Kun je je bekeren als je je onrechtvaardig behandeld voelt?

Mijn gevoel van onrecht is echt.

Eigenlijk hebben veel zonden ook structurele oorzaken. Het komt door de grenzen van de staat. Ze ontstaan omdat er, door gebrek aan ideeën of budget, geen goede voorlichting wordt gegeven over "waarschuwingsborden", "wetswijzigingen", "ethiek" en dergelijke. Daardoor zijn er zóveel "vergissingen, of zonden uit onwetendheid" dat de wet ze niet erkent. En omdat ze niet worden erkend, raakt de staat in een vicieuze cirkel waarin hij nog minder voorlichting geeft.

Daarbij komt dat je in de wereld zelf niet anders kunt dan ruziemaken. De enorme tandwielen van de wereld maken zelf de ruzies.
Gebruiken veranderen, dus een goede schoondochter en schoonmoeder krijgen ruzie; door corona botsen familieleden; door een oorlog die leiders begonnen sneuvelen soldaten; door conflicten tussen grootmachten lijden kleine landen schade. Juist de sterke partij die de oorzaak gaf, glipt ertussenuit, en alleen wie overblijft, zit tegenover elkaar om de verantwoordelijkheid te verdelen.

Daarom voelt iedereen zich onrechtvaardig behandeld. De een denkt "waarom ik nou weer", de ander "is dit soms alleen mijn schuld?".

De veroorzaker glipt ertussenuit en een ander slachtoffer wordt de verdachte.

Wat de meeste ruzies veroorzaakt, zijn eigenlijk niet individuen, maar de enorme structuren daarboven. Maar die structuren nemen niet alle verantwoordelijkheid. Als een staat al zijn fouten zou vergoeden, ging hij failliet. Toch is het beter dat zo'n staat bestaat dan dat hij er niet is. De wereld draait nu eenmaal zo, zonder perfect te zijn.

Dan blijven alleen daders die zich onrecht aangedaan voelen en slachtoffers die zich onrecht aangedaan voelen over. Juist hier wordt duidelijk wat bekering is. Bekering is geen kwestie van een koud of warm karakter. Het is de vraag of je instemt met de manier waarop deze onvolmaakte wereld draait, of je ertegen verzet.

Als iedereen alleen maar zegt "ik ben het slachtoffer", blijft er in de wereld alleen oorlog over. Maar als iedereen eerst naar zijn eigen fout kijkt, draait de wereld. Daarom is bekering midden in het onrecht groots. Het is jezelf vernederen om de wereld een handbreed verder te laten draaien.

Het materiaal van vrijheid is onrecht.

In de Bijbel zei Adam nadat hij gezondigd had: "De vrouw die U mij gegeven hebt om bij mij te zijn, die heeft mij van de boom gegeven, en ik heb gegeten." In één zin zitten twee keer de schuld afschuiven. Bekijk het eens vanuit God.

Zonder vrije wil is het geen levend wezen. Maar toen Hij vrije wil gaf, kwamen de engelen in opstand.
Uit angst dat ook de mens zou verraden, maakte Hij een controlemechanisme, "de boom van kennis en de slang", en toen was het weer: waarom heeft Hij dat gemaakt?
Opdat de alleenwonende Adam niet ziek zou worden van eenzaamheid, gaf Hij hem Eva, en die beschuldigt God dat hij van de vrucht at "omdat U mij Eva gaf".

Als je je vastbijt in de verantwoordelijkheid, crasht het systeem uiteindelijk. Het resultaat is "zwoegen en ploeteren" buiten het paradijs.

Dus: kun je je bekeren terwijl je je onrechtvaardig behandeld voelt?

Je bekeren terwijl je je onrechtvaardig behandeld voelt, is de enige manier om het systeem te redden. Want het scheppingssysteem zelf is gebouwd met het materiaal van onrecht.

Bekering is niet iets wat je gewoon doet omdat je goed bent. Het is de keuze van iemand die weet dat relaties en de samenleving pas blijven draaien als wie zich onrechtvaardig behandeld voelt, ook zijn eigen deel van de verantwoordelijkheid niet laat varen.

Daarom: zeggen, terwijl het onrecht er nog is, "de wonden die ik heb toegebracht, draag ik zelf". Dat is veel moeilijker, en daarom veel dieper. Bekering is echt niet voor iedereen weggelegd.