Dobro staje się złem, a zło dobrem - dylemat

Zwrot akcji Kopciuszka i Kongjwi

Przyrodnie siostry Kopciuszka i koreańska Patjwi, wychowywane przez matkę w rozpieszczeniu i wygodzie, stały się leniwe i otyłe.
Natomiast Kopciuszek i Kongjwi, gnębione, stały się pracowite i pokorne, a od niedojadania miały smukłą sylwetkę.

Tu rodzi się dylemat rodziców. Jeśli rodzice wychowają dziecko pod kloszem, w świecie przeżyje szok. Łatwo zrezygnuje z pracy czy małżeństwa.
Jeśli natomiast wychowają je twardo, łatwo przystosuje się do świata. Ale będzie żywić urazę do rodziców.

Czy moja próba to błogosławieństwo, czy przekleństwo?

Gdy w ogóle nie ma zmartwień, niepokoju i strachu, człowiek mało się rusza i niczego nie przygotowuje. Niepokój sam w sobie nie jest zły, lecz jest sygnałem, który pobudza do działania.

Problem w tym, co się z tym niepokojem robi. Jeśli się ruszysz, to żegluga i rozwój; jeśli tylko leżysz w łóżku, to dryfowanie. To też dylemat. Czy próby są dobre, czy złe?

Dryf czy żegluga — tajfun to kwestia interpretacji

„Trudności nie przychodzą, by cię zniszczyć, lecz by pomóc ci odkryć siłę, która jest w tobie.”

Gdy jest wygodnie, człowiek nie zna dobrze granic własnych możliwości. Gdy pieniędzy wystarcza, nie potrzeba umiejętności oszczędzania; gdy praca idzie dobrze – zarządzania kryzysem; gdy jest się zdrowym – nie czuje się wartości ciała; gdy ktoś jest obok – nie potrzeba siły, by stać samemu.

Ale pewnego dnia sytuacja się zmienia. Pieniądze się kończą, ludzie odchodzą, interes się chwieje, ciało choruje, nikt nie pomaga. Dopiero wtedy człowiek wydobywa siłę, której na co dzień nie używał. „Potrafiłem nawet to?”

Trudności nie tyle tworzą nową siłę, co pozwalają odkryć siłę, która od zawsze w nas była, ale nigdy jej nie użyliśmy.

„Spokojne morze nigdy nie wychowało dobrego żeglarza.”

Umiarkowana trudność czyni człowieka silnym

Doświadczenia na zwierzętach pokazują tę zasadę. Grupa myszy, którym okresowo dawano lekki stres, w nowych sytuacjach stresowych zamierała rzadziej, reagowała aktywniej i wykazywała lepszą odporność niż grupa bez takich doświadczeń.

Według zespołu psychologa Marka Seery'ego (Mark Seery) zarówno ludzie, którzy prawie nie doznali przeciwności, jak i ci, którzy doznali wielu skrajnych przeciwności, źle znoszą stres, a najbardziej odporną reakcję wykazują ci, którzy doświadczyli umiarkowanego poziomu przeciwności.

Małe, możliwe do zniesienia trudności są jak szczepionka dla duszy. Kto raz oblał egzamin, komu raz potknął się mały biznes, komu raz popsuła się relacja, ten dzięki temu doświadczeniu wytwarza przeciwciała: „nawet jeśli coś takiego przyjdzie, znajdę sposób”.

Z kolei dla kogoś, kto nigdy nie jadł nic ostrego, Shin Ramyun czy Buldak to piekło.

Bóg nie pyta, czy jesteś gotowy

Mojżesz z „nie potrafię” stał się przywódcą narodu, a Dawid, mały pasterz walczący z dzikimi zwierzętami, powalił olbrzyma Goliata. Józef, przechodząc przez zdradę i więzienie, wciąż używał swoich zdolności i rozwiązał narodowy kryzys.
Bóg nie traktował ich tak surowo dlatego, że byli wielkimi ludźmi. Nas traktuje tak samo.

„Wytrwajcie, moi umiłowani synowie i córki.”

Gdybym usuwał każdy kamień z waszej drogi, nie nauczylibyście się przekraczać kamieni; gdybym za każdym razem, gdy upadacie, podnosił was zamiast was, nie nauczylibyście się wstawać sami. Gdybym dał wam wszystko i oszczędził wszelkiego bólu, byłoby wam może wygodnie, ale nie moglibyście stać się silni.

Na świecie będzie wiał wiatr, będzie padał deszcz, a czasem ogromne fale was zaleją. Dlatego wytrwajcie. Nie dlatego, że was nienawidzę. Wiem, że musicie stać się silniejsi, by zwyciężyć świat.

Kwiat ze szklarni nie zniesie burzy. Ale drzewo, które przyjmuje wiatr i deszcz i choć chwieje się tak, że zdaje się łamać, znów się podnosi, zapuszcza korzenie coraz głębiej.

Gdy przyjdzie do was ból, nie pozwolę, by was całkiem zniszczył. Będę przy was.