ญี่ปุ่นที่ทำให้คริสต์ศาสนาแพร่หลายอย่างรวดเร็วในเกาหลี
ญี่ปุ่นที่ทำให้เกาหลีเป็นประเทศคริสเตียน
ศาสนาเดียวกัน สองประเทศที่อยู่ติดกัน ผลลัพธ์ตรงข้ามกัน ที่ทางแยกนั้นมีสงครามจีน-ญี่ปุ่น และที่ปลายทางมีจุดจบที่ตรงข้ามกับเจตนาของผู้ล่าอาณานิคมญี่ปุ่นรออยู่
เมื่อคาทอลิกเข้าสู่ญี่ปุ่นในศตวรรษที่ 16 ตอนแรกแม้แต่ไดเมียวก็ต้อนรับ เพราะค้าขายกับตะวันตกได้และได้ปืน
แต่ญี่ปุ่นมีประเพณีสายเลือดศักดิ์สิทธิ์ของจักรพรรดิ และชินโตกับพุทธศาสนาฝังรากลึกในสังคม
ในประเทศแบบนั้น เมื่อคริสต์ศาสนาพูดว่า "พระเจ้าเท่านั้นคือพระเจ้าองค์เดียว" ก็ปะทะกับระเบียบที่จักรพรรดิและชินโตสร้างไว้ทันที
สิ่งที่รัฐบาลโชกุนกลัวจริงๆ ไม่ใช่ศาสนา แต่คือการสูญเสียตำแหน่งของตัวเอง
ในที่สุดคริสต์ศาสนาก็ถูกห้ามและถูกเหยียบย่ำอย่างโหดร้าย คริสต์ศาสนาจึงหายไปจากญี่ปุ่นแบบนี้
โชซอนต่างออกไป ความต่างนั้นมาจากโครงสร้างของรัฐ ยกย่องลัทธิขงจื๊อและกดพุทธศาสนา โชซอนหักกำลังของรัฐพุทธและตั้งลัทธิขงจื๊อเป็นหลักการปกครอง
คริสต์ศาสนาเข้ากันได้อย่างไรไม่รู้กับจริยธรรมที่มีอยู่แล้วในโชซอน และมีภาษาสำหรับสนทนากันอยู่แล้ว
และที่ชี้ขาดคือ กษัตริย์โชซอนเป็นเพียงผู้ปกครองที่รับอาณัติจากสวรรค์ ในระเบียบเอเชียตะวันออก 'จักรพรรดิ' เป็นของจีน โชซอนจึงเป็นประเทศที่ไม่มีทาง 'เล่นเป็นจักรพรรดิเทพ' ได้เลย
ปี 1894 สงครามจีน-ญี่ปุ่น ราชวงศ์ชิงและญี่ปุ่นรบกันบนแผ่นดินโชซอน และญี่ปุ่นชนะ จีน ประเทศมหาอำนาจที่โชซอนเคารพ คุกเข่าต่อหน้าญี่ปุ่น นั่นเป็นประสบการณ์ที่เหมือนโลกถล่ม
ต่อเนื่องกัน การสอบราชการถูกยกเลิก ระบบชนชั้นถูกยกเลิก เหตุการณ์อึลมี สงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น สนธิสัญญาอึลซา… ผู้คนสูญเสียความเชื่อมั่นในลัทธิขงจื๊อซึ่งเป็นอุดมการณ์การปกครอง แล้วก็สับสน
ผ่านช่องว่างนั้นพอดี คริสต์ศาสนาเข้ามาพร้อมกับการบริการ ตั้งโรงเรียน เปิดโรงพยาบาล นำความรู้ตะวันตกมา และทำให้คนอ่านพระคัมภีร์เป็นอักษรฮันกึล แม้แต่สามัญชนและผู้หญิงที่ถูกตัวอักษรฮันจาขวางก็อ่านได้
จากราวปี 1895 เมื่อคริสตจักรทางเหนือเริ่มเติบโต จนถึงปี 1910 จำนวนโปรเตสแตนต์เพิ่มจากราว 800 คนเป็นมากกว่า 167,000 คน ในเวลาเพียง 15 ปี
แล้วก็การฟื้นฟูครั้งใหญ่ที่เปียงยางปี 1907 คริสเตียนที่จนถึงปี 1900 มีเพียง 1% ของประชากร เกิน 200,000 คนในปี 1910 และเปียงยาง ที่ซึ่ง 60,000 คนในนั้นรวมตัวกัน ถูกเรียกว่า "เยรูซาเล็มแห่งตะวันออก" แล้วในปี 1910 การปกครองอาณานิคมของญี่ปุ่นก็เริ่มขึ้น แต่ในขบวนการ 1 มีนาคม 1919 ฝ่ายคริสเตียนอยู่แนวหน้าและกลับเปิดลมหายใจให้ข่าวประเสริฐ
ผู้ล่าอาณานิคมญี่ปุ่นทำลายราชวงศ์ชิงและลัทธิขงจื๊อ ระเบียบเก่านั้น เพื่อครอบครองโชซอน แล้วพยายามปลูกจักรพรรดิลงในที่ว่างนั้น ชินโตแห่งรัฐ การคารวะที่ศาลเจ้าชินโต พลเมืองจักรวรรดิญี่ปุ่น แต่พวกเขาล้มเหลว ที่ตรงนั้นในที่สุดถูกเติมด้วยคริสต์ศาสนา
ญี่ปุ่นเป็นประเทศที่ย้อนแย้งจริงๆ ด้วยการเอาชนะรัสเซีย มันตัดกระแสที่จะดูดคาบสมุทรเกาหลีเข้าสู่วงโคจรของสหภาพโซเวียต และเมื่อพยายามเหยียบย่ำคริสต์ศาสนา กลับให้ที่แก่คริสต์ศาสนาเติบโต มันสร้างโครงสร้างพื้นฐานขนาดยักษ์เพื่อปล้น แล้วแพ้และจากไปทันทีหลังสร้างเสร็จ และที่ตรงนั้นต่อมามี POSCO ที่สร้างด้วยเงินค่าสินไหมตั้งขึ้น ทุกอย่างจบตรงข้ามกับที่ต้องการ ถ้าเป็นแบบนี้ ไม่ใช่โชคชะตาที่ย้อนแย้งอย่างหนึ่งหรอกหรือ?
อ่านต้นฉบับ (ภาษาเกาหลี) →
ญี่ปุ่นกวาดล้างคริสต์ศาสนา โชซอนทำให้คริสต์ศาสนาเติบโต
ศาสนาเดียวกัน สองประเทศที่อยู่ติดกัน ผลลัพธ์ตรงข้ามกัน ที่ทางแยกนั้นมีสงครามจีน-ญี่ปุ่น และที่ปลายทางมีจุดจบที่ตรงข้ามกับเจตนาของผู้ล่าอาณานิคมญี่ปุ่นรออยู่
1. คริสต์ศาสนาที่หายไปในญี่ปุ่น
เมื่อคาทอลิกเข้าสู่ญี่ปุ่นในศตวรรษที่ 16 ตอนแรกแม้แต่ไดเมียวก็ต้อนรับ เพราะค้าขายกับตะวันตกได้และได้ปืน
แต่ญี่ปุ่นมีประเพณีสายเลือดศักดิ์สิทธิ์ของจักรพรรดิ และชินโตกับพุทธศาสนาฝังรากลึกในสังคม
ในประเทศแบบนั้น เมื่อคริสต์ศาสนาพูดว่า "พระเจ้าเท่านั้นคือพระเจ้าองค์เดียว" ก็ปะทะกับระเบียบที่จักรพรรดิและชินโตสร้างไว้ทันที
สิ่งที่รัฐบาลโชกุนกลัวจริงๆ ไม่ใช่ศาสนา แต่คือการสูญเสียตำแหน่งของตัวเอง
ในที่สุดคริสต์ศาสนาก็ถูกห้ามและถูกเหยียบย่ำอย่างโหดร้าย คริสต์ศาสนาจึงหายไปจากญี่ปุ่นแบบนี้
2. คริสต์ศาสนาที่เติบโตในโชซอน
โชซอนต่างออกไป ความต่างนั้นมาจากโครงสร้างของรัฐ ยกย่องลัทธิขงจื๊อและกดพุทธศาสนา โชซอนหักกำลังของรัฐพุทธและตั้งลัทธิขงจื๊อเป็นหลักการปกครอง
คริสต์ศาสนาเข้ากันได้อย่างไรไม่รู้กับจริยธรรมที่มีอยู่แล้วในโชซอน และมีภาษาสำหรับสนทนากันอยู่แล้ว
และที่ชี้ขาดคือ กษัตริย์โชซอนเป็นเพียงผู้ปกครองที่รับอาณัติจากสวรรค์ ในระเบียบเอเชียตะวันออก 'จักรพรรดิ' เป็นของจีน โชซอนจึงเป็นประเทศที่ไม่มีทาง 'เล่นเป็นจักรพรรดิเทพ' ได้เลย
3. คริสต์ศาสนาระเบิดเพราะสงครามจีน-ญี่ปุ่น
ปี 1894 สงครามจีน-ญี่ปุ่น ราชวงศ์ชิงและญี่ปุ่นรบกันบนแผ่นดินโชซอน และญี่ปุ่นชนะ จีน ประเทศมหาอำนาจที่โชซอนเคารพ คุกเข่าต่อหน้าญี่ปุ่น นั่นเป็นประสบการณ์ที่เหมือนโลกถล่ม
ต่อเนื่องกัน การสอบราชการถูกยกเลิก ระบบชนชั้นถูกยกเลิก เหตุการณ์อึลมี สงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น สนธิสัญญาอึลซา… ผู้คนสูญเสียความเชื่อมั่นในลัทธิขงจื๊อซึ่งเป็นอุดมการณ์การปกครอง แล้วก็สับสน
ผ่านช่องว่างนั้นพอดี คริสต์ศาสนาเข้ามาพร้อมกับการบริการ ตั้งโรงเรียน เปิดโรงพยาบาล นำความรู้ตะวันตกมา และทำให้คนอ่านพระคัมภีร์เป็นอักษรฮันกึล แม้แต่สามัญชนและผู้หญิงที่ถูกตัวอักษรฮันจาขวางก็อ่านได้
จากราวปี 1895 เมื่อคริสตจักรทางเหนือเริ่มเติบโต จนถึงปี 1910 จำนวนโปรเตสแตนต์เพิ่มจากราว 800 คนเป็นมากกว่า 167,000 คน ในเวลาเพียง 15 ปี
แล้วก็การฟื้นฟูครั้งใหญ่ที่เปียงยางปี 1907 คริสเตียนที่จนถึงปี 1900 มีเพียง 1% ของประชากร เกิน 200,000 คนในปี 1910 และเปียงยาง ที่ซึ่ง 60,000 คนในนั้นรวมตัวกัน ถูกเรียกว่า "เยรูซาเล็มแห่งตะวันออก" แล้วในปี 1910 การปกครองอาณานิคมของญี่ปุ่นก็เริ่มขึ้น แต่ในขบวนการ 1 มีนาคม 1919 ฝ่ายคริสเตียนอยู่แนวหน้าและกลับเปิดลมหายใจให้ข่าวประเสริฐ
บทสรุป - จุดจบที่ตรงข้ามกับเจตนา
ผู้ล่าอาณานิคมญี่ปุ่นทำลายราชวงศ์ชิงและลัทธิขงจื๊อ ระเบียบเก่านั้น เพื่อครอบครองโชซอน แล้วพยายามปลูกจักรพรรดิลงในที่ว่างนั้น ชินโตแห่งรัฐ การคารวะที่ศาลเจ้าชินโต พลเมืองจักรวรรดิญี่ปุ่น แต่พวกเขาล้มเหลว ที่ตรงนั้นในที่สุดถูกเติมด้วยคริสต์ศาสนา
ญี่ปุ่นเป็นประเทศที่ย้อนแย้งจริงๆ ด้วยการเอาชนะรัสเซีย มันตัดกระแสที่จะดูดคาบสมุทรเกาหลีเข้าสู่วงโคจรของสหภาพโซเวียต และเมื่อพยายามเหยียบย่ำคริสต์ศาสนา กลับให้ที่แก่คริสต์ศาสนาเติบโต มันสร้างโครงสร้างพื้นฐานขนาดยักษ์เพื่อปล้น แล้วแพ้และจากไปทันทีหลังสร้างเสร็จ และที่ตรงนั้นต่อมามี POSCO ที่สร้างด้วยเงินค่าสินไหมตั้งขึ้น ทุกอย่างจบตรงข้ามกับที่ต้องการ ถ้าเป็นแบบนี้ ไม่ใช่โชคชะตาที่ย้อนแย้งอย่างหนึ่งหรอกหรือ?