Czy można się nawrócić, czując się niesprawiedliwie potraktowanym?

Moje poczucie krzywdy jest prawdziwe.

W rzeczywistości wiele grzechów ma też przyczyny strukturalne. To przez ograniczenia państwa. Zdarzają się, bo z braku pomysłów lub budżetu nie uczy się porządnie „znaków ostrzegawczych”, „zmian w prawie”, „etyki” i tym podobnych. Dlatego „pomyłek, czyli grzechów z niewiedzy” jest tak wiele, że prawo ich nie uznaje. A skoro ich nie uznaje, państwo wpada w błędne koło i uczy jeszcze mniej.

Do tego w samym świecie nie da się nie kłócić. Wielkie tryby świata same w sobie wytwarzają kłótnie.
Zmieniają się obyczaje, więc dobra synowa kłóci się z teściową; przez covid ścierają się członkowie rodziny; przez wojnę wywołaną przez przywódców giną żołnierze; przez konflikty mocarstw tracą małe kraje. Właśnie silniejsza strona, która dała przyczynę, się wymyka, a ci, którzy zostali, siadają naprzeciw siebie i dzielą się odpowiedzialnością.

Dlatego wszyscy czują się skrzywdzeni. Jedni myślą „dlaczego akurat ja”, drudzy „czy to tylko moja wina?”.

Sprawca się wymyka, a inna ofiara zostaje oskarżonym.

Najwięcej kłótni wytwarzają w rzeczywistości nie jednostki, lecz wielkie struktury nad nimi. Ale te struktury nie biorą całej odpowiedzialności. Gdyby państwo wynagrodziło wszystkie swoje błędy, zbankrutowałoby. A mimo to lepiej, że takie państwo jest, niż żeby go nie było. Świat od zawsze toczy się tak, nie będąc doskonałym.

Wtedy zostają tylko skrzywdzeni sprawcy i skrzywdzone ofiary. I właśnie tu ujawnia się, czym jest nawrócenie. Nawrócenie nie jest kwestią zimnego czy ciepłego charakteru. To kwestia tego, czy popierasz, czy odrzucasz sposób, w jaki toczy się ten niedoskonały świat.

Jeśli wszyscy mówią tylko „to ja jestem ofiarą”, na świecie zostaje tylko wojna. Ale jeśli każdy najpierw spojrzy na własną winę, świat się toczy. Dlatego nawrócenie pośród krzywdy jest wielkie. To uniżenie samego siebie, by świat przesunął się choć o piędź.

Tworzywem wolności jest krzywda.

W Biblii Adam po grzechu powiedział: „Niewiasta, którą postawiłeś przy mnie, dała mi owoc z tego drzewa i zjadłem.” W jednym zdaniu dwa razy zrzuca winę. Spójrzmy na to z perspektywy Boga.

Bez wolnej woli to nie jest istota żywa. Ale gdy dał wolną wolę, aniołowie się zbuntowali.
Z obawy, że i człowiek zdradzi, stworzył mechanizm sprawdzający, „drzewo poznania i węża”, a teraz wszyscy krzyczą: po co to stworzył?
Żeby samotny Adam nie podupadł na zdrowiu z samotności, dał mu Ewę, a on zarzuca Bogu, że zjadł owoc, „bo dałeś mi Ewę”.

Jeśli kurczowo trzymać się odpowiedzialności, system w końcu pada. Wynikiem jest „harówka” poza rajem.

Czy więc można się nawrócić, czując się skrzywdzonym?

Nawrócić się, czując się skrzywdzonym, to jedyny sposób, by uratować system. Bo sam system stworzenia został zbudowany z tworzywa, jakim jest krzywda.

Nawrócenie to nie coś, co robi się po prostu z dobroci. To wybór kogoś, kto wie, że relacje i społeczeństwo toczą się dalej dopiero wtedy, gdy skrzywdzony nie porzuca nawet swojej części odpowiedzialności.

Dlatego powiedzieć, choć poczucie krzywdy wciąż zostaje: „mimo to rany, które ja zadałem, wezmę na siebie”. To dużo trudniejsze, a przez to dużo głębsze. Nawrócenie naprawdę nie jest dla każdego.