Hayera Mystery – ukryte historie stojące za tajemnicami, społeczeństwem, polityką, pieniędzmi, umysłem i nauką

Hayera Mystery
Starożytne cywilizacje

Nie ma małp człekokształtnych! To wszystko Homo sapiens.

· Tekst i ilustracje: Hayera Mystery
Nie ma małp człekokształtnych! To wszystko Homo sapiens. — Starożytne cywilizacje (1/2) Nie ma małp człekokształtnych! To wszystko Homo sapiens. — Starożytne cywilizacje (2/2)
Nie ma małp człekokształtnych! To wszystko Homo sapiens. · Hayera Mystery (Do swobodnego użytku)

1) Kryteria klasyfikacji morfologicznej i fragmentaryczność materiału kopalnego


Ograniczenia klasyfikacji gatunków opartej na niekompletnych okazach, takich jak zęby i fragmenty czaszek
Antropologia odkryła dotąd dziesiątki gatunków skamieniałości dawnych ludzi i nadawała im różne nazwy gatunkowe według cech morfologicznych. U Homo habilis podstawą klasyfikacji była pojemność mózgu około 600 cc, nieco większa niż u szympansa, i używanie wyrafinowanych narzędzi kamiennych. Homo erectus wyodrębniono jako osobny gatunek, bo pojemność mózgu wzrosła do 800~1100 cc, a chód dwunożny się ustabilizował. Homo heidelbergensis ma tak duże różnice między skamieniałościami z różnych kontynentów, że wśród antropologów dorobił się przydomka „takson-kosz na śmieci”, tak niestabilna jest sama jego klasyfikacja. Neandertalczyka wyodrębniono jako osobny gatunek na podstawie grubej czaszki, rozbudowanych łuków brwiowych i pojemności mózgu 1200~1900 cc, większej niż u współczesnego człowieka. Homo floresiensis to bardzo mały człowiek o wzroście 1,06 m, odkryty na indonezyjskiej wyspie Flores; pojemność jego mózgu wynosiła tylko 380 cc, ale są ślady używania narzędzi i ognia. Homo naledi odkryto w latach 2013~2014 w Afryce Południowej; przy pojemności mózgu zaledwie 560 cc pokazuje, że niemal w tym samym czasie co neandertalczycy współistniała ludzkość o zupełnie innej formie. Kryteriami, według których nauka wyodrębniła ich jako osobne gatunki, były głównie cechy morfologiczne, takie jak różnice w pojemności mózgu, kształt czaszki, budowa zębów oraz proporcje miednicy i kończyn. Ale wobec tej metody klasyfikacji pojawiają się poważne wątpliwości.

Skamieniałości dawnych ludzi od początku nie są kompletne. Według badania, które przeanalizowało bazę danych skamieniałości dawnych ludzi, 80% osobników zidentyfikowano na podstawie jednej kości lub jednego zęba, a okazy złożone tylko z zębów stanowią około 56% całości. Czyli wiele „rekonstrukcji gatunków”, które widzimy w podręcznikach, to wynik wnioskowania o reszcie z jednego zęba albo kilku fragmentów czaszki i wypełniania luk wyobraźnią. Skamieniałości najpierw zaliczone do Homo habilis to głównie czaszki i zęby. Gdy później znaleziono też kości rąk, nóg i stóp i można było oszacować budowę ciała, okazało się, że ten gatunek był bardzo niski, miał długie ręce i krótkie nogi. Pierwotna klasyfikacja była wnioskiem wyciągniętym tylko z zębów i czaszki. Nie ma nawet zgody w nauce co do tego, czy Homo habilis należy do rodzaju Homo, a niektórzy naukowcy twierdzą, że część lub wszystkie skamieniałości tego gatunku należy przenieść do rodzaju Australopithecus. Wiele z tego, co nazywamy „innymi gatunkami”, to konstrukcje zbudowane z kilku zębów and fragmentów kości. Nie porównywano kompletnych osobników, lecz fragmenty.

2) Dowody krzyżowania się dawnych ludzi i biologicznej jedności gatunku


Teoria jednego gatunku sugerowana przez pozostałości genów neandertalczyków i denisowian oraz DNA-widmo
Jeśli spojrzeć na krzyżowanie się i udane rozmnażanie dawnych ludzi, w genomie współczesnego sapiens naprawdę istnieje DNA neandertalczyków (około 1~4% u Eurazjatów) i denisowian (do 6% u mieszkańców Oceanii). Gdyby były to biologicznie zupełnie różne gatunki, nie mogłoby się rodzić płodne potomstwo. Sam fakt udanego przekazania genów mocno sugeruje, że byli w obrębie jednego systemu genetycznego. Tak samo jest ze zjawiskiem genów-widm w ludzkim DNA. Geny-widma nieznanego pochodzenia znalezione w genomie mieszkańców Afryki Zachodniej dowodzą, że trwała wymiana genów także z grupami dawnych ludzi, których jeszcze nie potwierdzono skamieniałościami. Bez skamieniałości nie mają nazwy, a bez nazwy nie zostały też uznane za „inny gatunek”, ale geny żyją w nas.

Jasne są też ograniczenia skamieniałości dawnych ludzi z tropików, gdzie DNA uległo zniszczeniu. Gorący i wilgotny klimat tropików szybko rozkłada DNA. W efekcie dowody DNA są przechylone w stronę skamieniałości z zimnych regionów, takich jak neandertalczycy i denisowianie. Traktowanie różnic kształtu skamieniałości, których nie da się bezpośrednio porównać genetycznie, wprost jako dowodu odrębnych gatunków jest metodologicznie słabe. Grupy, które uznajemy za „odrębne gatunki, które się nie krzyżowały”, mogły w rzeczywistości po prostu nie zostać potwierdzone, bo nie zachowało się DNA.

3) Zmiany szkieletu wskutek wahań hormonalnych, długości życia i izolacji środowiskowej


Mechanizm zbiorowej zmienności kształtu przez kumulację cech podobnych do akromegalii i chów wsobny
Patrząc na zmienność kształtu dawnych ludzi wywołaną środowiskiem i długością życia: współczesna medycyna dobrze wie, że gdy hormon wzrostu przez długi czas wydziela się w nadmiarze, szkielet dalej się zmienia nawet u dorosłych z zamkniętymi chrząstkami wzrostowymi. W akromegalii (Acromegaly) kość czołowa i łuki brwiowe (wał nadoczodołowy) coraz bardziej wystają, żuchwa wydłuża się do przodu, a cała czaszka grubieje. To dokładnie te cechy, które uznaliśmy za charakterystyczne dla Homo erectus czy neandertalczyka. Czy nawet dziś w każdej szkole nie ma kilku takich osób? Jeśli pierwsi ludzie żyli setki lat, ich kości przez setki lat stopniowo zmieniałyby kształt zależnie od środowiska hormonalnego. Gdyby wystająca kość czołowa, rozrost wału nadoczodołowego, wydłużenie żuchwy i pogrubienie czaszki kumulowały się przez setki lat, wynik w oczach współczesnego człowieka mógłby wyglądać jak zupełnie inny gatunek. Gdy doda się niedożywienie, pewne cechy szybko utrwalają się w grupie. Tak jak skrajną miniaturyzację Homo floresiensis wyjaśnia się ograniczeniem żywności i chowem wsobnym w izolowanym środowisku, tak różnice kształtu innych dawnych ludzi można zrozumieć według tej samej zasady.

Zjawisko zdeformowanych dawnych ludzi wskutek kazirodztwa to też ważny mechanizm. Gdy kazirodztwo powtarza się przez pokolenia, prawdopodobieństwo, że geny recesywne ujawnią się w parze, gwałtownie rośnie. Skutek nie kończy się na zwykłych chorobach genetycznych. Anomalie kształtu całego szkieletu — przedwczesne zrośnięcie szwów czaszkowych, deformacja oczodołów, przerost lub niedorozwój żuchwy, skrajne zaburzenia proporcji kończyn — mogą utrwalić się w grupie jak norma. To nie deformacja jednego osobnika, lecz cała grupa zaczyna dzielić tę cechę. Biblia zapisuje, że po potopie ludzkość rozprzestrzeniła się na nowo z bardzo nielicznej populacji. Gdyby bardzo nieliczna grupa po przejściu przez wąskie gardło, geograficznie izolowana, przez pokolenia powtarzała związki między krewnymi, szkielet tej grupy stałby się wyraźnie różny od grup zewnętrznych. Gdyby ta różnica, dostatecznie skumulowana i utrwalona, została odnaleziona jako skamieniałość, w oczach współczesnego antropologa mogłaby wyglądać jak zupełnie inny gatunek. Tak jak skrajną miniaturyzację i zmniejszenie mózgu Homo floresiensis wyjaśnia się chowem wsobnym i ograniczeniem żywności w zamkniętym środowisku wyspy, tak osobliwe cechy dawnych ludzi, których zaliczyliśmy do „odrębnych gatunków”, mogą z powodzeniem być biologicznym wynikiem izolowanych grup, w których powtarzało się kazirodztwo. Nie pojawił się odrębny gatunek — to ta sama ludzkość w izolacji skrajnie się zmieniła.

Czytaj oryginał (po koreańsku) →
Więcej historii
Dlaczego nic już nie ewoluuje w coś wielkiego, jak dinozaury?
Dlaczego nic już nie ewoluuje w coś wielkiego, jak dinozaury?
Tysiące miliardów planktonu, które odrzuciły ewolucję
Tysiące miliardów planktonu, które odrzuciły ewolucję
Plankton pojawił się niedawno
Plankton pojawił się niedawno
Łącząc słoje drzew, dochodzi się do 7000 lat i koniec
Łącząc słoje drzew, dochodzi się do 7000 lat i koniec
Ptaki istnieją od 6000 lat! Guano z Nauru!
Ptaki istnieją od 6000 lat! Guano z Nauru!
Metody datowania, które „korygują” wiek dinozaurów i ludzkości
Metody datowania, które „korygują” wiek dinozaurów i ludzkości
Wszystkie teksty i obrazy Hayera Mystery można swobodnie wykorzystywać, bez podawania źródła.
Corrections: yupeifeng@naver.com