Je ex heeft je niet verraden
Het is vreemd. De persoon die ik als "uitschot" heb afgeschreven, leeft ergens anders als de liefste vriend ter wereld. De persoon die ik voor een "engel" houd, staat ergens anders te boek als de slechtste. Het is dezelfde persoon, waarom lopen de meningen zo uiteen?
Professor Semir Zeki van University College London bekeek het brein met een MRI. Op het moment dat je hart naar iemand uitgaat, slaat in het brein de schakelaar die oordeelt en twijfelt gewoon uit. Het team van professor Bartels van dezelfde universiteit ging nog een stap verder en ontdekte dat op dat moment ook het gebied stilvalt dat gebreken opmerkt. Daarom zie je ze niet, hoe vol gebreken de ander ook is.
Dat is de beroemde roze bril. Als je besluit iemand gunstig te zien, monteert het brein vanzelf alleen het goede en laat dat zien; en heb je eenmaal het stempel "die is niks" gezet, dan lijkt alles wat hij doet niks. Uiteindelijk is die persoon niet goed of slecht: mijn brein pakt het penseel en kleurt hem in. Zonder dat ik het merk.
In het begin was hij of zij de liefste persoon ter wereld. Maar tegen het einde was hij een vijand geworden, zodat je dacht: "Waarom ben ik ooit met zo iemand omgegaan?" Laten we het koel vragen. Is die persoon in een paar maanden als mens volledig omgedraaid? Nee. Zo veranderen mensen niet.
De volgorde is zo. In het begin, met de roze bril op, lachte ik stralend en was ik lief, en dus lachte de ander ook en was lief. Na verloop van tijd viel de roze bril af en keek ik boos en werd ik scherp, en dus werd de ander koel om zich te verdedigen. Die koelheid heb ík tevoorschijn gehaald. Precies zoals ik in het begin die liefheid tevoorschijn had gehaald.
Er is bewijs. In 1977 liet een onderzoeker, Snyder, mannen telefoneren met onbekende vrouwen. Vóór het gesprek liet hij snel een foto van de vrouw zien: aan de ene groep een aantrekkelijke foto, aan de andere een gewone. Maar die foto's waren allemaal nep, en de vrouwen wisten helemaal niet met welke foto ze waren voorgesteld. Het resultaat bezorgt je kippenvel. Mannen die geloofden dat hun gesprekspartner aantrekkelijk was, werden al in hun stem vriendelijker, en daarop reageerden die vrouwen echt opgewekter en warmer. Eén illusie van de man veranderde het gedrag van een vrouw die van niets wist.
Als je het gevoel hebt dat er om je heen alleen maar vijanden zijn, kijk dan eerst in de spiegel voordat je hen wilt veranderen. Dat is veel sneller, en veel nauwkeuriger.
"Waarom is er om mij heen geen normaal mens?" Die vraag is al fout. De vraag die je moet stellen, is: "Wat voor iemand ben ik voor anderen?" Rond wie als eerste lacht en als eerste vertrouwt, verzamelen zich goede mensen die hun beste kant laten zien; rond wie altijd afweegt, wantrouwt en test, verstijven zelfs goede mensen, en uiteindelijk blijven er alleen slechte relaties over. En dan krijgt de wereld de schuld.
Er bestaan wel degelijk profiteurs die je uitbuiten hoeveel je ook geeft. Je aan zo iemand vastklampen met "als ik nog een beetje beter mijn best doe, verandert hij wel" is precies het omgekeerde gebruik van wat we vandaag leerden. Dat is niet goed zijn, dat is je laten gebruiken.
Ook een slecht mens afsnijden is een relatie die ik zelf maak. Ik zeg niet: wees koste wat kost goed, maar: erken dat jij de verantwoordelijke bent voor je eigen relaties. Aannemen en ontslaan doe ik zelf.
Lees het origineel (Koreaans) →
Eén. Mijn ogen zijn al verblind door verliefdheid
Professor Semir Zeki van University College London bekeek het brein met een MRI. Op het moment dat je hart naar iemand uitgaat, slaat in het brein de schakelaar die oordeelt en twijfelt gewoon uit. Het team van professor Bartels van dezelfde universiteit ging nog een stap verder en ontdekte dat op dat moment ook het gebied stilvalt dat gebreken opmerkt. Daarom zie je ze niet, hoe vol gebreken de ander ook is.
Dat is de beroemde roze bril. Als je besluit iemand gunstig te zien, monteert het brein vanzelf alleen het goede en laat dat zien; en heb je eenmaal het stempel "die is niks" gezet, dan lijkt alles wat hij doet niks. Uiteindelijk is die persoon niet goed of slecht: mijn brein pakt het penseel en kleurt hem in. Zonder dat ik het merk.
Twee. Je ex is niet veranderd
In het begin was hij of zij de liefste persoon ter wereld. Maar tegen het einde was hij een vijand geworden, zodat je dacht: "Waarom ben ik ooit met zo iemand omgegaan?" Laten we het koel vragen. Is die persoon in een paar maanden als mens volledig omgedraaid? Nee. Zo veranderen mensen niet.
De volgorde is zo. In het begin, met de roze bril op, lachte ik stralend en was ik lief, en dus lachte de ander ook en was lief. Na verloop van tijd viel de roze bril af en keek ik boos en werd ik scherp, en dus werd de ander koel om zich te verdedigen. Die koelheid heb ík tevoorschijn gehaald. Precies zoals ik in het begin die liefheid tevoorschijn had gehaald.
Er is bewijs. In 1977 liet een onderzoeker, Snyder, mannen telefoneren met onbekende vrouwen. Vóór het gesprek liet hij snel een foto van de vrouw zien: aan de ene groep een aantrekkelijke foto, aan de andere een gewone. Maar die foto's waren allemaal nep, en de vrouwen wisten helemaal niet met welke foto ze waren voorgesteld. Het resultaat bezorgt je kippenvel. Mannen die geloofden dat hun gesprekspartner aantrekkelijk was, werden al in hun stem vriendelijker, en daarop reageerden die vrouwen echt opgewekter en warmer. Eén illusie van de man veranderde het gedrag van een vrouw die van niets wist.
Als je het gevoel hebt dat er om je heen alleen maar vijanden zijn, kijk dan eerst in de spiegel voordat je hen wilt veranderen. Dat is veel sneller, en veel nauwkeuriger.
Drie. De dader ben ik zelf.
"Waarom is er om mij heen geen normaal mens?" Die vraag is al fout. De vraag die je moet stellen, is: "Wat voor iemand ben ik voor anderen?" Rond wie als eerste lacht en als eerste vertrouwt, verzamelen zich goede mensen die hun beste kant laten zien; rond wie altijd afweegt, wantrouwt en test, verstijven zelfs goede mensen, en uiteindelijk blijven er alleen slechte relaties over. En dan krijgt de wereld de schuld.
Maar het is ook niet "allemaal mijn schuld".
Er bestaan wel degelijk profiteurs die je uitbuiten hoeveel je ook geeft. Je aan zo iemand vastklampen met "als ik nog een beetje beter mijn best doe, verandert hij wel" is precies het omgekeerde gebruik van wat we vandaag leerden. Dat is niet goed zijn, dat is je laten gebruiken.
Ook een slecht mens afsnijden is een relatie die ik zelf maak. Ik zeg niet: wees koste wat kost goed, maar: erken dat jij de verantwoordelijke bent voor je eigen relaties. Aannemen en ontslaan doe ik zelf.
