Dateringsmethoden die de leeftijd van dinosaurussen en de mensheid "corrigeren"
1) De fout in het vaststellen van de beginvoorwaarden en het reservoireffect
Het falen van de dateringsklok, aangetoond door gemeten gegevens van resten van organismen
Dateringsmethoden zijn allerminst een absolute klok om de ouderdom van fossielen te meten. Radiometrische datering lijkt van buiten nauwkeurig, maar heeft het fatale probleem dat het resultaat door omgevingsinvloeden en één enkele beginvoorwaarde volledig omslaat van duizenden naar honderden miljoenen jaren. Het reservoireffect, waarbij een levende zoetwatermossel uitkomt op een fossiel van 2.300 jaar, een pas gestorven pinguïn op 800 jaar geleden en een pas gestorven zeehond op 1.300 jaar geleden, is een duidelijk bewijs dat de datering vanaf het begin helemaal verkeerd is. Men beweert dat dit verschijnsel met kalibratie wordt opgelost, maar de kalibratie zelf berust alleen op de premisse dat men de begintoestand niet kent.
2) Isotopische meetfouten bij gesteenten die in de moderne tijd zijn gevormd
De extreme kloof tussen de werkelijke ouderdom van de uitbarsting en de gemeten ouderdom op basis van radioactief verval
De 10 jaar oude lava van Mount St. Helens uit 1980 komt uit op 2,8 miljoen jaar, Nieuw-Zeelandse lava uit de jaren vijftig op 3,5 miljoen jaar en Hawaïaanse lava uit 1801 op 3 miljard jaar. Een steen van 0 jaar die verandert in een van honderden miljoenen: dat is de werkelijkheid van de datering. Er is het tegenargument dat het om een verkeerd gebruik van de methode gaat, maar de kern van het probleem is juist dat het resultaat verandert afhankelijk van de keuze van de methode.
3) Organisch weefsel en koolstof-14 aangetroffen in oude fossielen
De tegenstrijdigheid van overgebleven bloedvaten en collageen in botten van tyrannosaurus en van resterende radiokoolstof
Uit botten van tyrannosaurus die 65 miljoen jaar oud zouden zijn, kwamen buigzame bloedvaten, rode bloedcellen en collageen intact tevoorschijn, en in dinosaurusbotten die honderden miljoenen jaren oud zouden zijn, wordt herhaaldelijk koolstof-14 aangetroffen in een hoeveelheid die past bij 20.000 tot 40.000 jaar. Er volgen verklaringen van besmetting of bijzondere conservering, maar dat zijn slechts interpretaties die achteraf aan het resultaat zijn toegevoegd en die de achterliggende omstandigheden niet bewijzen.
4) De grens van chemische afbraak van biologische macromoleculen
De grenzen van de geologische tijdlijn, aangewezen door de levensduur van eiwitten en de halveringstijd van DNA
Eiwitten blijven hooguit een miljoen jaar bewaard en de halveringstijd van DNA is 521 jaar: dat ze in dinosaurusfossielen worden gevonden, is een duidelijk bewijs dat een datering van tientallen miljoenen jaren volledig verkeerd is. Er is het tegenargument van de mogelijkheid van gedeeltelijke conservering, maar er is geen direct bewijs dat zo'n mogelijkheid in de natuur lange tijd standhoudt.
5) De veranderlijkheid en subjectiviteit van de dateringen van paleoantropologische fossielen
Drastische correcties van dateringen volgens het paradigma van de onderzoeker en wisselende interpretaties
De schedel KNM-ER 1470 ging in één klap van 2,61 naar 1,88 miljoen jaar en verloor 700.000 jaar, en de vindplaats van de nieuwe mens van Jinah werd gecorrigeerd van 110.000 jaar naar enkele duizenden jaren. Afhankelijk van het idee van de ontdekker schommelt de menselijke geschiedenis met honderdduizenden jaren. Men legt uit dat dit een proces van wetenschappelijke correctie is, maar de omvang van de correcties zelf toont de instabiliteit van de dateringen precies zoals ze is.
6) Het probleem van de willekeurige selectie van meetgegevens
De fout van filteren om resultaten te krijgen die bij de verwachte waarden passen
Onderzoekers kiezen alleen de methoden die bij de verwachte ouderdom passen en verwerpen gegevens die niet aan het criterium voldoen als besmetting. Dit is geen wetenschappelijke meting, maar een keuze die de getallen in een al vastgesteld antwoord perst. Het tegenargument van het "filteren" is mogelijk, maar dat verandert niets aan het feit dat ook dat criterium van een aanname afhangt.
7) Het instorten van de aanname van een gesloten systeem in een open omgeving
De variabelen van natuurlijke monsters zoals uitspoeling door grondwater en verlies van elementen, en het karakter van schattingen
Als grondwater slechts 1% van het kalium uitspoelt, neemt de ouderdom met miljoenen jaren toe; uranium lost op in water en verdwijnt gemakkelijk, en in de natuur bestaan geen volledig gesloten monsters. Sommigen beweren dat kruiscontrole dit compenseert, maar ook die controle gebeurt op basis van dezelfde aannames.
- De evolutietheorie die met de moleculaire klok zelfs de verjaardag van dieren heeft veranderd
- Evolutionisten die zelfs de verjaardag van Eva hebben gemanipuleerd
- Eindelijk is het mysterie van de Sumerische beschaving opgelost.
- De ontdekking van de modderlaag van de zondvloed van Noach die Gilgamesj omverwierp
- De zondvloed van Noach en Abraham, aangetoond door DNA
- De vraag waar evolutionistische wetenschappers het meest mee in hun maag zitten