160.000 won per maand uit een AI-volksinkomen? Makkelijk haalbaar?
Er komt een tijd waarin AI en robots het werk van mensen overnemen. Veel mensen zijn bang voor deze verandering. Banen zullen verdwijnen, zeggen ze, en de rijkdom zal alleen naar een kleine groep gaan.
Maar dezelfde verandering kan ook een kans zijn. Op voorwaarde dat het geld dat AI en robots verdienen van het volk is.
Mijn voorstel valt samen te vatten in vier punten.
Ten eerste: als de winsten van grote AI-bedrijven stijgen, stijgen ook hun belastingen.
Ten tweede: met die belastingen wordt een apart exportbedrijf opgericht dat eigendom is van het volk.
Ten derde: productie en bedrijfsvoering worden aan gespecialiseerde bedrijven toevertrouwd, en er wordt in het buitenland geld verdiend.
Ten vierde: die winst wordt geherinvesteerd en als dividend aan het volk uitgekeerd.
Niet belastinggeld uitdelen, maar met belastinggeld vermogen van het volk opbouwen. Dat is de kern van dit voorstel.
Er wordt een vennootschap in volkseigendom opgericht, zoiets als een "Nationale Industriemaatschappij". De basisaandelen van dit bedrijf behoren gelijk en gezamenlijk toe aan alle burgers.
Dit bedrijf drijft exporthandel in sectoren waarin Korea sterk is.
Export van halfgeleiders en AI-specifiek geheugen
Exploitatie van AI-datacenters in het buitenland
Export van AI-rekendiensten
Datacenterinfrastructuur zoals stroom en koeling
Export van industriële AI en robots
De staat hoeft niet alle technologie zelf te ontwikkelen. Productie en technische bedrijfsvoering worden toevertrouwd aan de gespecialiseerde bedrijven die het het best kunnen.
Eigendom bij het volk, bedrijfsvoering bij de experts.
Productielijnen en datacenters, exportcontracten op naam van de maatschappij en de opbrengstrechten die in de uitbestedingscontracten zijn vastgelegd. Dat is de basis voor het aandeel van het volk.
De kern van het geld dat het volk tot eigenaar maakt, is de belasting die grote AI-bedrijven betalen. Van de grote bedrijven die met AI en automatisering grote winsten maken, wordt een deel van die winst als belasting geheven, en dat geld wordt ingebracht in de Nationale Industriemaatschappij. Die inbreng wordt de basisaandelen die gelijk toebehoren aan alle burgers.
Dit kapitaal is geen gratis geld. Het is gemeenschappelijk bezit van het volk. Als het bedrijf mislukt, draagt uiteindelijk ook het volk het verlies. Daarom moet vóór de inbreng de haalbaarheid grondig worden getoetst, en moeten investeringslimieten en normen voor verliesbeheer vooraf worden vastgelegd. Ook het belastingtarief moet zorgvuldig worden bepaald, op een niveau dat de investeringen en het concurrentievermogen van bedrijven niet schaadt.
Burgers die extra willen inbrengen, kunnen aparte investeringsaandelen aangeboden krijgen. Maar voor de basisaandelen, die alle burgers gelijk bezitten, en de investeringsaandelen van wie meer geld inbracht, worden rechten en dividendregels apart vastgelegd. Alleen zo blijft het principe "iedereen is gelijke eigenaar" overeind.
Geleend geld wordt alleen gebruikt als er in één keer grote bedragen nodig zijn, zoals voor datacenters of productie-installaties. Beleidsleningen en bedrijfsobligaties maken het volk niet tot eigenaar. Het zijn schulden waarvan hoofdsom en rente uit de bedrijfsopbrengsten moeten worden terugbetaald. Daarom wordt schuld beperkt tot financiering van installaties, en wordt de basis van het eigendom gelegd met kapitaalinbreng.
Als een bedrijf dat belasting heeft betaald de projecten van de Nationale Industriemaatschappij krijgt, kan er discussie ontstaan over voortrekkerij. Daarom wordt het principe duidelijk vastgelegd.
Een opdrachtnemer krijgt de opdracht niet omdat hij belasting heeft betaald. Bedrijven met technologie, prijs en operationele capaciteit, waaronder Samsung Electronics en SK hynix, concurreren volgens openbare criteria, en de Nationale Industriemaatschappij kiest de meest efficiënte uitvoerder. Belasting betalen en opdrachten binnenhalen worden strikt gescheiden.
De gekozen bedrijven krijgen redelijke bedrijfskosten en winst gegarandeerd, maar prestaties en verantwoordelijkheid worden samen in het contract vastgelegd. En de eigendomsstructuur, winsten en verliezen en de inhoud van de uitbestedingscontracten worden allemaal openbaar gemaakt aan het volk. Alleen een eigenaar die de boeken kan inzien, is een echte eigenaar.
Het uitbesteden van de bedrijfsvoering laat het risico ook niet verdwijnen. Bewezen technologie gebruiken kan de last van technologieontwikkeling verlichten, maar investeringen in nieuwe installaties, het vinden van afzetmarkten in het buitenland, stroomkosten en schommelingen in productprijzen blijven bedrijfsrisico's die de Nationale Industriemaatschappij moet dragen.
Laten we eerst duidelijk maken wat de "dividendpot" is. Het is niet de omzet en ook niet de bedrijfswinst. Het is het geld waarvan daadwerkelijk wordt besloten het uit te keren, nadat alle bedrijfskosten, uitbestedingsvergoedingen, rente en belastingen zijn betaald en herinvesteringen en crisisreserves zijn afgezonderd.
Alle burgers bezitten de basisaandelen gezamenlijk. Toch kan het eerste dividend, met het oog op inkomensherverdeling, met voorrang worden uitbetaald aan de onderste 30%. Dat is geen onderscheid in eigendom, maar het eerst toekennen van de opbrengsten van het gemeenschappelijke volksvermogen aan de groepen die het nodig hebben. Als de winst groeit, begint een basisdividend voor alle burgers, en de onderste 30% krijgt daar een extra dividend bovenop.
Stel dat de bevolking ongeveer 51,7 miljoen mensen telt en dat het dividend eerst naar de onderste 30% gaat, ongeveer 15,5 miljoen mensen. Afhankelijk van de jaarlijkse dividendpot ontvangt iedere persoon het volgende bedrag.
1 biljoen won → ongeveer 5.400 won per maand
5 biljoen won → ongeveer 27.000 won per maand
10 biljoen won → ongeveer 54.000 won per maand
20 biljoen won → ongeveer 108.000 won per maand
30 biljoen won → ongeveer 161.000 won per maand
Om de onderste 30% elke maand 100.000 won te geven, is een werkelijke dividendpot van ongeveer 18,6 biljoen won per jaar nodig; voor 300.000 won ongeveer 55,8 biljoen won.
Zo'n grote winst maken vanaf het begin is moeilijk. Installaties bouwen en klanten in het buitenland binnenhalen kost tijd. Maar naarmate de bedrijfsactiviteiten één voor één wortel schieten, groeit het dividend en ontvangen meer mensen het. Een structuur die klein begint maar gestaag groeit: dat is de kracht van dit voorstel.
Belasting gebruiken voor directe inkomensoverdrachten is ook nodig. Contante steun aan lage inkomens stabiliseert hun leven en draagt via consumptie ook bij aan de economie.
Maar als een deel daarvan in productieve bedrijvigheid wordt geïnvesteerd, kan men verder gaan dan eenmalige uitgaven en een gemeenschappelijk volksvermogen vormen dat ook in de toekomst opbrengsten oplevert. Natuurlijk hangt de waarde van dat vermogen af van het slagen of mislukken van de bedrijfsactiviteiten.
Daarom wordt niet alle winst uitgekeerd. Een deel wordt geherinvesteerd in uitbreiding van installaties en technologieontwikkeling, en een deel wordt opzijgezet voor moeilijke jaren. Alleen zo stopt het dividend niet en blijft het bedrijf groeien.
In het AI-tijdperk wordt het steeds moeilijker om je leven te beschermen met alleen inkomen uit arbeid. Als dat zo is, moet ook het volk eigenaar worden van de rijkdom die AI en robots voortbrengen.
Niet een volk dat ophoudt bij belasting betalen en bedrijven steunen, maar een land waarin een bedrijf waarvan ik eigenaar ben in de wereld geld verdient en de winst teruggeeft aan mij en mijn buren.
Niet belastinggeld uitdelen, maar met belastinggeld vermogen van het volk opbouwen.
Als AI ons werk doet, moet het geld dat die AI verdient ons deel zijn. Of die dag eerder komt, hangt af van welke bedrijvigheid we beginnen.
Lees het origineel (Koreaans) →
Maar dezelfde verandering kan ook een kans zijn. Op voorwaarde dat het geld dat AI en robots verdienen van het volk is.
Mijn voorstel valt samen te vatten in vier punten.
Ten eerste: als de winsten van grote AI-bedrijven stijgen, stijgen ook hun belastingen.
Ten tweede: met die belastingen wordt een apart exportbedrijf opgericht dat eigendom is van het volk.
Ten derde: productie en bedrijfsvoering worden aan gespecialiseerde bedrijven toevertrouwd, en er wordt in het buitenland geld verdiend.
Ten vierde: die winst wordt geherinvesteerd en als dividend aan het volk uitgekeerd.
Niet belastinggeld uitdelen, maar met belastinggeld vermogen van het volk opbouwen. Dat is de kern van dit voorstel.
1. Een exportbedrijf waarvan het volk de eigenaar is
Er wordt een vennootschap in volkseigendom opgericht, zoiets als een "Nationale Industriemaatschappij". De basisaandelen van dit bedrijf behoren gelijk en gezamenlijk toe aan alle burgers.
Dit bedrijf drijft exporthandel in sectoren waarin Korea sterk is.
Export van halfgeleiders en AI-specifiek geheugen
Exploitatie van AI-datacenters in het buitenland
Export van AI-rekendiensten
Datacenterinfrastructuur zoals stroom en koeling
Export van industriële AI en robots
De staat hoeft niet alle technologie zelf te ontwikkelen. Productie en technische bedrijfsvoering worden toevertrouwd aan de gespecialiseerde bedrijven die het het best kunnen.
Eigendom bij het volk, bedrijfsvoering bij de experts.
Productielijnen en datacenters, exportcontracten op naam van de maatschappij en de opbrengstrechten die in de uitbestedingscontracten zijn vastgelegd. Dat is de basis voor het aandeel van het volk.
2. Waar komt het startgeld vandaan?
De kern van het geld dat het volk tot eigenaar maakt, is de belasting die grote AI-bedrijven betalen. Van de grote bedrijven die met AI en automatisering grote winsten maken, wordt een deel van die winst als belasting geheven, en dat geld wordt ingebracht in de Nationale Industriemaatschappij. Die inbreng wordt de basisaandelen die gelijk toebehoren aan alle burgers.
Dit kapitaal is geen gratis geld. Het is gemeenschappelijk bezit van het volk. Als het bedrijf mislukt, draagt uiteindelijk ook het volk het verlies. Daarom moet vóór de inbreng de haalbaarheid grondig worden getoetst, en moeten investeringslimieten en normen voor verliesbeheer vooraf worden vastgelegd. Ook het belastingtarief moet zorgvuldig worden bepaald, op een niveau dat de investeringen en het concurrentievermogen van bedrijven niet schaadt.
Burgers die extra willen inbrengen, kunnen aparte investeringsaandelen aangeboden krijgen. Maar voor de basisaandelen, die alle burgers gelijk bezitten, en de investeringsaandelen van wie meer geld inbracht, worden rechten en dividendregels apart vastgelegd. Alleen zo blijft het principe "iedereen is gelijke eigenaar" overeind.
Geleend geld wordt alleen gebruikt als er in één keer grote bedragen nodig zijn, zoals voor datacenters of productie-installaties. Beleidsleningen en bedrijfsobligaties maken het volk niet tot eigenaar. Het zijn schulden waarvan hoofdsom en rente uit de bedrijfsopbrengsten moeten worden terugbetaald. Daarom wordt schuld beperkt tot financiering van installaties, en wordt de basis van het eigendom gelegd met kapitaalinbreng.
3. Belasting betalen en opdrachten binnenhalen worden strikt gescheiden
Als een bedrijf dat belasting heeft betaald de projecten van de Nationale Industriemaatschappij krijgt, kan er discussie ontstaan over voortrekkerij. Daarom wordt het principe duidelijk vastgelegd.
Een opdrachtnemer krijgt de opdracht niet omdat hij belasting heeft betaald. Bedrijven met technologie, prijs en operationele capaciteit, waaronder Samsung Electronics en SK hynix, concurreren volgens openbare criteria, en de Nationale Industriemaatschappij kiest de meest efficiënte uitvoerder. Belasting betalen en opdrachten binnenhalen worden strikt gescheiden.
De gekozen bedrijven krijgen redelijke bedrijfskosten en winst gegarandeerd, maar prestaties en verantwoordelijkheid worden samen in het contract vastgelegd. En de eigendomsstructuur, winsten en verliezen en de inhoud van de uitbestedingscontracten worden allemaal openbaar gemaakt aan het volk. Alleen een eigenaar die de boeken kan inzien, is een echte eigenaar.
Het uitbesteden van de bedrijfsvoering laat het risico ook niet verdwijnen. Bewezen technologie gebruiken kan de last van technologieontwikkeling verlichten, maar investeringen in nieuwe installaties, het vinden van afzetmarkten in het buitenland, stroomkosten en schommelingen in productprijzen blijven bedrijfsrisico's die de Nationale Industriemaatschappij moet dragen.
4. Hoe wordt het dividend verdeeld?
Laten we eerst duidelijk maken wat de "dividendpot" is. Het is niet de omzet en ook niet de bedrijfswinst. Het is het geld waarvan daadwerkelijk wordt besloten het uit te keren, nadat alle bedrijfskosten, uitbestedingsvergoedingen, rente en belastingen zijn betaald en herinvesteringen en crisisreserves zijn afgezonderd.
Alle burgers bezitten de basisaandelen gezamenlijk. Toch kan het eerste dividend, met het oog op inkomensherverdeling, met voorrang worden uitbetaald aan de onderste 30%. Dat is geen onderscheid in eigendom, maar het eerst toekennen van de opbrengsten van het gemeenschappelijke volksvermogen aan de groepen die het nodig hebben. Als de winst groeit, begint een basisdividend voor alle burgers, en de onderste 30% krijgt daar een extra dividend bovenop.
Stel dat de bevolking ongeveer 51,7 miljoen mensen telt en dat het dividend eerst naar de onderste 30% gaat, ongeveer 15,5 miljoen mensen. Afhankelijk van de jaarlijkse dividendpot ontvangt iedere persoon het volgende bedrag.
1 biljoen won → ongeveer 5.400 won per maand
5 biljoen won → ongeveer 27.000 won per maand
10 biljoen won → ongeveer 54.000 won per maand
20 biljoen won → ongeveer 108.000 won per maand
30 biljoen won → ongeveer 161.000 won per maand
Om de onderste 30% elke maand 100.000 won te geven, is een werkelijke dividendpot van ongeveer 18,6 biljoen won per jaar nodig; voor 300.000 won ongeveer 55,8 biljoen won.
Zo'n grote winst maken vanaf het begin is moeilijk. Installaties bouwen en klanten in het buitenland binnenhalen kost tijd. Maar naarmate de bedrijfsactiviteiten één voor één wortel schieten, groeit het dividend en ontvangen meer mensen het. Een structuur die klein begint maar gestaag groeit: dat is de kracht van dit voorstel.
5. Verder dan eenmalige uitgaven: een vermogen dat blijft verdienen
Belasting gebruiken voor directe inkomensoverdrachten is ook nodig. Contante steun aan lage inkomens stabiliseert hun leven en draagt via consumptie ook bij aan de economie.
Maar als een deel daarvan in productieve bedrijvigheid wordt geïnvesteerd, kan men verder gaan dan eenmalige uitgaven en een gemeenschappelijk volksvermogen vormen dat ook in de toekomst opbrengsten oplevert. Natuurlijk hangt de waarde van dat vermogen af van het slagen of mislukken van de bedrijfsactiviteiten.
Daarom wordt niet alle winst uitgekeerd. Een deel wordt geherinvesteerd in uitbreiding van installaties en technologieontwikkeling, en een deel wordt opzijgezet voor moeilijke jaren. Alleen zo stopt het dividend niet en blijft het bedrijf groeien.
Tot slot: in het AI-tijdperk kunnen we allemaal eigenaar zijn
In het AI-tijdperk wordt het steeds moeilijker om je leven te beschermen met alleen inkomen uit arbeid. Als dat zo is, moet ook het volk eigenaar worden van de rijkdom die AI en robots voortbrengen.
Niet een volk dat ophoudt bij belasting betalen en bedrijven steunen, maar een land waarin een bedrijf waarvan ik eigenaar ben in de wereld geld verdient en de winst teruggeeft aan mij en mijn buren.
Niet belastinggeld uitdelen, maar met belastinggeld vermogen van het volk opbouwen.
Als AI ons werk doet, moet het geld dat die AI verdient ons deel zijn. Of die dag eerder komt, hangt af van welke bedrijvigheid we beginnen.