewolucjonizmu
- Według ewolucjonizmu obecna populacja wynosiłaby 10¹³³?
- Adam i Ewa odnalezieni przez wsteczne śledzenie przyrostu ludności
- Neandertalczycy z rodu Kaina vs sapiens z rodu Abla
- Potop Noego i Abraham dowiedzione przez DNA
- Utrapienie ewolucjonizmu: „kolor skóry w Australii i Ameryce Południowej”
- Göbekli Tepe, stanowisko, które obaliło archeologię