วิธีหาอายุที่ปรับแก้อายุของไดโนเสาร์และมนุษย์
1) ความผิดพลาดในการกำหนดเงื่อนไขเริ่มต้นและปรากฏการณ์แหล่งกักเก็บ
ความผิดปกติของนาฬิกาหาอายุที่ข้อมูลวัดจากซากสิ่งมีชีวิตพิสูจน์
วิธีหาอายุไม่ใช่นาฬิกาสัมบูรณ์สำหรับวัดอายุฟอสซิลเลย การหาอายุด้วยกัมมันตรังสีดูแม่นยำจากภายนอก แต่มีปัญหาร้ายแรง: เพราะอิทธิพลของสภาพแวดล้อมและเงื่อนไขเริ่มต้นข้อเดียว ผลอาจพลิกไปโดยสิ้นเชิงจากหลายพันปีเป็นหลายร้อยล้านปี ปรากฏการณ์แหล่งกักเก็บ ที่หอยน้ำจืดซึ่งยังมีชีวิตวัดได้เป็นฟอสซิลอายุ 2,300 ปี ซากเพนกวินที่เพิ่งตายวัดได้ 800 ปี และแมวน้ำที่เพิ่งตายวัดได้ 1,300 ปี คือหลักฐานชัดเจนว่าการหาอายุผิดโดยสิ้นเชิงตั้งแต่แรก ปรากฏการณ์นี้ถูกอ้างว่าแก้ได้ด้วยการปรับแก้ แต่การปรับแก้เองก็ใช้ได้บนสมมติฐานว่าไม่รู้สภาพเริ่มต้นเท่านั้น
2) ความผิดพลาดในการวัดไอโซโทปของหินที่เกิดในยุคปัจจุบัน
ช่องว่างสุดขั้วระหว่างอายุการปะทุจริงกับอายุจากการวัดการสลายตัวของกัมมันตรังสี
ลาวาเซนต์เฮเลนส์ปี 1980 ที่เพิ่งมีอายุ 10 ปีวัดได้ 2.8 ล้านปี ลาวานิวซีแลนด์ทศวรรษ 1950 วัดได้ 3.5 ล้านปี และลาวาฮาวายปี 1801 วัดได้ 3,000 ล้านปี หินอายุ 0 ปีกลายร่างเป็นหลายร้อยล้านปี นั่นคือหน้าตาที่แท้จริงของการหาอายุ มีข้อโต้แย้งว่านี่เพราะใช้วิธีผิด แต่แก่นของปัญหากลับเป็นว่าผลเปลี่ยนไปตามการเลือกวิธีเอง
3) การค้นพบเนื้อเยื่ออินทรีย์และคาร์บอน-14 ในฟอสซิลโบราณ
ความขัดแย้งของเส้นเลือดและคอลลาเจนที่หลงเหลือในกระดูกไทรันโนซอรัสและคาร์บอนกัมมันตรังสีที่หลงเหลือ
จากกระดูกไทรันโนซอรัสที่ว่ากันว่ามีอายุ 65 ล้านปี พบเส้นเลือดที่ยืดหยุ่น เม็ดเลือดแดง และคอลลาเจนในสภาพสมบูรณ์ และจากกระดูกไดโนเสาร์ที่ว่ากันว่ามีอายุหลายร้อยล้านปี ตรวจพบคาร์บอน-14 เทียบเท่า 20,000 ถึง 40,000 ปีซ้ำแล้วซ้ำเล่า คำอธิบายเรื่องการปนเปื้อนหรือการเก็บรักษาพิเศษตามมา แต่คำอธิบายนั้นเป็นแค่การตีความที่แปะหลังผลลัพธ์ และไม่ได้พิสูจน์เงื่อนไขพื้นฐาน
4) ขีดจำกัดการสลายตัวทางเคมีของโมเลกุลขนาดใหญ่ทางชีวภาพ
ขีดจำกัดของทฤษฎีอายุทางธรณีวิทยาที่ครึ่งชีวิตของโปรตีนและ DNA ชี้ไป
โปรตีนอยู่ได้อย่างมากแค่ 1 ล้านปี และครึ่งชีวิตของ DNA คือ 521 ปี ดังนั้นการพบทั้งสองอย่างในฟอสซิลไดโนเสาร์คือหลักฐานชัดเจนว่าการกำหนดอายุหลายสิบล้านปีผิดโดยสิ้นเชิง มีข้อโต้แย้งเรื่องความเป็นไปได้ของการเก็บรักษาบางส่วน แต่ไม่มีหลักฐานโดยตรงว่าความเป็นไปได้นั้นคงอยู่ได้นานในธรรมชาติ
5) อายุฟอสซิลบรรพมานุษยวิทยาที่เปลี่ยนไปมาและเป็นอัตวิสัย
การแก้ไขตัวเลขการหาอายุครั้งใหญ่ตามกระบวนทัศน์และการเปลี่ยนการตีความของนักวิจัย
กะโหลก KNM-ER 1470 ลดลงทีเดียว 700,000 ปี จาก 2.61 ล้านปีเป็น 1.88 ล้านปี และแหล่งมนุษย์จินหนิวซานถูกแก้จาก 110,000 ปีเป็นหลายพันปี ประวัติศาสตร์มนุษย์เต้นรำไปหลายหมื่นปีตามความคิดของผู้ค้นพบ มีคำอธิบายว่านี่คือกระบวนการแก้ไขทางวิทยาศาสตร์ แต่ขนาดของการแก้ไขเองแสดงความไม่มั่นคงของการหาอายุ
6) ปัญหาการเลือกข้อมูลการวัดแบบเลือกสรร
ความผิดพลาดของการกรองเพื่อให้ได้ตัวเลขที่ตรงกับการคาดการณ์ล่วงหน้า
นักวิจัยเลือกแต่วิธีที่ตรงกับอายุที่คาดหวัง และทิ้งข้อมูลที่ไม่ตรงมาตรฐานว่าเป็นการปนเปื้อน นี่ไม่ใช่การวัดทางวิทยาศาสตร์ แต่เป็นการเลือกเพื่อจับคู่ตัวเลขกับคำตอบที่ตั้งไว้แล้ว ข้อโต้แย้งว่านั่นคือการกรองก็เป็นไปได้ แต่ความจริงที่ว่ามาตรฐานเองก็พึ่งพาสมมติฐานไม่ได้เปลี่ยน
7) การพังทลายของสมมติฐานระบบปิดจากสภาพแวดล้อมระบบเปิด
ตัวแปรของตัวอย่างธรรมชาติอย่างการซึมของน้ำใต้ดินและการสูญเสียธาตุ และธรรมชาติของค่าประมาณ
ถ้าน้ำใต้ดินละลายโพแทสเซียมแค่ 1 เปอร์เซ็นต์ อายุก็เพิ่มหลายล้านปี ยูเรเนียมละลายในน้ำและออกไปง่าย ในธรรมชาติไม่มีตัวอย่างที่ปิดสมบูรณ์ มีข้ออ้างว่าเรื่องนี้เสริมด้วยการตรวจสอบไขว้ แต่การตรวจสอบนั้นก็ทำบนสมมติฐานเดียวกัน
- ทฤษฎีวิวัฒนาการที่เปลี่ยนแม้แต่วันเกิดของสัตว์ด้วยนาฬิกาโมเลกุล
- นักวิวัฒนาการที่บิดแม้แต่วันเกิดของเอวา
- ในที่สุดปริศนาอารยธรรมสุเมเรียนก็คลี่คลาย
- การค้นพบชั้นโคลนน้ำท่วมสมัยโนอาห์ที่พลิกกิลกาเมช
- น้ำท่วมโลกสมัยโนอาห์และอับราฮัมที่ DNA พิสูจน์
- คำถามที่ทำให้นักวิทยาศาสตร์สายวิวัฒนาการลำบากใจที่สุด