"Bizim Ulusumuz En İyisi": Çarpık Milliyetçilik Asya'ya Savaş Davet Ediyor
Avrupa neden bu kadar iyi bütünleşiyor, insanlar sınırları serbestçe geçiyor da Asya ülkeleri birbirine hırlıyor?
Pek çok neden var: sömürge kırgınlığı, toprak anlaşmazlıkları, özür dilemeyi reddetmek. Ama Avrupa'nın da böyle bir tarihi vardı.
Sonuçta özünde "En iyisi biziz" diyen yanlış yönlendirilmiş bir milliyetçilik ve üstünlük duygusu yatıyor.
Çin Çin merkezciliği dayatıyor ve komşularına hükmetmeye çalışıyor. Japonya kendi tarih görüşünde ısrar ediyor. Kuzey Kore liderinin en büyük olduğunu ilan ediyor. Güney Kore'de de güçlü Çin karşıtı, Kuzey Kore karşıtı ve Japon karşıtı duygular var.
Sorun, vatanseverliğin ötesine geçen "yalnızca bizim halkımız en iyisi ve özel" fikri. Bu fikir açgözlülüğü haklı çıkarıyor.
Savaşı ve işgali "En iyisi biziz, o yüzden komşularımıza öğretmeli ya da onları yönetmeliyiz" mantığıyla meşrulaştırıyor.
Her olayda insanlar "Büyük ulusumuza saygısızlık etmeye nasıl cüret ederler?" diye öfkeleniyor, uzlaşmayı reddediyor ve küçük sorunları büyütüyor. Sert politikalara destek kazanmak için kamuoyu duyguları kışkırtılıyor.
Avrupa geçmişte benzer hatalar yaptı. İki dünya savaşından sonra büyük bir ders aldı. Özür diledi, Amerikan yardımıyla ekonomik iş birliğiyle başladı ve AB'yi kurdu. Hristiyan uluslar olmanın ortak zeminini kullanarak milliyetçiliği bastırdı ve iş birliği kurumları yarattı.
Asya ise hâlâ "Changjin Gölü Muharebesi" gibi filmler gösteriyor ve Doğan Güneş bayrağıyla gösteriş yapıyor.
Çatışmayı kışkırtan politikacılar, tarih anlaşmazlıkları, Kuzey Kore'nin nükleer programı ve ABD-Çin gerginlikleri sürerken insanlar birbirlerini hâlâ düşman olarak görüyor.
Asya ekonomik olarak zaten tek bir bütünmüş gibi birbirine bağlı. Duygusal çatışma yerine sorunlar mantık ve diyalogla çözülmeli. "Yalnızca biz en iyisiyiz" gururunu bırakmalı, birbirimizin çıkarlarına saygı göstermeli ve birlikte refaha ulaşmanın yolunu bulmalıyız. Eğitimli insanlar gerçekten bu kadar düşüncesiz mi?
Orijinalini oku (Korece) →
Pek çok neden var: sömürge kırgınlığı, toprak anlaşmazlıkları, özür dilemeyi reddetmek. Ama Avrupa'nın da böyle bir tarihi vardı.
Sonuçta özünde "En iyisi biziz" diyen yanlış yönlendirilmiş bir milliyetçilik ve üstünlük duygusu yatıyor.
Bizim Halkımız En Büyüğü
Çin Çin merkezciliği dayatıyor ve komşularına hükmetmeye çalışıyor. Japonya kendi tarih görüşünde ısrar ediyor. Kuzey Kore liderinin en büyük olduğunu ilan ediyor. Güney Kore'de de güçlü Çin karşıtı, Kuzey Kore karşıtı ve Japon karşıtı duygular var.
İşgal Açgözlülüğünün Ambalaj Kâğıdı Olarak "Milliyetçilik"
Sorun, vatanseverliğin ötesine geçen "yalnızca bizim halkımız en iyisi ve özel" fikri. Bu fikir açgözlülüğü haklı çıkarıyor.
Savaşı ve işgali "En iyisi biziz, o yüzden komşularımıza öğretmeli ya da onları yönetmeliyiz" mantığıyla meşrulaştırıyor.
Her olayda insanlar "Büyük ulusumuza saygısızlık etmeye nasıl cüret ederler?" diye öfkeleniyor, uzlaşmayı reddediyor ve küçük sorunları büyütüyor. Sert politikalara destek kazanmak için kamuoyu duyguları kışkırtılıyor.
Avrupa Savaş İçin Özür Diliyor; Asya Onunla Övünüyor
Avrupa geçmişte benzer hatalar yaptı. İki dünya savaşından sonra büyük bir ders aldı. Özür diledi, Amerikan yardımıyla ekonomik iş birliğiyle başladı ve AB'yi kurdu. Hristiyan uluslar olmanın ortak zeminini kullanarak milliyetçiliği bastırdı ve iş birliği kurumları yarattı.
Asya ise hâlâ "Changjin Gölü Muharebesi" gibi filmler gösteriyor ve Doğan Güneş bayrağıyla gösteriş yapıyor.
Çatışmayı kışkırtan politikacılar, tarih anlaşmazlıkları, Kuzey Kore'nin nükleer programı ve ABD-Çin gerginlikleri sürerken insanlar birbirlerini hâlâ düşman olarak görüyor.
Zayıf Ülkeler Çoktan Gitti. Geriye Kalan Herkes Büyük.
Asya ekonomik olarak zaten tek bir bütünmüş gibi birbirine bağlı. Duygusal çatışma yerine sorunlar mantık ve diyalogla çözülmeli. "Yalnızca biz en iyisiyiz" gururunu bırakmalı, birbirimizin çıkarlarına saygı göstermeli ve birlikte refaha ulaşmanın yolunu bulmalıyız. Eğitimli insanlar gerçekten bu kadar düşüncesiz mi?