Wzorzec życia numer 1 ludzi, którzy idą do piekła

Jest sposób przeżywania wiary, numer 1 wśród tych, które rujnują życie, o którym 90 procent wierzących nie wie. A ci, którzy upadają, powtarzają to samo złudzenie.

Śmiertelny błąd ludzkiego mózgu: awersja do strat

W ludzkim mózgu jest jedna decydująca wada, która może zniszczyć życie od samych podstaw. To psychologia awersji do strat. Wstrząs, jaki człowiek czuje, gdy coś traci, uderza w niego mniej więcej trzy razy mocniej niż radość z zyskania czegoś tej samej wielkości. Jeśli nie pójdzie się pod prąd temu instynktowi, w końcu upada się nie tylko w życiu wiary, ale we wszystkich dziedzinach życia.

Awersja do strat w życiu wiary

Awersja do strat: kościół, ofiary, czas, wolność

Niektórzy odrzucają kościół i nabożeństwa i wolą żyć bez religii. Bo żal im ofiar, żal im czasu, żal im, że nie obejrzą ulubionego serialu. Inni, bojąc się, że gdy uwierzą zbyt głęboko, ich życie będzie kontrolowane, celowo trzymają umiarkowany dystans od wiary. Są też tacy, którzy to, że w niedzielę nie mogą odpocząć i muszą dawać ofiarę, odbierają jako „marnotrawstwo”. Często z obawy przed zranieniem we wspólnocie kościelnej sami odcinają się nawet od korzyści, jakie ta wspólnota mogłaby dać.

Koniec wiary awersji do strat. Wiara-polisa zawodzi

„Wiara-polisa”, która wierzy tylko po to, by nie ponieść straty, w końcu długo nie trwa. Trzeba albo wierzyć naprawdę gorąco, albo dać jasną odpowiedź, a letnia wiara, zawieszona w pół drogi, w końcu sama zostaje wypluta.

W stracie kryje się sukces.

Abrahamowi wystarczyło jedno słowo o rezygnacji z dziedzictwa, by kompletnie się załamał, ale w rezultacie zyskał miejsce ojca wiary. Mojżesz sam porzucił status księcia, ale w rezultacie stał się tym, który wyzwolił cały naród. Dawid zaryzykował życie, by walczyć z Goliatem, i w rezultacie został królem. Tak samo Estera i Daniel, Piotr i Paweł. Ponieważ zdobyli się na odwagę, by porzucić coś wielkiego, mogli zyskać coś znacznie większego.

Właściwy rachunek. Pytanie w stylu Elona Muska

Zwykły człowiek najpierw pyta: „A co, jeśli to zrobię i się nie uda?”. Elon Musk podobno pyta odwrotnie: „Co się stanie, jeśli tego nie zrobię?”. Są ludzie, którzy wierzą, że państwowa emerytura zapewni im starość, ale znacznie pewniejszym i wiecznym zabezpieczeniem jest niebo.

Małe straty przeceniane, duże ignorowane

Statystycznie świat wyraźnie się rozwija, a jednak przez złe wiadomości zalewające nas każdego dnia ludzie błędnie sądzą, że świat robi się coraz gorszy. Małą stratę tuż przed oczami odczuwają przesadnie mocno, a większą stratę, która nadejdzie z czasem, po cichu wyrzucają z rachunku. Kto osiada na laurach z myślą „jak będę siedział cicho, to przynajmniej będę w środku stawki”, sam nie wiedząc kiedy, powoli zostaje w tyle.
Nicnierobienie to też decyzja: ludzie często o tym zapominają, ale nicnierobienie też jest wyborem i decyzją. A jednak strata, jaką przynosi ten wybór, nie jest postrzegana jako strata.

Obszary życia, które niszczy awersja do strat / relacje, kariera, nauka, inwestycje

Kto zamyka serce, bo nie chce być zraniony, nieuchronnie ma płytkie relacje. Wielu zostaje w pracy, w której nie jest szczęśliwych, bo boi się porażki przy zmianie pracy czy nowym wyzwaniu. Niektórzy w ogóle przestają się uczyć, bo boją się, że to, czego się nauczą, okaże się bezużyteczne. Z inwestycjami jest tak samo. Gdy akcje rosną o milion wonów, cieszysz się chwilę i na tym koniec, ale gdy spadną choćby o sto tysięcy wonów, latami nie możesz sprzedać, ciągle uśredniasz w dół i w końcu upadasz jeszcze mocniej.
Awersja do strat w erze jazdy autonomicznej

Wniosek. Porzuć przyjemności niskiego rzędu

Mówi się, że posłuszeństwo jest lepsze niż ofiara. Ostatecznie wiara chrześcijańska to porzucenie przyjemności niskiego rzędu, z których korzystamy teraz, i zamiana ich na wieczną radość znacznie wyższego rzędu. To nie kwestia bycia mądrym czy głupim, ale tego, czy wybierzesz mądrość, czy nie.