Japan, dat het christendom in Korea explosief deed groeien
Japan, dat van Korea een christelijk land maakte
Dezelfde religie, twee buurlanden. De uitkomst was precies tegengesteld. Op het kruispunt stond de Chinees-Japanse Oorlog, en aan het eind wachtte een afloop die precies het omgekeerde was van wat het Japanse keizerrijk wilde.
Toen het katholicisme in de 16e eeuw Japan bereikte, verwelkomden de daimyo het aanvankelijk. Het betekende handel met het Westen en toegang tot vuurwapens.
Maar Japan kende de traditie van de heilige bloedlijn van de keizer, en shinto en boeddhisme zaten diep in de samenleving geworteld.
In zo'n land kwam het christendom, zodra het zei dat ‘alleen God de enige God is’, frontaal in botsing met de orde die de keizer en het shinto hadden opgebouwd.
Waar het shogunaat echt bang voor was, was niet de religie, maar het verlies van de eigen positie.
Uiteindelijk werd het christendom verboden en meedogenloos vertrapt. Zo verdween het christendom uit Japan.
Joseon was anders. Dat verschil kwam voort uit het geraamte van de staat zelf. ‘Het confucianisme eren, het boeddhisme onderdrukken.’ Joseon brak de staatsmacht van het boeddhisme en maakte het confucianisme tot bestuursprincipe.
Het christendom sloot op een of andere manier aan bij de ethiek die er in Joseon al was, en er bestond al een gemeenschappelijke taal om in gesprek te gaan.
En doorslaggevend: de koning van Joseon was slechts een heerser die het mandaat van de hemel had ontvangen. In de Oost-Aziatische orde was de titel ‘keizer’ voorbehouden aan China, dus Joseon was een land waar ‘goddelijke keizer spelen’ simpelweg onmogelijk was.
1894, de Chinees-Japanse Oorlog. Op Joseons grondgebied vochten de Qing en Japan, en Japan won. China, de grootmacht waar Joseon tegen opkeek, ging door de knieën voor Japan. Het was de ervaring van een hele wereld die instortte.
Daarna volgden de afschaffing van de staatsexamens, de afschaffing van het standensysteem, de moord op koningin Min, de Russisch-Japanse Oorlog, het opgelegde verdrag van 1905… Mensen verloren hun vertrouwen in het confucianisme, de ideologie van het bestuur, en dwaalden rond.
Precies door die kier kwam het christendom binnen, met concrete diensten. Het stichtte scholen, opende ziekenhuizen en bracht westerse kennis. En het liet mensen de Bijbel in het Koreaanse hangul-schrift lezen. Zelfs gewone mensen en vrouwen, voor wie de klassieke Chinese tekens een barrière waren, konden nu lezen.
Vanaf 1895, toen de kerken in het noorden begonnen te groeien, tot 1910 groeide het aantal protestanten van ongeveer 800 tot meer dan 167.000. In vijftien jaar tijd.
En toen kwam de grote opwekking van Pyongyang in 1907. Christenen, die tot 1900 1% van de bevolking vormden, waren in 1910 met meer dan 200.000, en Pyongyang, waar er 60.000 samenkwamen, werd ‘het Jeruzalem van het Oosten’ genoemd. In 1910 begon het Japanse bewind. Maar in de 1 Maartbeweging van 1919 stonden christenen vooraan en gaven ze het evangelie juist ademruimte.
Het Japanse keizerrijk brak, om Joseon te overheersen, de invloed van de Qing en het confucianisme, die oude orde, af. Op die lege plek wilde het de keizer planten. Staatsshinto, aanbidding bij shinto-schrijnen, onderdanen van het Japanse keizerrijk. Maar het mislukte. Die plek werd uiteindelijk ingenomen door het christendom.
Japan is echt een wonderlijk land. Door Rusland te verslaan, brak het de stroming af die het Koreaanse schiereiland in de Sovjetbaan zou hebben gezogen; door het christendom te willen vertrappen, gaf het juist ruimte om te groeien. Het legde enorme infrastructuur aan om te kunnen uitbuiten, verloor de oorlog zodra die klaar was en vertrok, en op die plek verrees later POSCO, gebouwd met herstelbetalingen. Telkens precies het omgekeerde van wat het wilde. Is dat niet een vreemde speling van het lot?
Lees het origineel (Koreaans) →
Japan roeide het christendom uit. Joseon liet het groeien.
Dezelfde religie, twee buurlanden. De uitkomst was precies tegengesteld. Op het kruispunt stond de Chinees-Japanse Oorlog, en aan het eind wachtte een afloop die precies het omgekeerde was van wat het Japanse keizerrijk wilde.
1. Het christendom dat in Japan verdween
Toen het katholicisme in de 16e eeuw Japan bereikte, verwelkomden de daimyo het aanvankelijk. Het betekende handel met het Westen en toegang tot vuurwapens.
Maar Japan kende de traditie van de heilige bloedlijn van de keizer, en shinto en boeddhisme zaten diep in de samenleving geworteld.
In zo'n land kwam het christendom, zodra het zei dat ‘alleen God de enige God is’, frontaal in botsing met de orde die de keizer en het shinto hadden opgebouwd.
Waar het shogunaat echt bang voor was, was niet de religie, maar het verlies van de eigen positie.
Uiteindelijk werd het christendom verboden en meedogenloos vertrapt. Zo verdween het christendom uit Japan.
2. Het christendom dat in Joseon groeide
Joseon was anders. Dat verschil kwam voort uit het geraamte van de staat zelf. ‘Het confucianisme eren, het boeddhisme onderdrukken.’ Joseon brak de staatsmacht van het boeddhisme en maakte het confucianisme tot bestuursprincipe.
Het christendom sloot op een of andere manier aan bij de ethiek die er in Joseon al was, en er bestond al een gemeenschappelijke taal om in gesprek te gaan.
En doorslaggevend: de koning van Joseon was slechts een heerser die het mandaat van de hemel had ontvangen. In de Oost-Aziatische orde was de titel ‘keizer’ voorbehouden aan China, dus Joseon was een land waar ‘goddelijke keizer spelen’ simpelweg onmogelijk was.
3. De Chinees-Japanse Oorlog deed het christendom exploderen
1894, de Chinees-Japanse Oorlog. Op Joseons grondgebied vochten de Qing en Japan, en Japan won. China, de grootmacht waar Joseon tegen opkeek, ging door de knieën voor Japan. Het was de ervaring van een hele wereld die instortte.
Daarna volgden de afschaffing van de staatsexamens, de afschaffing van het standensysteem, de moord op koningin Min, de Russisch-Japanse Oorlog, het opgelegde verdrag van 1905… Mensen verloren hun vertrouwen in het confucianisme, de ideologie van het bestuur, en dwaalden rond.
Precies door die kier kwam het christendom binnen, met concrete diensten. Het stichtte scholen, opende ziekenhuizen en bracht westerse kennis. En het liet mensen de Bijbel in het Koreaanse hangul-schrift lezen. Zelfs gewone mensen en vrouwen, voor wie de klassieke Chinese tekens een barrière waren, konden nu lezen.
Vanaf 1895, toen de kerken in het noorden begonnen te groeien, tot 1910 groeide het aantal protestanten van ongeveer 800 tot meer dan 167.000. In vijftien jaar tijd.
En toen kwam de grote opwekking van Pyongyang in 1907. Christenen, die tot 1900 1% van de bevolking vormden, waren in 1910 met meer dan 200.000, en Pyongyang, waar er 60.000 samenkwamen, werd ‘het Jeruzalem van het Oosten’ genoemd. In 1910 begon het Japanse bewind. Maar in de 1 Maartbeweging van 1919 stonden christenen vooraan en gaven ze het evangelie juist ademruimte.
Conclusie: een afloop die precies het omgekeerde was
Het Japanse keizerrijk brak, om Joseon te overheersen, de invloed van de Qing en het confucianisme, die oude orde, af. Op die lege plek wilde het de keizer planten. Staatsshinto, aanbidding bij shinto-schrijnen, onderdanen van het Japanse keizerrijk. Maar het mislukte. Die plek werd uiteindelijk ingenomen door het christendom.
Japan is echt een wonderlijk land. Door Rusland te verslaan, brak het de stroming af die het Koreaanse schiereiland in de Sovjetbaan zou hebben gezogen; door het christendom te willen vertrappen, gaf het juist ruimte om te groeien. Het legde enorme infrastructuur aan om te kunnen uitbuiten, verloor de oorlog zodra die klaar was en vertrok, en op die plek verrees later POSCO, gebouwd met herstelbetalingen. Telkens precies het omgekeerde van wat het wilde. Is dat niet een vreemde speling van het lot?