160 tysięcy wonów miesięcznie z narodowego dochodu z AI? Spokojnie wykonalne?
Nadchodzi era, w której AI i roboty będą wykonywać pracę ludzi. Wiele osób boi się tej zmiany. Mówią, że miejsc pracy będzie mniej, a bogactwo trafi tylko do nielicznych.
Ale ta sama zmiana może też być szansą. Pod warunkiem, że właścicielem pieniędzy zarabianych przez AI i roboty będzie naród.
Moja propozycja sprowadza się do czterech punktów.
Po pierwsze, gdy rosną zyski wielkich firm AI, rosną też ich podatki.
Po drugie, z tych podatków zakłada się osobne przedsiębiorstwo eksportowe należące do narodu.
Po trzecie, produkcję i eksploatację powierza się wyspecjalizowanym firmom i zarabia się pieniądze za granicą.
Po czwarte, te zyski są reinwestowane i wypłacane narodowi jako dywidenda.
Nie rozdawać podatków, lecz zamieniać podatki w majątek narodu. To jest sedno tej propozycji.
Zakłada się spółkę będącą własnością narodu, coś w rodzaju „Narodowej Korporacji Przemysłowej". Udziały podstawowe tej firmy należą do wszystkich obywateli po równo i wspólnie.
Firma ta prowadzi działalność eksportową w dziedzinach, w których Korea jest silna.
Eksport półprzewodników i pamięci przeznaczonych dla AI
Prowadzenie centrów danych AI za granicą
Eksport usług obliczeniowych AI
Infrastruktura centrów danych, taka jak zasilanie i chłodzenie
Eksport przemysłowej AI i robotów
Państwo nie musi samo rozwijać wszystkich technologii. Produkcję i eksploatację techniczną powierza się wyspecjalizowanym firmom, które robią to najlepiej.
Własność należy do narodu, zarządzanie do ekspertów.
Linie produkcyjne i centra danych, kontrakty eksportowe zawarte w imieniu korporacji oraz prawa do przychodów zapisane w umowach powierzenia. To jest podstawa udziału narodu.
Rdzeniem pieniędzy, które czynią naród właścicielem, są podatki płacone przez wielkie firmy AI. Od wielkich firm, które osiągają duże zyski dzięki AI i automatyzacji, pobiera się część tych zysków jako podatek, a pieniądze te wnosi się do Narodowej Korporacji Przemysłowej. Ten wkład staje się udziałami podstawowymi należącymi po równo do wszystkich obywateli.
Ten kapitał to nie darmowe pieniądze. To wspólny majątek narodu. Jeśli przedsięwzięcie upadnie, stratę w końcu też poniesie naród. Dlatego przed wniesieniem wkładu trzeba gruntownie sprawdzić opłacalność przedsięwzięcia oraz z góry ustalić limity inwestycji i zasady zarządzania stratami. Stawkę podatku również trzeba ustalić ostrożnie, na poziomie, który nie szkodzi inwestycjom i konkurencyjności firm.
Obywatelom, którzy chcą wnieść więcej, można zaoferować osobne udziały inwestycyjne. Jednak dla udziałów podstawowych, które wszyscy obywatele mają po równo, oraz udziałów inwestycyjnych tych, którzy wnieśli więcej pieniędzy, prawa i zasady dywidend ustala się oddzielnie. Tylko wtedy zasada „wszyscy są równymi właścicielami" się nie zachwieje.
Pożyczone pieniądze wykorzystuje się tylko wtedy, gdy potrzebne są duże sumy naraz, na przykład na centra danych czy zakłady produkcyjne. Kredyty z finansowania publicznego i obligacje przedsiębiorstw nie czynią narodu właścicielem. To długi, których kapitał i odsetki trzeba spłacać z przychodów przedsięwzięcia. Dlatego dług ogranicza się do finansowania urządzeń, a podstawę własności buduje się z wkładów kapitałowych.
Jeśli firma, która zapłaciła podatki, dostanie przedsięwzięcia Narodowej Korporacji Przemysłowej, mogą pojawić się zarzuty faworyzowania. Dlatego zasada jest jasno określona.
Firma wykonawcza nie zdobywa kontraktu dlatego, że zapłaciła podatki. Firmy dysponujące technologią, ceną i zdolnościami operacyjnymi, w tym Samsung Electronics i SK hynix, konkurują według jawnych kryteriów, a Narodowa Korporacja Przemysłowa wybiera najbardziej efektywnego wykonawcę. Płacenie podatków i zdobywanie kontraktów są ściśle rozdzielone.
Wybranym firmom gwarantuje się uczciwe koszty działania i zysk, ale wyniki i odpowiedzialność wiąże się razem w umowie. A strukturę własności, zyski i straty oraz treść umów powierzenia ujawnia się w całości narodowi. Prawdziwym właścicielem jest tylko ten, kto może zajrzeć do ksiąg.
Powierzenie eksploatacji nie sprawia też, że ryzyko znika. Korzystanie ze sprawdzonej technologii może zmniejszyć ciężar rozwoju technologii, ale inwestycje w nowe urządzenia, zdobywanie rynków zagranicznych, koszty energii i wahania cen produktów pozostają ryzykiem biznesowym, które musi ponosić Narodowa Korporacja Przemysłowa.
Najpierw wyjaśnijmy, czym jest „fundusz dywidendowy". To nie przychody ze sprzedaży ani zysk operacyjny. To pieniądze, o których faktycznie zdecydowano, że zostaną rozdzielone, po opłaceniu wszystkich kosztów działania, opłat za powierzenie, odsetek i podatków oraz po odłożeniu środków na reinwestycje i rezerwy na kryzys.
Wszyscy obywatele wspólnie posiadają udziały podstawowe. Jednak początkowe dywidendy mogą być wypłacane w pierwszej kolejności 30% najuboższych, w celu redystrybucji dochodu. Nie oznacza to różnicowania własności, lecz przekazanie zysków ze wspólnego majątku narodu najpierw tym grupom, które ich potrzebują. Gdy zyski wzrosną, zaczyna się podstawowa dywidenda dla wszystkich obywateli, a 30% najuboższych dostaje dodatkowo dywidendę uzupełniającą.
Przyjmijmy populację około 51,7 miliona osób i załóżmy, że dywidendy trafiają najpierw do 30% najuboższych, czyli około 15,5 miliona osób. W zależności od rocznego funduszu dywidendowego każda osoba otrzyma następującą kwotę.
1 bilion wonów → około 5 400 wonów miesięcznie
5 bilionów wonów → około 27 000 wonów miesięcznie
10 bilionów wonów → około 54 000 wonów miesięcznie
20 bilionów wonów → około 108 000 wonów miesięcznie
30 bilionów wonów → około 161 000 wonów miesięcznie
Aby dawać 30% najuboższych 100 tysięcy wonów miesięcznie, potrzebny jest realny fundusz dywidendowy rzędu około 18,6 biliona wonów rocznie, a na 300 tysięcy wonów — około 55,8 biliona wonów.
Trudno osiągnąć tak duże zyski od samego początku. Budowa urządzeń i pozyskanie klientów za granicą wymaga czasu. Ale w miarę jak kolejne przedsięwzięcia się umacniają, dywidendy rosną i coraz więcej osób je otrzymuje. Struktura, która zaczyna od małego, ale stale rośnie — to jest siła tej propozycji.
Wykorzystywanie podatków na bieżące transfery jest również potrzebne. Wsparcie gotówkowe dla osób o niskich dochodach stabilizuje ich życie i przez konsumpcję wspiera gospodarkę.
Ale jeśli część z tego zostanie zainwestowana w produktywne przedsięwzięcia, można wyjść poza jednorazowe wydatki i stworzyć wspólny majątek narodu, który będzie generował zyski także w przyszłości. Oczywiście wartość tego majątku zależy od powodzenia lub porażki przedsięwzięć.
Dlatego nie rozdaje się całego zysku. Część reinwestuje się w rozbudowę urządzeń i rozwój technologii, a część odkłada na trudne lata. Tylko wtedy dywidendy nie zostaną przerwane, a firma będzie dalej rosnąć.
W erze AI coraz trudniej będzie chronić swoje życie wyłącznie dochodem z pracy. Skoro tak, naród również musi stać się właścicielem bogactwa, które tworzą AI i roboty.
Nie naród, który kończy na płaceniu podatków i wspieraniu firm, lecz kraj, w którym firma, której jestem właścicielem, zarabia na świecie i oddaje zyski mnie i moim sąsiadom.
Nie rozdawać podatków, lecz zamieniać podatki w majątek narodu.
Jeśli AI wykonuje naszą pracę, pieniądze, które ta AI zarabia, powinny być naszą częścią. To, czy przybliżymy ten dzień, zależy od tego, jakie przedsięwzięcia rozpoczniemy.
Czytaj oryginał (po koreańsku) →
Ale ta sama zmiana może też być szansą. Pod warunkiem, że właścicielem pieniędzy zarabianych przez AI i roboty będzie naród.
Moja propozycja sprowadza się do czterech punktów.
Po pierwsze, gdy rosną zyski wielkich firm AI, rosną też ich podatki.
Po drugie, z tych podatków zakłada się osobne przedsiębiorstwo eksportowe należące do narodu.
Po trzecie, produkcję i eksploatację powierza się wyspecjalizowanym firmom i zarabia się pieniądze za granicą.
Po czwarte, te zyski są reinwestowane i wypłacane narodowi jako dywidenda.
Nie rozdawać podatków, lecz zamieniać podatki w majątek narodu. To jest sedno tej propozycji.
1. Przedsiębiorstwo eksportowe, którego właścicielem jest naród
Zakłada się spółkę będącą własnością narodu, coś w rodzaju „Narodowej Korporacji Przemysłowej". Udziały podstawowe tej firmy należą do wszystkich obywateli po równo i wspólnie.
Firma ta prowadzi działalność eksportową w dziedzinach, w których Korea jest silna.
Eksport półprzewodników i pamięci przeznaczonych dla AI
Prowadzenie centrów danych AI za granicą
Eksport usług obliczeniowych AI
Infrastruktura centrów danych, taka jak zasilanie i chłodzenie
Eksport przemysłowej AI i robotów
Państwo nie musi samo rozwijać wszystkich technologii. Produkcję i eksploatację techniczną powierza się wyspecjalizowanym firmom, które robią to najlepiej.
Własność należy do narodu, zarządzanie do ekspertów.
Linie produkcyjne i centra danych, kontrakty eksportowe zawarte w imieniu korporacji oraz prawa do przychodów zapisane w umowach powierzenia. To jest podstawa udziału narodu.
2. Skąd wziąć pieniądze na start?
Rdzeniem pieniędzy, które czynią naród właścicielem, są podatki płacone przez wielkie firmy AI. Od wielkich firm, które osiągają duże zyski dzięki AI i automatyzacji, pobiera się część tych zysków jako podatek, a pieniądze te wnosi się do Narodowej Korporacji Przemysłowej. Ten wkład staje się udziałami podstawowymi należącymi po równo do wszystkich obywateli.
Ten kapitał to nie darmowe pieniądze. To wspólny majątek narodu. Jeśli przedsięwzięcie upadnie, stratę w końcu też poniesie naród. Dlatego przed wniesieniem wkładu trzeba gruntownie sprawdzić opłacalność przedsięwzięcia oraz z góry ustalić limity inwestycji i zasady zarządzania stratami. Stawkę podatku również trzeba ustalić ostrożnie, na poziomie, który nie szkodzi inwestycjom i konkurencyjności firm.
Obywatelom, którzy chcą wnieść więcej, można zaoferować osobne udziały inwestycyjne. Jednak dla udziałów podstawowych, które wszyscy obywatele mają po równo, oraz udziałów inwestycyjnych tych, którzy wnieśli więcej pieniędzy, prawa i zasady dywidend ustala się oddzielnie. Tylko wtedy zasada „wszyscy są równymi właścicielami" się nie zachwieje.
Pożyczone pieniądze wykorzystuje się tylko wtedy, gdy potrzebne są duże sumy naraz, na przykład na centra danych czy zakłady produkcyjne. Kredyty z finansowania publicznego i obligacje przedsiębiorstw nie czynią narodu właścicielem. To długi, których kapitał i odsetki trzeba spłacać z przychodów przedsięwzięcia. Dlatego dług ogranicza się do finansowania urządzeń, a podstawę własności buduje się z wkładów kapitałowych.
3. Płacenie podatków i zdobywanie kontraktów są ściśle rozdzielone
Jeśli firma, która zapłaciła podatki, dostanie przedsięwzięcia Narodowej Korporacji Przemysłowej, mogą pojawić się zarzuty faworyzowania. Dlatego zasada jest jasno określona.
Firma wykonawcza nie zdobywa kontraktu dlatego, że zapłaciła podatki. Firmy dysponujące technologią, ceną i zdolnościami operacyjnymi, w tym Samsung Electronics i SK hynix, konkurują według jawnych kryteriów, a Narodowa Korporacja Przemysłowa wybiera najbardziej efektywnego wykonawcę. Płacenie podatków i zdobywanie kontraktów są ściśle rozdzielone.
Wybranym firmom gwarantuje się uczciwe koszty działania i zysk, ale wyniki i odpowiedzialność wiąże się razem w umowie. A strukturę własności, zyski i straty oraz treść umów powierzenia ujawnia się w całości narodowi. Prawdziwym właścicielem jest tylko ten, kto może zajrzeć do ksiąg.
Powierzenie eksploatacji nie sprawia też, że ryzyko znika. Korzystanie ze sprawdzonej technologii może zmniejszyć ciężar rozwoju technologii, ale inwestycje w nowe urządzenia, zdobywanie rynków zagranicznych, koszty energii i wahania cen produktów pozostają ryzykiem biznesowym, które musi ponosić Narodowa Korporacja Przemysłowa.
4. Jak dzielić dywidendę?
Najpierw wyjaśnijmy, czym jest „fundusz dywidendowy". To nie przychody ze sprzedaży ani zysk operacyjny. To pieniądze, o których faktycznie zdecydowano, że zostaną rozdzielone, po opłaceniu wszystkich kosztów działania, opłat za powierzenie, odsetek i podatków oraz po odłożeniu środków na reinwestycje i rezerwy na kryzys.
Wszyscy obywatele wspólnie posiadają udziały podstawowe. Jednak początkowe dywidendy mogą być wypłacane w pierwszej kolejności 30% najuboższych, w celu redystrybucji dochodu. Nie oznacza to różnicowania własności, lecz przekazanie zysków ze wspólnego majątku narodu najpierw tym grupom, które ich potrzebują. Gdy zyski wzrosną, zaczyna się podstawowa dywidenda dla wszystkich obywateli, a 30% najuboższych dostaje dodatkowo dywidendę uzupełniającą.
Przyjmijmy populację około 51,7 miliona osób i załóżmy, że dywidendy trafiają najpierw do 30% najuboższych, czyli około 15,5 miliona osób. W zależności od rocznego funduszu dywidendowego każda osoba otrzyma następującą kwotę.
1 bilion wonów → około 5 400 wonów miesięcznie
5 bilionów wonów → około 27 000 wonów miesięcznie
10 bilionów wonów → około 54 000 wonów miesięcznie
20 bilionów wonów → około 108 000 wonów miesięcznie
30 bilionów wonów → około 161 000 wonów miesięcznie
Aby dawać 30% najuboższych 100 tysięcy wonów miesięcznie, potrzebny jest realny fundusz dywidendowy rzędu około 18,6 biliona wonów rocznie, a na 300 tysięcy wonów — około 55,8 biliona wonów.
Trudno osiągnąć tak duże zyski od samego początku. Budowa urządzeń i pozyskanie klientów za granicą wymaga czasu. Ale w miarę jak kolejne przedsięwzięcia się umacniają, dywidendy rosną i coraz więcej osób je otrzymuje. Struktura, która zaczyna od małego, ale stale rośnie — to jest siła tej propozycji.
5. Poza jednorazowymi wydatkami — majątek, który zarabia stale
Wykorzystywanie podatków na bieżące transfery jest również potrzebne. Wsparcie gotówkowe dla osób o niskich dochodach stabilizuje ich życie i przez konsumpcję wspiera gospodarkę.
Ale jeśli część z tego zostanie zainwestowana w produktywne przedsięwzięcia, można wyjść poza jednorazowe wydatki i stworzyć wspólny majątek narodu, który będzie generował zyski także w przyszłości. Oczywiście wartość tego majątku zależy od powodzenia lub porażki przedsięwzięć.
Dlatego nie rozdaje się całego zysku. Część reinwestuje się w rozbudowę urządzeń i rozwój technologii, a część odkłada na trudne lata. Tylko wtedy dywidendy nie zostaną przerwane, a firma będzie dalej rosnąć.
Na zakończenie: w erze AI wszyscy możemy być właścicielami
W erze AI coraz trudniej będzie chronić swoje życie wyłącznie dochodem z pracy. Skoro tak, naród również musi stać się właścicielem bogactwa, które tworzą AI i roboty.
Nie naród, który kończy na płaceniu podatków i wspieraniu firm, lecz kraj, w którym firma, której jestem właścicielem, zarabia na świecie i oddaje zyski mnie i moim sąsiadom.
Nie rozdawać podatków, lecz zamieniać podatki w majątek narodu.
Jeśli AI wykonuje naszą pracę, pieniądze, które ta AI zarabia, powinny być naszą częścią. To, czy przybliżymy ten dzień, zależy od tego, jakie przedsięwzięcia rozpoczniemy.