Plankton is pas kort geleden verschenen
1) De gemeten zekerheid van de registraties van meerafzettingen (varven)
De afzettingsstructuur van jaarlijkse planktonresten, bewaard in de rustige omgeving van de bodem
Plankton is een piepklein micro-organisme dat in het water zweeft. Als het sterft, zinkt het naar de bodem en stapelt het laag op laag op, en de rustige bodem van een meer is de ideale plek om deze registratie te bewaren. Deze tabel is nauwkeuriger dan welke meting ook. De gevestigde wetenschap beweert dat plankton al 500 miljoen jaar bestaat. Volgens hun berekening zouden, als je onder de meerbodem afdaalt, organisch materiaal en planktonresten op dezelfde manier moeten verschijnen. Maar als je werkelijk in de bodem van een meer boort, is het resultaat het tegenovergestelde. Hoe dieper je gaat, hoe minder plankton, tot er op een gegeven moment een modderlaag verschijnt waarin elk spoor van leven ophoudt alsof het met een mes is afgesneden.
2) De abrupte onderbreking van de planktonlagen en de fysieke grenzen
De barrière van de onderste modderlaag, gemeenschappelijk gevonden in de boorgegevens van meren over de hele wereld
Zelfs de varvenregistratie van het Suigetsu-meer in Japan (Lake Suigetsu), die als de oudste en nauwkeurigste geldt, heeft een direct telbaar gemeten traject van enkele duizenden tot hooguit 12.000 jaar: de rest is een theoretische schatting. Ook als je de gegevens van zo'n honderd grote meren in de wereld analyseert, ligt de met het oog duidelijk controleerbare fysieke grens rond de 12.000 jaar. Daaronder zijn de lagen sterk samengedrukt, of verspert een dikke levenloze modderlaag, spoor van een grote ramp in het verleden, de weg, en wordt het tellen van jaarlagen zelf onmogelijk.
3) Het hypothetische karakter van radiometrische datering en de botsing met de gemeten varven
Indirecte meting die afhangt van subjectieve kalibratiemodellen en de fysieke indicator voor je ogen
Verlegen wetenschappers beweren honderden miljoenen jaren geschiedenis op basis van planktonsporen die diep in de meerbodem zijn gevonden. Maar ophouden met lagen tellen en het organisch materiaal met verbeelding aanvullen is geen wetenschap. Wetenschappers halen de wondertruc van de radiokoolstofdatering tevoorschijn en zeggen dat een veel langere tijd dan 12.000 jaar bewezen is. Maar dateringsmethoden zijn slechts hulpmiddelen waarvan de getallen sterk kunnen veranderen afhankelijk van de aannames van de interpreteerder en de beginvoorwaarden van de samenstelling van de atmosfeer. Zonder deze wondertruc is de evolutietheorie een lijk. Het werkelijke kritieke punt dat menselijke technologie het zekerst kan controleren door varven, jaarringen en ijskernen te kruisen, heeft een grens van 12.000 jaar.
Conclusie: de korte geschiedenis van het ecosysteem, aangetoond door dunne afzettingslagen
Eerlijke geologische gegevens die de eindeloze tijdlijn van de verbeelding afwijzen
Het fysieke feit dat plankton plotseling massaal in een bepaalde laag verschijnt en dat het moedergesteente of de modderlaag daaronder leeg is, bevestigt intuïtief dat de geschiedenis van het leven op deze aarde helemaal niet lang is. De lange tijd van honderden miljoenen jaren is misschien niet de dikte van werkelijk bestaande lagen, maar een illusie geschapen door het paradigma en het geloof van de geleerden. De ware geschiedenis staat niet geschreven in onzichtbare gissingen, maar in de eerlijke, dunne afzettingslagen die we voor ogen zien en in de onderbroken modderlaag daaronder. Tot aan de lagen is het wetenschap, daarbuiten is het een roman.
- De evolutietheorie die met de moleculaire klok zelfs de verjaardag van dieren heeft veranderd
- Evolutionisten die zelfs de verjaardag van Eva hebben gemanipuleerd
- Eindelijk is het mysterie van de Sumerische beschaving opgelost.
- Bacteriën zonder tact die de spot drijven met de evolutietheorie
- Volgens de evolutietheorie zou de huidige bevolking 10¹³³ zijn?
- Adam en Eva gevonden door het bevolkingsgroeipercentage terug te rekenen
- Neanderthalers van het geslacht van Kaïn vs sapiens van het geslacht van Abel
- De zondvloed van Noach en Abraham, aangetoond door DNA
- Het hoofdpijndossier van de evolutietheorie: "de huidskleur in Australië en Zuid-Amerika"
- Göbekli Tepe, de vindplaats die de archeologie liet instorten