Gdy zyskasz przyjaciela lub partnera, przygotuj się na zdradę

Pożyłem i widzę: wszyscy w końcu się kłócą i w końcu się rozstają.

Wydajesz fortunę na korepetycje, a dzieci uciekają z domu, małżonkowie się rozwodzą, przyjaciele zdradzają albo oszukują. Nawet bez takich skrajności, gdy jest się długo razem, wady człowieka nieuchronnie wychodzą na jaw. To, czego na początku nie widać, z czasem widać w całości. Relacji, które na zawsze będą po mojej stronie, mówiąc chłodno, prawie nie ma.

Człowiek z natury postrzega to, co stracił, jako dziesiątki czy setki razy większe od tego, co otrzymał; kryteria dobra i zła różnią się w zależności od pokolenia, płci i klasy; zdarzają się pomyłki; a samo prawo czy otoczenie bywa strukturą, która wytwarza kłótnie.

A jednak nie da się żyć, nikomu nie pomagając i nikogo nie kochając. Może to i bezpieczne, ale to nie jest ludzkie życie. I tu powstaje dylemat.

Po pierwsze: gdy kochasz, klucze przechodzą w cudze ręce

Gdy kochasz, a nawet gdy tylko się do kogoś zbliżasz, twoje dane osobowe się otwierają.

Widujecie się codziennie, piszecie codziennie, jesteście nierozłączni, może nawet prowadzicie wspólny biznes – jak mogłoby to nie przejść w cudze ręce? W pewnym momencie ta osoba zna moje prywatne życie lepiej niż ja sam. Moje słabości, moją sytuację finansową, rzeczy, które powiedziałem bez zastanowienia, ludzi, których razem obgadywaliśmy, zdjęcia, lata rozmów. Gdy jest dobrze, to wszystko jest dowodem bliskości. To nasze wspomnienia i nasz kapitał.

Problemem jest chwila, gdy relacja się odwraca. W momencie kłótni, zdrady czy rozstania z powodu pieniędzy te same dane zmieniają charakter. Wspomnienia stają się materiałem dowodowym, bliskość staje się bronią. Rzeczy przy rozstaniu wystarczy oddać, ale informacji, wspomnień i zapisów nie da się odebrać. Zostają nietknięte w głowie i telefonie drugiej osoby.

I tak przychodzi najgorszy scenariusz. Rozpuszcza się plotki wśród znajomych, wykorzystuje słabości, by złożyć doniesienie. Jeśli w grę wchodzi duży majątek, nie kończy się na jednym pozwie. Apelacja, kasacja, Sąd Najwyższy, a do tego jeszcze proces cywilny. Resztę życia spędza się na sali sądowej naprzeciw osoby, którą kiedyś kochało się najbardziej. Ktoś najbliższy staje się kimś najgroźniejszym.

Po drugie: dylemat miłości i wojny

AI mówi, żeby nie oddawać swojego czułego punktu i ostatniego klucza, ale nie da się dawać samej miłości bez kluczy. Samo małżeństwo od początku nie istnieje bez przekazania kluczy. Być razem codziennie z otwartym sercem i zamkniętymi danymi – to niemożliwe. A jeśli ze strachu przed kluczami zrezygnujesz z miłości, zostanie tylko bezpieczna samotność.

Nawet chcąc wybrać dobrego człowieka – każdy ma inne kryteria etyczne. I kto pierwszy pokaże swoje złe oblicze? Wszyscy będą wyglądać jak anioły. Żyjemy w świecie, w którym nawet Samsung traci technologie na rzecz Chin przez pracowników, którym ufał. Serca nie widać. Dlatego sprawdzanie i odsiewanie z góry też ma w rzeczywistości granice.

Życie wydaje się więc w końcu płynąć trzema korytami. (1) Nikogo nie wpuszczać i żyć bezpiecznie samemu, (2) kochać w napięciu, przygotowując się na zdradę przy każdej spotkanej osobie, (3) albo otworzyć wszystko i kochać bez zastrzeżeń, by kiedyś wpaść w bagno wojny.

Ostatecznie jedyna droga, którą człowiek może iść, to ta środkowa: kochać, przygotowując się jednocześnie na zdradę.

Po trzecie: gdy kogoś spotkasz, przygotuj się na zdradę

Gdy spojrzałem wstecz na swoje życie i przyjrzałem się ludziom wokół, zobaczyłem, że całe życie było umazane zdradą.

Dlatego często mówię: „Gdy zaczniesz studia, od razu przygotuj się do pracy”, „Gdy znajdziesz pracę, przygotuj się do jej zmiany”, „Gdy zaczniesz się z kimś spotykać, bądź gotów na pozew”.

Oczywiście trzeba chronić to, co trzeba chronić. Kochaj, zostawiając sobie jedno miejsce, w którym możesz się podnieść, nawet jeśli upadniesz. Ale tylko tyle. Resztę – daj.

Jezus też to odpuścił. Przywódcy religijni, którzy mówili, że kochają Boga, chcieli Go zabić, a choć dobrze wiedział, że Judasz Iskariota Go wyda, umył mu nogi. Skoro nawet Bóg nie mógł nic poradzić na ludzką zdradę, to co my możemy? Czy jesteś lepszy od Boga?

Tylko że kochać, nie wiedząc o zdradzie, to naiwność, a zamknąć się na miłość ze strachu przed zdradą to tchórzostwo. Wiedzieć wszystko o zdradzie, chronić to, co trzeba chronić, i mimo to kochać. To jest piękne życie.