De evolutietheorie die met de moleculaire klok zelfs de verjaardag van dieren heeft veranderd
1) De direct gemeten mutatiesnelheid bij dieren
De werkelijke frequentie van DNA-mutaties, bevestigd door echte generaties te volgen
De bewering dat de geschiedenis van levende soorten lang is, is een ongefundeerde gissing. De veranderingssnelheid die in 1997 door de onderzoeksgroep van Mark Parsons werd gemeten door het DNA van ouders en kinderen direct te vergelijken, is veel hoger dan eerdere evolutionaire schattingen. Een verandering in het DNA treedt met zekerheid ongeveer eens per 33 generaties op. Dit is geen theoretische aanname, maar een duidelijke meetwaarde verkregen door werkelijke waarneming. Als de moleculaire klok van de mens snel is, is die van dieren dat ook.
2) Bewijzen voor een gelijktijdige oorsprong uit DNA-verschillen bij dieren
Het gemeten aantal mitochondriale mutaties en het gelijktijdig verschijnen van soorten op wereldschaal
Als je de DNA-verschillen analyseert van de dieren die vandaag op aarde leven, varieert het aantal mutaties van enkele tientallen tot hooguit honderd. Als je dit gegeven invult in de werkelijk gemeten mutatiesnelheid, kom je tot een verrassende conclusie. Het moment waarop de gemeenschappelijke voorouder van alle dieren verscheen, komt samen in een periode tussen duizenden en tienduizenden jaren geleden. Ook recente studies zoals die van Thaler en Stoeckle hebben aangetoond dat bijna alle diersoorten gelijktijdig zijn verschenen, in een periode vergelijkbaar met die van de mensheid.
3) De onjuistheid van de bestaande dateringsaannames en de weerleggingen
Kritiek op de tijdverlengende mechanismen van de gevestigde wetenschap en op de premissen van isotopenmetingen
•Over de bewering dat de mutatiesnelheid in het verleden anders was:
dat is een geforceerde opzet om de lange tijd van miljoenen jaren te rechtvaardigen. Zoals geleerden als Masatoshi Nei hebben opgemerkt, staat de bewering zelf dat de mutatiesnelheid per situatie verschilt gelijk aan de bekentenis geen wetenschappelijk criterium te hebben. Wetenschap is geloven in de snelheid die nu voor je ogen gemeten wordt, niet in een niet te controleren snelheid uit het verleden.
•Over de bewering dat verdwenen mutaties meegerekend moeten worden (zuiverende selectie enz.):
niemand kan direct zien welke mutaties in het verleden zijn verschenen en weer verdwenen. De tijd verlengen door onzichtbare virtuele gegevens met verbeelding aan te vullen is slechts een verdraaiing met een al vastgestelde conclusie. Het enige bewijs zijn de huidige, zichtbare DNA-verschillen.
•Over de bewering dat radiometrische datering betrouwbaar is:
sinds Willard Libby heeft radiometrische datering talloze grenzen laten zien. De premissen dat de omgeving in het verleden gelijk was aan de huidige, dat er geen besmetting van buitenaf was en dat de vervalsnelheid constant was, zijn niets anders dan onbewijsbare overtuigingen. Een methode waarvan het resultaat volledig verandert als ook maar één voorwaarde niet klopt, kan geen basis zijn om een korte biologische tijdlijn te weerleggen.
4) De complexiteit van extra aannames om het evolutionaire paradigma overeind te houden
De achtergrond van de kalibraties van interpretatiemodellen en de invoering van scenario's van grootschalige natuurrampen
De reden waarom aan evolutieonderzoek enorme bedragen worden uitgegeven, zou kunnen zijn dat, naast het verzamelen van gegevens, het proces van de resultaten interpreteren en laten kloppen met de bestaande theorie zeer complex is. Als bijvoorbeeld uit DNA-onderzoek komt dat de mensheid samenkomt in één enkele moederlijn, worden om dat te verklaren scenario's voorgesteld zoals populatieknelpunten of bevolkingskrimp. (Hoe kunnen nou alle mensen sterven behalve één stel..lol) Ook bij dieren worden gebeurtenissen als massa-extincties of omgevingsveranderingen overwogen, en daarvoor worden allerlei natuurverschijnselen gebruikt, zoals meteorietinslagen, vulkanische activiteit en ijstijden.
Conclusie: een theorie van de korte geschiedenis van het ecosysteem op basis van gemeten gegevens
De afleiding van een zuiver biomoleculair tijdskader dat hypothetische kalibraties uitsluit
Als je theoretische aannames uitsluit en alleen de gemeten veranderingssnelheid van het DNA en de DNA-verschillen van de huidige dieren in aanmerking neemt, is er maar één conclusie. Het begin van alle dieren, de mens inbegrepen, gaat terug tot een periode tussen duizenden en tienduizenden jaren geleden. De geschiedenis van het ecosysteem kan onmogelijk miljoenen jaren beslaan.
- Evolutionisten die zelfs de verjaardag van Eva hebben gemanipuleerd
- Eindelijk is het mysterie van de Sumerische beschaving opgelost.
- De ontdekking van de modderlaag van de zondvloed van Noach die Gilgamesj omverwierp
- Volgens de evolutietheorie zou de huidige bevolking 10¹³³ zijn?
- De vraag waar evolutionistische wetenschappers het meest mee in hun maag zitten
- Bacteriën zonder tact die de spot drijven met de evolutietheorie
- Adam en Eva gevonden door het bevolkingsgroeipercentage terug te rekenen
- De zondvloed van Noach en Abraham, aangetoond door DNA
- Het aantal doden door materialisme en evolutietheorie (let op: schokkend)