Utrapienie ewolucjonizmu: „kolor skóry w Australii i Ameryce Południowej”
1) Ewolucyjny model koloru skóry człowieka i wyjątkowość regionów o wysokiej szerokości geograficznej
Ograniczenia teorii doboru naturalnego ukazane przez asymetrię między środowiskiem a kolorem skóry
W wielu kwestiach ewolucjonizm wydaje się nie utrzymywać bez specjalnych korekt.
Tak samo jest z przypadkiem koloru skóry australijskich Aborygenów i rdzennych mieszkańców Ameryki Południowej.
Dlaczego kolor skóry australijskich Aborygenów nie zmienił się przez 60 000 lat?
Obóz ewolucjonistów mówi: „Utrzymali ciemną skórę, bo promieniowanie UV było silne”. Ale także w południowej Australii i na Tasmanii (regionach o wysokiej szerokości geograficznej i niskim UV, podobnych do Wielkiej Brytanii) Aborygeni przez dziesiątki tysięcy lat utrzymywali bardzo ciemną skórę na poziomie afrykańskim.
Także południowe kraje śródziemnomorskie, takie jak Grecja, Hiszpania, Włochy i Turcja, latem często notują UV Index 9~11+ (Extreme), poziom, przy którym bardzo łatwo o poparzenie słoneczne: czy są tam czarni?
W porównaniu z szybkim rozprzestrzenieniem się jasnej skóry w Europie w ciągu kilku tysięcy lat przypadek australijski jest dowodem, że model „środowisko = kolor skóry” nie jest tak silny, jak oczekiwano.
Wyjaśnienie „mieli już ciemne geny” sprowadza się w końcu do rozumowania kołowego („byli już ciemni, więc tacy zostali”).
Jest za dużo retuszu, jak na zdjęciach celebrytów.
2) Genetyczne trwanie rdzennych mieszkańców równikowej Ameryki Południowej i przepaść wobec przystosowania do środowiska
Warunkowy mechanizm doboru naturalnego ukazany przez efekt założyciela i pierwotny projekt
Dlaczego kolor skóry rdzennych mieszkańców Ameryki Południowej pozostał taki sam przez 20 000 lat?
Także wyjaśnienie „było za mało czasu, by całkiem ściemnieć” jest słabe.
W Brazylii i Amazonii, tuż pod równikiem, 10 000~20 000 lat to według miar ewolucjonizmu niemało.
W innych regionach w ciągu kilkudziesięciu tysięcy lat zaszły wielkie zmiany: dlaczego tutaj Native American ancestry wykazuje wręcz silny efekt rozjaśniający skórę o ponad 20 melanin units (badania takie jak CANDELA)?
Oznacza to, że efekt założyciela (pierwotny skład genetyczny) działa silniej niż przystosowanie do środowiska, i w końcu ujawnia ograniczenia modelu doboru naturalnego. Daje to wrażenie, że głównym motorem zmiany koloru skóry jest raczej pierwotny „projekt”.
3) Korekta tempa zależnego od czasu w zegarze molekularnym i rozumowanie kołowe
Arbitralne dostosowywanie krótko- i długoterminowego tempa mutacji oraz zależność od datowań skamieniałości
Czy zegar molekularny też został skorygowany?
Mówi się o korekcie za pomocą „time-dependent rate”, ale to przyznanie, że tempo mutacji bardzo zmienia się w czasie.
Krótkoterminowe rodowody są szybkie, a długoterminowe obliczenia koryguje się na wolniejsze.
Pozostaje też kołowa struktura zależna od datowań skamieniałości.
4) Odkrycie tkanek miękkich w skamieniałościach dinozaurów i przepaść wobec mechanizmów zachowania
Ograniczenia zdolności konserwującej żelaza i spór naukowy wokół reakcji Fentona
Czy także „mięso” (tkanki miękkie, białka) znajdowane w skamieniałościach dinozaurów trzeba skorygować?
Także mechanizm, w którym żelazo (iron) konserwuje je poprzez sieciowanie, jest eksperymentalnie ograniczony.
W badaniach Schweitzer okres konserwacji dzięki żelazu był rzędu kilku lat, a ekstrapolacja na dziesiątki milionów lat to ogromna przepaść.
Niektóre badania wskazują nawet, że żelazo może wręcz niszczyć tkanki poprzez reakcję Fentona.
Utrzymuje się opinia, że elastyczne naczynia krwionośne i białka trudno wyjaśnić samym żelazem, a zbywanie wszystkich powtarzających się znalezisk jako „współczesnego skażenia” to kolejna korekta.
Wniosek: obecny stan ewolucjonizmu utrzymywanego przy życiu połataną korektą
Istotne pytanie o paradygmat wykraczające poza nakładanie hipotez dla przykrycia wyjątków
Nie mówię, że ewolucjonizm jest całkowicie błędny. Mówię to tylko dlatego, że żal mi patrzeć, jak się męczy, korygując niezliczone wyjątki, które wciąż wychodzą.